Dag 2: Vergaderen en Havana verkennen
Gabrielle heeft vandaag om even na 9.00 uur haar eerste afspraak op de Nederlandse ambassade in Havana en wordt daarvoor door Bart opgehaald. Zij is goed op tijd opgestaan en als zij vertrekt zit Jacob nog aan het ontbijt. Op het ontbijtbuffet valt trouwens weinig aan te merken, er is voor iedereen wel iets te vinden en er is zelfs live muziek.

Terwijl Gabrielle op de ambassade zit, koopt Jacob bij de receptie van het hotel ons eerste Cubaanse geld (CUC's). Voor de 20 euro die we nog hadden liggen krijgen we ruim 26 CUC's. Dit is trouwens één van de twee geldsoorten in Cuba. CUC's zijn bedoeld voor toeristen etc. Cubanen zelf betalen met pesos die een verhouding van 1:24 met CUC's hebben. Hierdoor zijn veel dingen voor Cubanen veel goedkoper dan voor buitenlanders, maar zijn andere dingen, zoals ons bier van gisteravond, voor Cubanen vrijwel onbetaalbaar. In cafés zoals het café waar wij gisteren zaten zie je dus eigenlijk alleen maar buitenlanders en dat is best raar.
Een gevolg van deze twee geldsoorten is ook dat buitenlanders niets kunnen kopen in winkels waar Cubanen naar toen gaan. En dat is natuurlijk precies de bedoeling is.

Ja, ze zijn er echt die oude auto's en er is ook speciaal transport voor toeristen
Ja, ze zijn er echt die oude auto's en er is ook speciaal transport voor toeristen

Om iets voor 11.00 uur belt Bart met Jacob. Het idee was om 's middags met z'n allen naar enkele groente- en vleesmarkten te gaan om zo een beeld te krijgen van het eindresultaat van de voedselketen in Cuba. Echter, volgens de laatste informatie zijn deze markten op maandag gesloten. Dus heeft Gabrielle nu ruimte voor een extra overlegje en heeft Jacob ook voor de middag een geheel zelf in te vullen programma.

Ons hotel, dat ± 10 kilometer buiten het centrum ligt, biedt gratis busvervoer van en naar het centrum aan en Jacob besluit dit maar eens te proberen. De eerst volgende bus vertrekt om 11.30 uur en een dikke twintig minuten later loopt Jacob in het centrum van Havana.
Hij loopt een beetje op de gok wat straten in en hierbij komt hij zowel door mooi gerestaureerde straten met erg mooie gebouwen als door straten waar de afgelopen 20 jaar niets aan onderhoud is gedaan met huizen waar een Nederlandse kraker nog niet in wil wonen.

Zij wilde graag op de foto en vroeg vervolgens geld, zo knap is ze nu ook weer niet
Zij wilde graag op de foto en vroeg vervolgens geld, zo knap is ze nu ook weer niet
Al snel komt hij een vrouwtje met een dikke sigaar tegen die zegt dat hij een foto van haar moet maken. Als hij dit doet hoeft ze tot zijn verbazing het resultaat niet te zien, maar wil ze geld. Ja, dat gaat dus niet door en Jacob loopt, zonder problemen en zonder uitgescholden te worden, verder. De rest van de dag komt Jacob nog een stuk of tien mensen tegen die op de foto willen, helaas voor hen, Jacob heeft zijn lesje inmiddels geleerd. Wel ziet hij anderen die zo'n foto maken. De meesten willen ook niet betalen en lopen na een kort gesprekje verder. Dit geeft niet één keer iets van woorden of andere problemen, dat is dan wel weer prettig.

Wat verder opvalt is dat je hier vergeleken met centra in ander grote steden weinig winkels, restaurantjes etc. hebt. En wanneer dan je in zo'n winkeltje voor de Cubanen komt springen de tranen je bijna in de ogen. Deze winkels doen erg denken aan wat we in 1992 in Hongarije hebben gezien. Winkels met meer personeel dan producten en vooral half lege schappen. Ook een klein marktje waar hij langskomt, biedt dezelfde trieste aanblik.
Terug op de straat komt er een stroom westerse toeristen langs die niets te kort komen en zich vergapen aan de mooi gerestaureerde gebouwen en genieten van de live muziek die je hier overal hoort. Havana is een erg mooie stad, alles wat hier gerestaureerd is ziet er echt perfect uit en er zijn hier behoorlijk wat hotels en restaurants waar je gewoon naar binnen wilt. Niet om te eten of te slapen, maar vooral om te kijken ! Jammer alleen dat de bewoners er zelf waarschijnlijk niet zo veel van kunnen genieten.

Wat verder ontbreekt zijn geldautomaten. Jacob ziet er wel enkelen en probeert ze allemaal, maar zowel zijn bankpas als zijn creditcard geven geen geld. Hij ziet ook een wisselkantoor en daar staat, net als voor de telefoonwinkel, een behoorlijke rij. Maar dat komt ook omdat ze in de winkel niet meer mensen toelaten dan er geholpen kunnen worden. De wachtrij begint dus niet bij de toonbank, maar bij de deur.

