Dag 4: Toeristische attracties in Kuala Lumpur, het FRIM
Omdat het gisteren niet lukte, en er volgens hem niet veel leukers in (de omgeving van) Kuala Lumpur te zien is, wil Jacob vandaag weer naar het Forest Research Institute of Malaysia (FRIM). Dus terwijl Gabrielle al een half uur zit te vergaderen stapt Jacob om 9.30 uur in een taxi. Ja, het openbaar vervoer zoals hij dat gisteren gebruikte is veel goedkoper, maar duurt toch ook wel erg lang. Nu staat hij na ruim 20 minuten, in plaats van bijna twee uur, voor de ingang van het FRIM.
Op de meter van de taxi staat 66 RM, wat ?!? Ja, 66 RM. Ben je helemaal gek geworden, ergens rond de 15 RM moet genoeg zijn. Gisteren kostte het stukje van de Batu Caves terug naar het hotel immers 12 RM en dat is ongeveer even ver. De chauffeur is de beroerdste niet en zegt dat 60 RM ook goed is. Tja, dat is voor Jacob geen optie. Hij biedt hem 30 RM aan, dat vindt de chauffeur duidelijk te weinig. Dan zit er maar een ding op, Jacob legt de 30 RM op de passagiersstoel, pakt zijn spullen en vertrekt. Als het echt te weinig is komt de chauffeur hem wel achterna. Dat doet hij dus niet.

Één van de vele bomen op het terrein van het FRIM
Één van de vele bomen op het terrein van het FRIM
Jacob koopt bij de ingang een kaartje van 5 RM en krijgt te horen dat hij ergens anders nog een kaartje voor de Canopy Walkway moet kopen. Prima, dat zal wel aangeven staan en vol goede moed gaat Jacob op stap. Bij de eerste kruising ziet hij geen bord met de Canopy Walkway dus loopt Jacob op de gok verder, en verder, en verder.
Na iets van 40 minuten lopen langs een asfaltweg komt hij eindelijk bij een plek met een bord dat richting de Canopy Walkway wijst. Deze 40 minuten lopen trouwens wel een stuk aardiger / makkelijker / leuker, dan het stuk van gisteren van het station Kepong naar de ingang van het FRIM.
Maar ja, nu heeft hij wel een bord gevonden maar daar staat ook op dat je eerst een kaartje moet kopen bij de souvenirwinkel, en waar is die dan ? Dat staat dus niet aangegeven. Verder weet hij ook niet waar het controlepunt is en het zou toch jammer zijn wanneer hij eerst nog een half uur verder loopt en vervolgens weer terug wordt gestuurd. Dus vraagt hij het aan een paar mensen die ook richting de Canopy Walkway lijken te gaan. Zij hebben ook geen kaartjes en weten ook niet waar je die kan kopen. Oké, dan moet hij het er ook maar op wagen.

De route gaat nu niet meer over asfalt maar over een soort verharde bosweg. Een eindje verder op moet hij rechtsaf omhoog een bospaadje op. Vanaf dit punt gaat het behoorlijk omhoog en dat betekent in dit klimaat meteen flink zweten. Als hij nu maar niet terug hoeft. Tegen 11.00 uur is het dan eindelijk zover, daar is de Canopy Walkway.
De Canopy Walkway bestaat uit vier hangbruggen die 30 meter boven de grond tussen enkele grote bomen hangen. Bij de overgang van de ene naar de andere hangbrug is er telkens een platform waar je even rustig kunt staan zodat je zonder te schommelen foto's kunt nemen. De Canopy Walkway gaat trouwens niet alleen om 13.30 uur dicht, ze laten per dag ook maar 250 mensen toe.
Voordat Jacob er op mag moet hij eerst wachten want er mogen maar een paar mensen tegelijk op. Als hij aan de beurt is wordt hij niet terug gestuurd, maar hij moet wel, maar niet extra, betalen, 5 RM.

