Dag 14: De GR 5 van Sout du Doubs naar La Rasse
De waterval van de Doubs
De waterval van de Doubs
Vanochtend zijn we met lichte regen opgestaan en op de motor van Jacob vertrokken richting Saut du Doubs. Eerst moeten we nog even tanken. Dit zouden we in Maîche doen. De eerste benzinepomp heeft echter geen super met loodvervanger dus moeten we verder zoeken. Dan valt het ons op dat de tik in de motor, die we een paar dagen geleden voor het eerste hoorden, steeds luider wordt. We willen het eigenlijk niet toegeven, maar we beginnen ons toch wat zorgen te maken. Komt dit wel goed. Nadat we toch een pomp met de juiste benzine hebben gevonden rijden we verder.

Het is een fris ritje. We kunnen niet over onze motorpakken beschikken, die zitten in de koffers die aan de motor van Gabrielle hangen. We moeten het dus doen met een trui/fleece en onze regenpakken.
Het valt niet mee het punt te vinden wat we in gedachten hadden. Maar uiteindelijk hoeven we maar twee keer om te draaien voordat we onze motor parkeren. De parkeerplaats ligt een kwartiertje stevig afdalen voor Saut du Doubs, maar wel zo goed als op de route, dus niets aan de hand.

Saut du Doubs zijn een paar horecagelegenheden die vlakbij de waterval van de Doubs liggen. Hier maken we meteen gebruik van door er een bakkie te doen. Na een uur motorrijden hebben we daar wel zin in. De waterval zelf is wel leuk, maar volgens ons niet zo spectaculair als de Niagara Falls zoals op de borden staat.

Via een prima begaanbaar bospad gaan we verder. We lopen heerlijk langs de Doubs die steeds rustiger gaat stromen. Dit blijkt later ook volledig logisch, een eind verderop is een stuwmeer, Barrage du Chatelot. Bij de dam van dit stuwmeer moeten we met een trap omhoog. Gabrielle gaat uit van duizend treden. Er staat in het boekje iets over een trap met duizend treden. Het zijn er echter veel minder dus zal die trap straks wel komen.

Uitzicht op de Doubs
Uitzicht op de Doubs

Wat vandaag een beetje lastig is zijn alle varianten die we tegenkomen en op dezelfde manier zijn aangegeven als de hoofdroute. Hierdoor moeten we zo nu en dan een beetje puzzelen. Bij een huis in renovatie krijgen we hulp van een man die daar aan het werk is, zonder hem waren we straal de verkeerde kant op gelopen.

Het pad gaat op en neer en loopt voor een groot deel ongeveer op dezelfde hoogte als het water van de Doubs. Doordat het pad nogal rotsig is en vaak bezaaid ligt met stenen moeten we goed opletten waar we lopen. Het is een mooi en rustig pad. We komen vrijwel geen mensen tegen. Wel zien we redelijk wat forelvissers die met hun lieslaarzen de indruk wekken dat ze dwars door de Doubs van Zwitserland naar Frankrijk lopen.

Op een gegeven moment komen we ook de trap met de duizend treden tegen. Deze bevindt zich echter aan de ander kant bij een in Zwitserland gelegen elektriciteitscentrale, dus daar hebben wij geen last van.
Het volgende punt in ons boekje is Sentier Bonaparte. Ondanks dat we redelijk opgelet hebben, weten we niet precies wanneer we daar langs zijn gekomen. Het is niet echt een punt dat opvalt. Wat we onderweg wel gezien hebben zijn twee abri's. Het is mooi weer dus wij hebben ze niet nodig. Verder bevat het pad twee erg lastige klimmetjes. Maar het is droog en met behulp van handen en voeten gaat het allemaal goed.

Na zo'n 5.30 uur lopen komen we bij hotel-restaurant La Rasse waar Gabrielle een kamer voor ons heeft besproken. We worden begroet door de Zwitserse hoteleigenaar en zijn twee maffe en leuke honden. Met name voor Gabrielle is het bestaan van leuke honden een hele gewaarwording. Nadat we onze kamer gezien hebben nemen we eerst een biertje om op het terras langs de Doubs te genieten van de zon.

La Rasse kunnen we aan iedereen aanraden. De baas is net zo gek als zijn honden en erg vriendelijk / gastvrij. Het ligt ook perfect op de route, de GR 5 loopt onder het raam van onze kamer door. Met de auto is het hotel alleen via Zwitserland en een brug over de Doubs te bereiken. De Franse PTT bezorgt hier wel post, maar moet daarvoor 20 kilometer door Zwitserland rijden. Vanuit Frankrijk is het alleen te voet te bereiken.

Als het bier op is gaan we om de beurt douchen waarna het diner volgt. Tegen 21.00 uur gaan we naar binnen, het begint toch een beetje fris te worden. Tussendoor piept Gabrielle de grens weer eens over en deze keer zonder paspoort. Maar er is geen douane te bekennen dus niets aan de hand.

Hotel La Rasse, leven als een vorst in Frankrijk
Hotel La Rasse, leven als een vorst in Frankrijk

Tot slot gebeurt er deze avond nog iets gedenkwaardigs. Voor het eerst in vijf jaar leest Jacob een boek van enige omvang uit, heel bijzonder.