Omdat hij heeft afgesproken om rond 18.00 uur terug te zijn in het hotel en, zoals later blijkt, niet goed naar de tijden van de gratis bus heeft gekeken, wil hij met een taxi terug naar het hotel. Hij heeft nog iets van 15 CUC en wil nog wel wat eten. Om er voor te zorgen dat hij genoeg geld voor de taxi overhoudt, wil hij ergens een broodje ham kopen. Helaas, dat staat wel op de kaart, maar is op. Uiteindelijk ziet hij een terrasje waar ze ook wat goedkope dingen verkopen en daar eet hij voor iets meer dan 6 CUC een soepje en een broodje. Allebei van redelijke kwaliteit.

Enkele minder fraaie huizen in Havana
foto, alleen zichtbaar met javascript aan


Nu ziet hij ook een taxistandplaats en gaat hij maar eens vragen wat een taxi naar het hotel kost, dat is dus 10 CUC. Maar wanneer hij zegt dat hij (nog) niet wil, blijkt hij ook voor 9 CUC mee te mogen. Als hij vervolgens 7 CUC zegt, want dat is wat hij nog heeft, laten ze hem gaan. Oeps, dat wordt nog interessant.

Tja, wat nu te doen, het is inmiddels 15.00 uur en behoorlijk warm. Nog een poosje door de stad dwalen is wel aardig, maar zonder geld voor een lekker colaatje of zo, niet heel aantrekkelijk. Dus gaat Jacob maar eens kijken of hij er achter kan komen hoe de openbare bus hier werkt en of hij met de bus in de buurt van het hotel kan komen. Dit lukt niet, hij ziet nergens iets van informatie over bussen, maar hij ontdekt wel waar de veerpont naar de overkant van de haven vertrekt.
Hierna loopt hij terug richting de taxistandplaats in de hoop dat het hem toch lukt om voor 7 CUC bij het hotel te komen. Onderweg wordt hij aangesproken door enkele taxichauffeurs. Nee, 7 CUC is echt te weinig. Maar zegt Jacob, ik heb echt niet meer, hier kijk maar in mijn portemonnaie, en dan is er toch eentje die hem mee wil nemen. Achteraf begrijpt hij ook wel waarom, buiten de taxi die we in Indonesië een keer hebben moeten aanduwen en waarbij je tussen je voeten door de weg zag, is dit de meest verstelen taxi waarin hij ooit heeft gezeten.

Voordat hij de parkeerplaats af is, gebeurt er nog iets geinigs. Zijn taxi rijdt achteruit tegen een andere taxi die er nog net even achterlangs probeerde te glippen. Deze andere taxichauffeur stapt uit, hij trekt wat aan zijn spatbord en zegt dat het geen probleem is. Toch handig als iedereen in oude, gedeukte, auto's rijdt, die waarschijnlijk niet eens van henzelf zijn.

Enkele opgeknapte panden in Havana
foto, alleen zichtbaar met javascript aan


Tegen 16.00 uur is Jacob terug in het hotel, Gabrielle is dan ook al klaar met haar afspraken en ligt op dat moment naast het zwembad. Jacob heeft dit niet door en blijft op onze hotelkamer waardoor het nog bijna anderhalf uur duurt voordat we elkaar zien. Als het zover is wisselen we onze ervaringen van vandaag uit en besluiten we met de gratis bus naar het centrum te gaan om wat te eten. Gabrielle heeft via via wat geld geregeld zodat we dit kunnen betalen. Verder heeft ze iets beter op de dienstregeling van de gratis bus gekeken en er gaan dus niet drie, zoals Jacob dacht, maar zes bussen per dag.

In het centrum lopen we eerst nog een stukje en uiteindelijk komen we terecht in zo'n wat groter volledig gerestaureerd restaurant met een live bandje. Daar eten we het aanbevolen menu waarvoor we in het totaal 44 CUC betalen.

Het restaurant waar we 's avonds wat eten
Het restaurant waar we 's avonds wat eten

Intussen blijken we ook onze Lonely Planet vergeten te zijn. Dat is best lastig want de laatste bus, die van 21.30 uur, vertrekt van een andere plek dan waar we uitgestapt zijn, en wij weten niet precies waar dat is. Daarom besluiten we eerst maar terug te lopen naar de plek waar we uitgestapt zijn en het daar te vragen. We snappen het verhaal niet helemaal, maar lopen vooral verder in de aangewezen richting.
Als we het daar nog een keer vragen, blijken we een bewaker tegengekomen te zijn die oefent voor gids, goed Engels spreekt en graag zijn Duits oefent. Deze man legt uit dat we bij het fort aan de overkant van de haven moeten zijn.
Oeps dat halen we dus niet meer voor 21.30 uur. We besluiten we nu maar een taxi nemen. Echter, wanneer we weglopen vraagt de bewaker om een fooi. Dit soort taferelen hebben we inmiddels meer gezien, het is niet hinderlijk of vervelend, maar wel opvallend. Omdat hij zich zo heeft uitgesloofd geven we hem wat en gaan we op zoek naar een taxi.

Als we er eentje aanhouden wil hij de bekende 10 CUC hebben, maar Jacob zegt 8 CUC, hij heeft vanmiddag tenslotte wat geleerd, en zo worden we voor 8 CUC naar ons hotel gebracht.
Daar drinken we in de lobby onder het genot van het tigste bandje nog even van een drankje, waarna we naar bed gaan. Het was een indrukwekkende dag.