De Canopy Walk
De Canopy Walk

De Canopy Walkway is wel iets bijzonders, maar echt heel leuk of zo is het niet. De wandeling er naar toe is eigenlijk net zo leuk. Je kijkt namelijk wel een beetje over de bomen heen, maar dat komt meer omdat je op de helling van een heuvel / berg zit dan dat je echt boven de bomen uitkomt. Wat wel grappig is, is dat je in de verte het centrum van Kuala Lumpur kunt zien.
Als hij na een half uurtje wachten, kijken en een klein beetje heel voorzichtig lopen weer beneden is, loopt Jacob op de gok weer verder. Bij de eerste kruising, waar het paadje overgaat in een semi-verharde bosweg, zit een mevrouw met een kaart van het gebied. Jacob mag even meekijken en besluit een extra ommetje te lopen. Daar heeft hij achteraf geen spijt van.

Kuala Lumpur gezien vanaf de Canopy Walk
Kuala Lumpur gezien vanaf de Canopy Walk

Het is een erg aardige omgeving om door te lopen, al is het bos niet zo spectaculair als het tropisch regenwoud in Vietnam waar hij in november was. Maar hij ziet een paar leuke vogeltjes, enkele aardige vlinders, een eekhoorn en heel erg leuk, een soort wilde hond en als klap op de vuurpijl een stuk of tien apen.
Als hij weer bij een asfaltweg komt besluit hij terug te lopen naar het "centrum" om te kijken of hij nu wel de souvenirwinkel kan vinden. Misschien kunnen ze hem daar vertellen wat voor dier die hond was. Hij vindt de souvenirwinkel wel, maar hem vertellen wat voor dier hij heeft gezien, dat kunnen ze niet. Verder als een wilde hond komt de mevrouw niet, maar ze heeft wel een geschetst kaartje van het park, wat Jacob meteen koopt zodat hij vanaf nu een beetje beter weet waar hij is.

Inmiddels is het 12.45 uur en het liefst zou hij nu wat eten, maar dat blijkt hier niet verkocht te worden. Dus besluit hij via een bospaadje, dat hij op het net gekochte kaartje ziet, terug te lopen naar de ingang.
Helaas, omdat er helemaal nergens langs de paden iets van bewegwijzering staat en omdat zijn gps het onder de bomen ook laat afweten, gaat dit helemaal verkeerd. Hij loopt precies de verkeerde kant op waardoor hij op de bosweg tussen het centrum en de Canopy Walkway uitkomt. Een beetje vermoeid loopt hij terug richting het centrum. Vervolgens besluit hij gewoon de kortste route, over het asfalt, richting de uitgang te nemen. Het is iets voor 14.00 uur als hij het park uitloopt.

Altijd leuk om te zien, wilde apen
Altijd leuk om te zien, wilde apen

Bij de ingang van het park zijn wel enkele restaurantjes, maar Jacob heeft inmiddels besloten dat hij deze middag hetzelfde wil doen als gisteren. Laat lunchen op het terras naast het hotel en ondertussen de foto's van vandaag uitzoeken etc.

Maar ja, nu moet hij wel eerst een taxi vinden. Hij loopt naar de grote kruising bij het FRIM in de hoop er daar een te vinden. Als na een kleine 10 minuten de eerste stopt wil deze meneer 25 RM hebben voor een ritje naar het KLCC. Dat vindt Jacob te veel, hij wil niet meer dan 20 betalen. De volgende taxi, die hij aanspreekt terwijl deze voor het rode stoplicht stilstaat, zegt dat hij het KLCC te ver vindt. Deze taxichauffeur wil Jacob wel voor 10 RM naar Kepong brengen zodat hij daarna verder kan met het openbaar vervoer. Daar heeft Jacob geen zin in. De volgende taxichauffeur vindt het KLCC ook te ver en wil verder niets. Dat gaat lekker. Bij de vierde, de derde waar Jacob naar toe loopt terwijl hij stil staat voor het stoplicht, doet minder moeilijk en levert Jacob, rijdend op de meter, voor 18 RM netjes af bij ons hotel. Het is bijna 15.00 uur voordat Jacob daar is.

