Dag 3: De GR 5 van Le Hohwald naar Schirmeck
De waterval van Le Hohwald
De waterval van Le Hohwald
Rond 8.00 uur staan we op. We hebben nog een stuk stokbrood van gisteren, dat is ons ontbijt. Vervolgens pakken we onze rugzakken in, geven we de sleutel af en vertrekken we richting de bakker. Die zit iets terug het dorp in en blijkt ook een terras te hebben. Dus eerst doen we boodschappen en daarna een bakkie koffie. Het is 9.30 uur als we op pad gaan.

Het weer is vandaag weer prima, al hebben we wel de indruk dat het iets harder waait. Maar we schatten dat het ook vandaag weer meer dan 25° C is. Gisteren hebben we ons ingesmeerd, maar liepen we de hele dag onder de bomen, dus vandaag smeren we niet.
Dat heeft Jacob geweten, we lopen vandaag flink wat stukken door open bos en hij heeft zijn bovenarmen verbrand, heel handig zo'n T-shirt zonder mouwen.

Het pad is vandaag afwisselender dan gisteren. Het eerste stuk tot "Col du Champ de Feu" gaat omhoog. Eerst geleidelijk en vanaf de waterval wat steiler, maar nog steeds te doen. Deze waterval is best leuk en een stuk waterrijker dan we hadden verwacht. Er staan echter ook meerdere lampen waardoor het wel erg aangelegd aandoet.
"Col du Champ de Feu" is een grote grasvlakte bovenop een berg waar het pad op uitkomt en meteen ook weer rechtsaf weggaat (volgens de website is het nog veel meer, maar daar hebben wij niets van gezien). Er staat wel een picknicktafel die erg handig is voor het nemen van foto's. Tot dit punt is het pad qua omgeving ongeveer hetzelfde als gisteren. Maar vanaf dit punt verandert het karakter van het pad en krijgen we regelmatig open stukken in het bos, bomen die omgezaagd of omgevallen zijn. Ook krijgen we nu een enkel stukje asfalt en soms een stuk bosweg waar de bomen niet overheen hangen.

Het uitzicht bij Col du Champ de Feu
Het uitzicht bij Col du Champ de Feu, klik hier voor een (veel) grotere versie

Hier gaat de route een stuk samen op met de GR 531. Nu zien wij ook het voordeel van de afwijkende bewijzering van de GR 5 in dit gebied. Iedere GR heeft hier namelijk zijn eigen teken. Hierdoor kan het niet voorkomen dat je terwijl je de bordjes volgt toch op een verkeerd GR-pad terecht komt, best handig.

Na een stukje afdaling en weer een klimmetje lopen we ongeveer 1,5 uur op hoogte om in de buurt van het punt "Struthof" uit te komen. Hier zouden we wat kunnen eten en drinken. Het eerste wat we zien is een bord met een kleine parkeerplaats. Helaas, denken we, dat wordt dus niets en van het concentratiekamp, uit de Tweede Wereldoorlog, dat hier zou zijn is dus ook niets over. We lopen een stukje verder en komen dan zowaar toch uit bij het concentratiekamp. Daar kijken we wat rond. Het ziet er allemaal nog erg intact uit en het museum dat er bij is ziet er erg nieuw uit. Maar ook hier blijk je niets te kunnen eten of drinken.

Voormalig concentratiekamp Natzweiler - Struthof
Voormalig concentratiekamp Natzweiler - Struthof

Een stukje GR 5
Een stukje GR 5
We lopen weer verder en pauzeren op een boomstam waar we wat stokbrood eten en water drinken en we gaan weer verder. Na een paar bochten komen we zowaar een restaurant of iets dergelijks tegen dat "Struthof" heet. Daar kan je dus wel wat eten / drinken. Maar ja, nu hoeft het niet meer. Het punt "Struthof" is dus niet het concentratiekamp maar het restaurant dat een paar honderd meter richting Schirmeck ligt.

Vanaf hier gaat het pad echt naar beneden. Eerst over een bosweg waar we midden in de zon lopen, wij blij dat we hier niet omhoog hoeven. Maar een eindje verderop hebben we weer een bospaadje dat ons na een dik uur bij het kasteel van Schirmeck (of wat daar nog van over is) brengt. Daar heb je een perfect uitzicht over Schirmeck en kijken we nog eens of we in Schirmeck een camping zien, helaas. Het pad is hier iets omgelegd, maar uiteindelijk komen we rond 17.20 uur aan in het dorp.

We doen hier eerst een bakkie koffie en kijken even hoe het met de restaurants zit. De meeste zitten dicht dus besluiten we om toch maar zelf op de camping te gaan koken. We lopen naar onze auto bij het station en Gabrielle hoort daar de man achter het loket nog eens uit over de bus. Dat is dus niets, maar het levert wel een spoorboekje op. Vervolgens gaan we boodschappen doen en gaan we naar dezelfde camping als waar we eergisteren stonden.

We kiezen een iets ander plekje in de hoop iets minder last te hebben van het verkeer dat door Rothau rijdt. We douchen, koken en genieten ondertussen van het mooie weer. Verder buigen we ons voor de zoveelste keer over het traject dat we nog moeten en komen zowaar tot een uitvoerbaar plan. Morgen doen we rustig aan. Even na 22.30 uur kruipen we in de tent.