Dag 3: De GR 5 van Thann naar Col de Rossberg
Om 7.00 uur gaat de wekker, niet dat we hem horen, we hebben oordopjes in tegen het lawaai van de straat. We staan echter wel om 7.03 uur op, we zijn al wakker dus waarom niet. We nemen een douche, waarschijnlijk de laatste voor de komende vier dagen en gaan ontbijten.
Om 9.20 uur zijn we op het station. We hebben onze rugzakken gepakt en de rest van onze spullen in de motorkoffers gestopt. De koffers laten we samen met onze motoren achter in de garage van het hotel, mooi makkelijk.
Onze trein naar Mulhouse heeft 1,5 uur vertraging. Lang geleden dat we zoveel vertraging hadden met de trein. Er gaat een uur later nog een andere trein, dus nemen we die maar. We missen echter wel onze aansluiting richting Thann. We gebruiken de tijd die we hebben om in Mulhouse boodschappen te doen, we hadden gepland om dat in Thann te doen, maar zo kan het ook.

Het pand rechts (ja dat vlekje in het gras) is bij 20 meter zicht 1,5 uur lopen, bij goed zicht is het minder dan 10 minuten
Het pand rechts (ja dat vlekje in het gras) is bij 20 meter zicht 1,5 uur lopen, bij goed zicht is het minder dan 10 minuten

Uiteindelijk zijn we om iets voor 13.00 uur op pad met als doel een hut of iets dergelijks zo'n 2,5 uur lopen (netto looptijd) verderop. Het lopen valt nog niet mee. Het gaat continue omhoog, met name het eerste stuk in de straten van Thann en het laatste uur zijn behoorlijk steil. Verder vallen er onderweg ook nog een paar kleine buitjes, net niet hard genoeg voor een regenbroek, maar zonder jas word je wel zeiknat. Dus trekken we toch onze jassen maar aan.

Om 16.30 uur zijn we op Col du Rossberg (1100 meter) ruim 750 meter boven Thann. Het is ontzettend mistig. Het zicht is een metertje of 20. We komen langs een gebouw, een soort clubgebouw van de plaatselijke skivereniging, het zit echter goed dicht. Een paar meter verder komen we bij een hek met wat bordjes. We begrijpen niet helemaal wat er staat en lopen het hek door en blijven het pad volgen. Een eindje verderop komen we bij een wat vage splitsing, moeten we links of rechts? We gaan rechts en komen bij een routebordje waar ons pad niet opstaat. We besluiten terug te gaan. We zien twee gebouwen en denken dat dat stallen zijn van de koeien die er lopen.

Ja, kijk maar eens goed wat er mis is gegaan
Ja, kijk maar eens goed wat er mis is gegaan
We weten het eigenlijk niet meer en gaan toch maar bij de stallen kijken. Één gebouw blijkt geen stal maar een hut. Deze hut zit net als het gebouw van de skiclub potdicht. Na weer wat overleg besluiten we geen risico's te nemen. We hebben eten en de tent bij ons. Dus tappen we water uit een slang die een drinkbak van de koeien vult zodat we in het ergste geval gewoon de tent ergens neer kunnen zetten.

We proberen weer een ander pad. Na een kwartiertje begint dit pad echter steeds meer naar beneden te lopen. Dat klopt niet met het pad zoals dat op de kaart in ons boekje staat. We gaan weer terug. Eerst naar de "stallen" en vervolgens richting het gebouw van de skiclub. Toch nog maar eens kijken wat er op die bordjes stond die we daar bij het hek zagen. Vanaf de "stallen" weten we echter niet precies welk pad we hadden richting de skiclub. We besluiten beiden een pad te nemen op voorwaarde dat we elkaar nog zien en anders horen kunnen.
Dan gebeurt het. Het waait even open en we hebben zowaar 100 meter zicht. En ja hoor iets verderop staat een derde gebouw met een vlag er naast daar moet het zijn. Uiteindelijk zijn we rond 18.00 uur in de hut (een refuge), we hebben 1,5 uur heen en weer gelopen en gezocht naar een gebouw op 150 meter afstand van de skiclub.

Na een bakkie met door de gastvrouw gebakken taart koken we met onze eigen pannen ons eigen eten op het gas van de refuge. We hadden ook mee kunnen eten, maar dan zouden we het eten morgen weer mee moeten sjouwen. Onder het eten hebben we genoeg afleiding. Naast ons zijn er alleen twee groepen jong( )en( )lui. Zij moeten duidelijk nog veel leren. Bijvoorbeeld dat wanneer er drie isolatiekisten met eten met een 4-wheel drive gebracht worden en er staat er één op zijn kant dat je die dan niet zomaar plat kan leggen. Wanneer je de klep dan open doet kan de soep, een litertje of 5, zomaar over de vloer lopen. Verder moeten ze leren dat je met plastic schoenen niet hetzelfde kunt doen als met leren. Het leek erop dat iedereen natte voeten had en alle schoenen stonden dan ook rond de kachel. Maar dat schiet niet echt op dus leg je ze gewoon bovenop de houtkachel, lekker warm. Je moet echter wel een zakmes bij je hebben om later de vastgesmolten schoen weer los te kunnen snijden.

Na het eten breekt het nog iets verder open en willen we wel eens weten hoe we hier nu hadden moeten komen en waar het pad nu loopt, want dat weten we nog steeds niet. We gaan naar buiten en komen tot de ontdekking dat we bij het gebouw van de skiclub linksaf hadden gemoeten in plaats van door het hek en rechtdoor. Achteraf blijkt het ook gewoon op het bord te staan dat we niet goed hadden begrepen/gelezen. Maar ja, we weten nu wel hoe we verder moeten en dat is dus anders dan we dachten toen we het eten op hadden.
Om 22.00 uur gaan we met oordoppen in naar bed, zo'n houten constructie met 10 matrassen boven en 10 matrassen onder. Het moment om onze nieuwe lakenzakken in te wijden.