Dag 5: Naar een UBPC en een mislukte treinreis
Gabrielle staat vandaag weer als eerste op, maar deze keer staat Jacob ook vroeg, om 7.00 uur, op. Hij wil de trein, via Hersey richting Matanzas van 8.35 uur halen. Hij is van plan om in Hersey uit te stappen en daar wat door de omgeving te lopen om daarna te proberen de trein terug te nemen. Of dit allemaal gaat lukken is niet zeker en hoe laat hij weer terug zal zijn, durft Jacob ook niet te voorspellen. Volgens de Lonely Planet moet vooral de treinreis zelf erg geinig zijn.

Gabrielle en Bart moeten om 8.30 uur bij het Cubaanse ministerie van Landbouw zijn waarna ze met een ambtenaar, die ooit ambassadeur in Noord-Korea was, naar een plek net buiten de stad rijden. Daar ligt een biologische UBPC die verschillende gewassen produceert voor de lokale markt. Het bedrijf is nu een coöperatie, was vroeger een staatsboerderij, en is ooit gesteund geweest door de Europese Unie en een Duitse NGO. Rond 11.00 uur zijn ze weer terug in de stad, net op tijd voor de volgende afspraak.

Op de UBPC waar Gabrielle gaat kijken wordt met ossen geploegd
Op de UBPC waar Gabrielle gaat kijken wordt met ossen geploegd

Jacob loopt om iets voor 8.00 uur het hotel uit en gaat op zoek naar een taxi. Binnen vijf minuten heeft hij een taxi gevonden die hem voor 10 CUC naar het treinstation van Casa Blanca brengt. Als hij hier om 8.30 uur aankomt, ja hij is wat laat, herkent hij het station. Gisteren was hij hier ook, sterker nog, hij heeft toen de rails zien liggen en vroeg zich toen af of hier een tram of zo zou rijden. Dat is dus (bijna) waar, hier rijdt de enige elektrische trein van Cuba.
Maar, er is nog iets veel belangrijker dat hem opvalt, er is helemaal geen trein en er zijn ook vrijwel geen mensen, oeps, dat is niet goed, zou hij te laat zijn? Hij loopt naar een gebouwtje waar een loket in zou kunnen zitten. Daar hangt een A4'tje met de treintijden. Grrr, ze hebben de tijden veranderd, er rijden sinds augustus geen vijf maar nog maar drie treinen per dag. En natuurlijk is de trein die hij wilde nemen opgeheven.

Het verlaten treinstation Casa Blanca in Havana
Het verlaten treinstation Casa Blanca in Havana

Tja, wat nu? Nog een dag door de stad lopen, daar heeft hij geen zin in. Hij kijkt even op zijn kaartje met de tijden van gratis bussen van het hotel, de eerste bus terug gaat pas om 12.30 uur. Nou dan eerst maar met de veerboot naar de overkant. Net als gisteren moet hij ook vandaag weer flink wachten, dit geeft hem niet alleen de tijd om te bedenken dat hij wel even bij het echte station wil gaan kijken, maar ook de tijd om de prijs van de veerboot te testen.
Hij vermoedt namelijk dat 1 CUC veel te veel is, maar dat men gewoon 1 zegt omdat dit lekker makkelijk is. Dus zoekt hij in zijn portemonnaie muntjes voor 0,50 CUC op. Wanneer hij de boot op wil lopen, steekt de man die het geld aanneemt één vinger omhoog, maar wanneer Jacob hem 0,50 CUC geeft mag hij gewoon doorlopen. Weer wat geleerd, en misschien kan het ook wel voor 0,10 CUC.

Terwijl Jacob richting het treinstation loopt ziet hij nog een behoorlijk haveloos havengebouw waar iets te doen lijkt te zijn. Er hangt een bord waarop "Antiguos Almacenes del tabaco y la madera" staat, en er zit iets van een bewaker of zo. Het ziet er allemaal zo erg als vergane glorie uit dat Jacob niet eens gaat kijken of het gratis is.
Iets verderop is een opgeknapt havengebouw en daar is meer te doen en mag hij gratis naar binnen. Een andere vrouw mag van de bewakers niet naar binnen, zou dit alleen voor toeristen / buitenlanders zijn? Hoe dan ook, binnen staan allemaal kleine hokjes waarvan de helft (nog) dicht zit. Het lijkt erop dat dit een soort souvenirmarkt is zoals je die in zoveel landen, behalve Cuba, bij alle grote toeristische attracties tegenkomt. Geinig om te zien.

