Dag 19: Een dagje Arenal Volcano National Park
Als we rond 7.30 uur opstaan is het wel droog, maar we betwijfelen of we vandaag de zon gaan zien. Omdat we onze e-mail willen checken, we verwachten informatie over het kindje dat we over enkele weken / maanden hopen te mogen adopteren, gaan we bij Linda Vista ontbijten. Bij ons in de cabina vond we namelijk het draadloze netwerk van Linda en nu hopen / verwachten we dat ze daar internet hebben.

Het uitzicht vanuit onze cabina is wel mooi, maar het weer zeer zeker niet
Het uitzicht vanuit onze cabina is wel mooi, maar het weer zeer zeker niet

We eten een heel behoorlijk ontbijt, $ 8 per persoon, en het internet doet het net goed genoeg om te doen wat we willen doen. Nadat we onze zaakjes weer geregeld hebben gaan we terug naar onze cabina. Daar boeken we een nachtje bij. Het weer is nog niet geweldig, maar het wordt wel steeds beter en we weten ook niet waar we anders heen zouden willen. We hebben min of meer besloten om, in de hoop dat het droog blijft, vandaag een paar wandelingetjes te maken om zo toch iets van de vulkaan Arenal, de groter attractie in dit gebied, te kunnen zien. Maar eerst kopen we in een winkeltje in El Castillo nog een poncho zodat we er weer twee hebben.

Een vlinder met doorzichtige vleugels, zoiets hebben we nog nooit gezien
Een vlinder met doorzichtige vleugels, zoiets hebben we nog nooit gezien
Hierna gaan we naar het Toucan Trail, mochten we daar niets van de vulkaan zien, misschien zien we dan een paar toekans. Uiteraard moeten we betalen, $ 10 per persoon, om hier een stukje te mogen lopen en om iets over 10.30 uur gaan we op pad. We gaan eerst via een hangbrug een riviertje over en daarna is het ongeveer drie kwartier over een leuk bospaadje tot je bij het eind- / uitzichtspunt komt, daar staat ook een schuilhutje, een stuk plastic over wat takken.

Door de regen is het pad een beetje modderig, veel stelt het niet voor, maar het maakt de twee wat steilere stukjes wel wat lastiger / glad. Als we bij de schuilhut aankomen, (b)lijkt het pad nog verder te lopen. Dat willen we wel even zien en we kunnen nog een heel eind een klein paadje volgen. Uiteindelijk komen we bij een veel beter uitzichtpunt. Het nadeel van dit punt is echter dat het op de rand van een erg steile en behoorlijk diepe afgrond is. Zolang de rand niet afkalft is er niets aan de hand, maar zodra er ook maar iets van de rand afbrokkelt zijn we de klos.

Toch blijven we hier even kijken. De top van de Arenal zit nog steeds in de wolken en dat blijft hij voorlopig ook, maar we kunnen hem hier wel goed horen. Het klinkt een beetje als modderpoelen maar dan veel harder. Verder zien we zo nu en dan wat stenen naar beneden stuiteren. Zo krijgen we toch een beetje een indruk waarom er zo veel mensen naar deze vulkaan komen kijken.

Die rookpluimpjes worden veroorzaakt door uitgespuwde stenen / lavabrokken is daar neerkomen / naar beneden rollen
Die rookpluimpjes worden veroorzaakt door uitgespuwde stenen / lavabrokken is daar neerkomen / naar beneden rollen

Op de terugweg stoppen we nog even bij het officiële eindpunt waar we wat eten en vlak voordat we terug zijn bij de ingang lopen we nog een extra rondje. Hierbij komen we ook langs een afdakje met bankjes waar je ook een prima uitzicht op de vulkaan hebt. Alleen kunnen we hem daar niet horen. Maar we kunnen ons voorstellen dat wanneer je ergens 's avonds naar lava wilt kijken, dit een lekker plekje is. Uiteindelijk is het 12.50 uur als we terug zijn. We zijn dus ruim langer dan de officiële twee uur weg geweest.

Nu rijden we naar de Arenal Hanging Bridges, daar kan je een rondje lopen over allerlei hangende bruggen. Op de weg omhoog en op de parkeerplaats bij de Hanging Bridges hebben we fantastisch uitzicht op de Arenal. Niet dat de top uit de wolken is, maar je kunt de vorm en de omgeving van de vulkaan hier erg goed zien. Voordat we op stap gaan eten we onze laatste boterhammen op en kopen we twee kaartjes, $ 22 per stuk. Dat wij in colones betalen vindt men soms best lastig en deze keer krijgen we zowaar een 1 dollar biljet terug als wisselgeld, het moet niet gekker worden.

De vulkaan Arenal
De vulkaan Arenal

We lopen hier een wandeling van drie kilometer over een stuk of tig bruggen waarvan een aantal erg lange en hoge hangbruggen. Het pad zelf is zeker niet zo eenvoudig als we verwacht hadden, het gaat nog best een beetje op en neer. Naast de grote hangbruggen is het vooral aardig dat je tijdens deze wandeling een aantal keren uitzicht op de bomen hebt in plaats van dat je tegen de bomen aankijkt. Eigenlijk is het dus een soort canopy tour, die je in Costa Rica zowat in ieder dorp kunt maken, maar dan voor minder dan de helft van het geld. We zien ook nog een paar beestjes. Helaas hebben ook deze beesten nog niet geleerd dat ze even goed in het zicht en stil moeten gaan zitten als wij hen willen fotograferen.

Één van de vele bruggen van Arenal Hanging Bridges
Één van de vele bruggen van Arenal Hanging Bridges

Na 2,5 week Costa Rica hebben we eindelijk een foto van een toekan in het wild
Na 2,5 week Costa Rica hebben we eindelijk een foto van een toekan in het wild
Om iets over 16.00 uur rijden we weer richting onze cabina. Eigenlijk willen we nog even naar het beginpunt van de Toucan Trail omdat het mannetje daar zei dat daar rond 17.00 uur toekans zouden zitten omdat ze dan op zoek gaan naar eten. We doen dit echter niet want ineens zien we een toekan in een boom waar we langs rijden, snel stoppen en een foto maken. Zo, nadat er de afgelopen dagen twee keer een toekan voor onze auto langs is gevlogen, is het nu gelukt om er eentje te schieten.

Terug in onze cabina loggen we nog even in op het draadloze netwerk van Linda Vista. Misschien hadden we dat beter niet kunnen doen, maar dan was het alleen uitstel van executie geweest. Nu lezen we een mailtje van de Nederlandse ambassade in Peking waarin staat dat het zeer de vraag is of we het Chinese meisje, waar we vanochtend de eerst foto van gezien hebben, mogen / kunnen adopteren. Dit slaat in als een bom, het was toch al een wat moeizame vakantie en nu wordt het misschien een echt drama.

Nadat we ons gedouched hebben gaan we eten bij Linda Vista zodat we een iets betere internet verbinding hebben en nog even een paar mailtjes kunnen sturen. Verder eten we hier heel aardig en het duurst van deze vakantie, ruim ¢ 30.000, en dat zonder wijn te drinken. Ze doen hier trouwens wel hun best om het restaurant een romantische sfeer te geven, zo branden er geen lampen maar kaarsen, tenminste als niemand de buitendeur open laat staan. Terug in onze cabina kijken we nog even een filmpje op onze laptop en net als we in bed liggen begint het weer te regenen.