Niet alleen in de stad, maar ook in het bos, is het leuk om zo nu en dan omhoog te kijken
Niet alleen in de stad, maar ook in het bos, is het leuk om zo nu en dan omhoog te kijken

Nadat hij is uitgestapt begrijpt Jacob ook het nut van portiers die je helpen met het uitstappen uit een taxi. Nu hoeft hij geen nieuwe zonnebril en hoed te kopen. Hij haalt onze laptop op en loopt naar zijn favoriete terras waar hij tot ruim na 17.00 uur zit.
Terug op de hotelkamer blijkt Gabrielle inmiddels ook klaar met vergaderen. Dat maakt zo'n hotelkamer wel een stuk gezelliger. We praten wat, frissen ons op, bekijken de foto's van vandaag en maken ons klaar voor de bus die ons om 19.00 uur komt ophalen.

De Petronas Twin Towers gezien vanuit het park
De Petronas Twin Towers gezien vanuit het park
Trouwens, Gabrielle is vanochtend, tussen het vergaderen door, naar de Petronas Twin Towers geweest. In het eronder gelegen super-de-luxe winkelcentrum stond een gids op Gabrielle en haar collega's te wachten. Met z'n allen gingen ze in een snelle lift naar de 42e van de in het totaal 88 verdiepingen. Daar is een loopbrug waarmee je van de ene naar de andere toren kunt.
Beide torens van de Petronas Twin Towers zijn in minder dan twee jaar gebouwd. De ene door Japanners en de andere door Zuid-Koreanen, konden ze mooi een wedstrijdje snelbouwen doen. De Japanners waren het eerste klaar, nu nog afwachten welke het langste blijft staan.
De torens zijn grotendeels van staal gebouwd, aangevuld met het nodige cement. Ze hebben hier geen last van aardbevingen, maar bij harde wind gaan de torens van boven wel een beetje heen en weer.
Helaas mochten ze niet helemaal naar boven en heeft de loopbrug een dichte vloer (het nieuwe hoogste gebouw van Shanghai heeft een doorzichtige loopbrug die voor het nodige spektakel zorgt).
Het uitzicht is prima. De flats staan in Kuala Lumpur niet zo dicht op elkaar als in Hong Kong en je merkt dat we door de jaren in China toch aardig gewend zijn geraakt aan de hoge gebouwen. De inrichting van de torens is trouwens erg mooi, veel art deco vormen van staal, wat een beetje aan het Chrysler gebouw in New York doet denken. Na een kleine twintig minuten boven ging de lift weer naar beneden en zat het uitstapje erop.

Tegen 19.00 uur gaan we samen naar beneden waar de collega's van Gabrielle ook zijn. Met zijn allen gaan we in twee busjes naar het huis van de landbouwraad in Maleisië. Daar genieten we van een uitgebreid buffet en ontmoeten we een groot deel van de mensen die op de Nederlandse ambassade in Kuala Lumpur werken. Het is een relatief kleine ambassade waar in het totaal ongeveer 20 mensen werken.

Het uitzicht vanaf de loopbrug tussen de twee toren van de Petronas Twin Towers
Het uitzicht vanaf de loopbrug tussen de twee toren van de Petronas Twin Towers

Een van de aardigheidjes die we vanavond horen is dat apen hier een soort plaag zijn, zeker de makaken. Als je een huis een eindje buiten het centrum hebt is het heel normaal wanneer je regelmatig apen in je tuin hebt. Als dat makaken zijn heb je wel een probleem, want die slopen alles. Maar een goeie katapult, wat knikkers en enige oefening schijnen wonderen te doen.

Tegen 23.00 uur zijn we weer terug in het hotel. Wij zijn best moe en gaan meteen slapen.