De 'toeristenmarkt' waar Jacob langs komt
De "toeristenmarkt" waar Jacob langs komt

Hierna komt hij bij het centraal station van Havana. Ook bij dit station is het (erg) rustig, geen aankomende of vertrekkende treinen te zien. Ook een informatiebord ziet Jacob zo 1-2-3 niet hangen. Wel ziet hij wat A4'tjes wat op hem de indruk maakt dat het Cubaanse treinsysteem een erg flexibel systeem is waar de gemiddelde Nederlandse forens knettergek van zou worden.
Aan de zijkant van het station is men trouwens bezig om wat oude (of replica's van oude) stoomlocomotieven in een park te zetten. Dit moet vast het spoorwegmuseum van Cuba worden.

Het centaal station van Havana
Het centaal station van Havana

Nu loopt Jacob weer terug richting het opgeknapte deel van het centrum van Havana. Eerst denkt hij er wat te gaan drinken, maar omdat hij daarna nog steeds meer dan twee uur moet wachten voordat de gratis bus vertrekt, besluit hij toch maar meteen een taxi richting het hotel te nemen. Deze keer heeft hij een taxi met een meter en omdat de chauffeur, natuurlijk, geen wisselgeld heeft wordt de 9,70 CUC die het deze keer zou kosten, gewoon 10 CUC en dus is rijden op de meter zeker niet goedkoper dan onderhandelen.

Nu koopt hij bij het supermarktje aan de overkant van de weg eerst een fles lokale cola en bij het business centrum van het hotel een nieuwe kaart voor een uur internet (= 8 CUC). Het is traag en duur, maar beter dan niets.
Terug op de hotelkamer gebruikt hij een deel van onze internettoegang waarna hij de rest van de middag spendeert aan het bekijken van foto's, lunchen, typen en het lezen van een oude Volkskrant die we een week geleden, toen we nog thuis in Mexico waren, op de kop hebben getikt.

Het openlucht stoomtreinmuseum
Het openlucht stoomtreinmuseum

Rond 17.30 uur is Gabrielle terug na een dag van afspraken met diverse NGO's en de Europese Commissie. Samen met het bezoek aan de UBPC begint ze met Bart een beetje een beeld te krijgen van de mogelijkheden tot samenwerking. Dit lijkt overigens meer op ontwikkelingssamenwerking dan op zakendoen, vooral omdat de Cubanen aan alles gebrek hebben, van touw, prikkeldraad en banden tot (natuurlijk) geld.

Om even na 18.00 uur gaan we eten zodat we de bus van 20.00 uur naar de stad kunnen halen. Dit omdat we naar Fortaleze de la Cabaña willen want daar wordt iedere avond om 21.00 uur een kanon afgeschoten, een oude traditie die vroeger aangaf dat de poorten van de stad dicht gingen. Dit is een aardig showtje met wat mannen in pakjes, een schreeuwende commandant en een flinke knal.
Helaas lukt het deze keer niet om gratis binnen te komen, nu moeten we 8 CUC per persoon betalen. Trouwens, vanaf 18.00 uur is de ingang 2 CUC duurder dan voor 18.00 uur en Cubanen betalen "slechts" 7 pesos, dus ongeveer 4% van wat buitenlanders moeten betalen.

Het afschieten van het kanon in Fortaleze de la Cabaña
Het afschieten van het kanon in Fortaleze de la Cabaña

Als de voorstelling is afgelopen, lopen we nog een klein rondje over / door het fort waarna we terug gaan naar onze bus die ons netjes terugbrengt in ons hotel. Onderweg zien we trouwens nog meer spektakel, ondanks dat het vrij rustig weer is, er zijn geen bijzondere golven op zee, klotst de zee zo hard tegen de zijkant de boulevard dat het water op de stoep van de boulevard terecht komt. We zijn benieuwd hoe dit er uit ziet als het iets minder rustig weer is.

Terug in het hotel kijken we nog even naar de BBC, we hebben ook CNN, HBO en CCTV op onze TV gevonden, en gaan daarna naar bed, we moeten morgen vroeg op.