Dag 16: Van Big Bend National Park naar Fort Davis
Gabrielle heeft goed geslapen en als we om iets over 7.30 uur opstaan is ze weer helemaal de oude. We breken de tent af, ontbijten, maken onze rugzakken klaar en vertrekken. Onze eerste halte voor vandaag is de Lost Mine Trail (4,8 mile / 7,7 kilometer). Het is een leuke wandeling naar een eindpunt, dus heen en weer. Het pad gaat geleidelijk omhoog (1.250 feet / 375 meter) al is met name het laatste stuk hier en daar wat steiler. Helemaal boven genieten we uitgebreid van het uitzicht. Nadat we onze boterhammen hebben opgegeten gaan we weer terug. Op de terugweg komen we redelijk wat mensen tegen. We hebben de indruk dat dit een van de drukkere paden van het park is.

foto, alleen zichtbaar met javascript aan


Rond 12.30 uur zijn we weer terug bij de auto. We hebben in het totaal drie uur over de wandeling gedaan. We rijden verder richting de uitgang van het park. We stoppen voor de laatste keer bij de Tourist Information bij Panther Junction midden in het park. We gaan er naar de wc, lopen er ons kortste pad allertijden, Panther Path, (50 yard / 45 meter) en tanken wat vers water voor onderweg. Ook kopen we nog een boek met wat foto's en informatie over het park.

De camping waar we de afgelopen dagen vooral schuilden tegen de zon
De camping waar we de afgelopen dagen vooral schuilden tegen de zon

Tegen 13.00 uur vertrekken we weer. In Study Butte, net buiten het park, stoppen we om benzine te tanken. Het blijkt dat de benzinepomp hier, wat ons betreft, de meest uitgebreide winkel van het park heeft. Je kunt er zelf verse champignons en broccoli kopen. Na deze korte stop rijden we verder.
We lunchen op de voor ons koelste plaats, tijdens het rijden in de auto met de airco aan.

De weg richting Study Butte, het is duidelijk zien dat hier mijnbouw is geweest
De weg richting Study Butte, het is duidelijk zien dat hier mijnbouw is geweest

Oftewel, pas op achtbaan
Oftewel, pas op achtbaan
Na Study Butte pakken we de weg naar Presidio. Deze weg loopt min of meer langs de Rio Grande en door Big Bend Ranch State Park. De weg loopt iets van 40 mile door dit park. Wanneer je er alleen maar door rijdt hoef je geen entree te betalen. Dit wisten we echter niet en horen we pas nadat we netjes gestopt zijn bij het kantoortje van het park, daar hebben ze trouwens mooie boeken over vogeltjes.

De weg door Big Bend Ranch State Park is een verhaal apart. Je mag er 50 mile (= 80 kilometer) per uur. De weg is echter zo bochtig dat wij meestal langzamer rijden. Verder gaat de weg nogal heuveltje op, heuveltje af. Bij het aanleggen van deze weg heeft men de toppen en de dalen niet echt afgevlakt / gedempt. Een enkele keer worden we bijna gelanceerd om vervolgens in het dal tussen twee heuvels bijna onze voorspoiler te verliezen.
We hebben regelmatig het gevoel dat we in een achtbaan zitten, zo erg dat Gabrielle er bijna misselijk van wordt. Ondanks of juist dankzij deze weg is het uitzicht geweldig, mooie bergen, dorre landschappen heerlijk.
Ook komen we nog door een enkel dorpje waarvan wij denken, blij dat wij er niet wonen. Het moet er erg warm zijn en wij vragen ons af waar die mensen van moeten leven. Het ziet er over het algemeen erg arm uit.

Na 2,5 uur rijden zijn we dan in Presidio. Volgens de Lonely Planet is het de warmste stad van Texas. Voor ons is het niet meer dan een stadje waar we door komen. Er staan veel kleine huisjes waarbij het geheel een relatief arme indruk maakt.
Als we in Presidio aankomen hebben we 91 mile (= 146 kilometer) gereden. Hier hebben we 2,5 uur over gedaan. Vervolgens rijden we door naar Fort Davis, 81 mile (= 130 kilometer). Over dit laatste stuk doen we iets van 1,5 uur.
Onderweg naar Fort Davis zien we hetzelfde dorre landschap met hier en daar wat bergen. Verder stoppen we even in Marfa voor een fotootje van het gerechtsgebouw en om even te overleggen wat we precies gaan doen. Verder zien we tussen Marfa en Fort Davis twee enorme kassen staan. Wij vragen ons een beetje af wat die hier moeten.

foto, alleen zichtbaar met javascript aan


In Fort Davis doen we eerst boodschappen. Deze keer niet bij een mooie moderne winkel maar bij de lokale super. Het meeste is er wel, maar wat wij zoeken weer net niet. Verder hebben we na anderhalve week prut eten dat ook wel een beetje gehad. Dus vanavond nemen we het er van, we gaan uiteten.
Fort Davis is volgens ons Handbook met een hoogte van 5.050 feet (= 1.535 meter) het hoogst gelegen dorp van Texas.

Presidio County Courthouse in Marfa
Presidio County Courthouse in Marfa

Na de boodschappen vertrekken we naar de camping van Davis Mountains State Park, kosten $9 voor de camping en 2 * $2 voor het park. Daar zetten we de tent op waarna we om iets over 18.00 uur weer terug rijden naar Fort Davis om te eten.
Het restaurant waar we heen willen blijkt echter dicht te zijn. Aan de overkant van de straat kan je echter ook eten dus gaan we daar heen. Bij Hotel Limpia Dining Room kan je leuk eten. De bediening is vriendelijk en de sfeer is lekker ontspannen.
Op de voorkant van de menukaart staat trots vermeld dat de tomaten die men gebruikt van de plaatselijke boerderij komen en op substraat zijn geteeld. Noemde de Duitsers dat niet "Die wasserbombe aus Holland"? We vragen de serveerster even en die geeft aan dat ze inderdaad uit de kassen komen die wij gezien hebben. En wat blijkt, het zijn kassen gebouwd door Hollanders.
Na het eten drinken we nog een bakkie koffie in de bar van het hotel. Volgens ons handboek is dit de enige bar in de county.

Rond 21.00 uur zijn we weer terug op de camping. We vinden het wel een beetje fris en besluiten onze truien aan te trekken, waar waren die dingen ook al weer?
We hadden vanavond nog sterren kunnen gaan kijken bij McDonald Observatory maar daar hebben we even geen zin in. We gaan liever op ons gemak op de camping zitten.
Rustig gezeten aan onze picknicktafel zien we deze avond nog een stuk of zes javelina's langskomen en iets van een kat. Ondertussen bekijken we wat de komende week nog kunnen en willen doen. Hierbij sneuvelen onder andere El Passo en Guadalupe Mountains National Park, het is allemaal toch wel erg ver rijden. Tegen 23.30 uur kruipen we in de tent waarbij we meteen onder onze slaapzakken gaan liggen.