Dag 17: Onze beklimming van Volcán Rincón de la Vieja
Vandaag willen we vulkaan Rincón de la Vieja beklimmen. Dit zou een wandeling van acht kilometer heen en acht kilometer terug en 1.000 meter omhoog en naar beneden moeten zijn. Volgens de beschrijving in ons Moon Handbook zouden we op moeten passen voor krassen als gevolg van gras en voor teken. Wij bereiden ons daarom voor op een tocht door relatief veel open terrein wat dus extra warm is. We pakken niet alleen voldoende eten, maar vooral ook vijf liter drinken en wat warme kleren voor de top. Dit past allemaal makkelijk in de nieuwe rugzak die we gisteren hebben gekocht.

De ranger zei gisteren dat het vier uur heen en vier uur terug is. Voor de zekerheid houden wij rekening met één of twee uur meer. We zouden graag zodra het licht is, rond 6.00 uur, starten. Helaas kan dit niet omdat het park pas om 7.00 uur opengaat. Verder kunnen we pas vanaf 6.00 uur ontbijten en omdat we daarna nog drie kwartier moeten rijden zullen we 7.00 uur ook wel niet halen. Dit is het plan, helaas loopt het vandaag, net als gisteren, totaal anders.

Het pad door het bos naar de top van vulkaan Rincón de la Vieja
Het pad door het bos naar de top van vulkaan Rincón de la Vieja

Ook deze beklimming heeft zijn lastige stukjes
Ook deze beklimming heeft zijn lastige stukjes
Als we om 6.00 uur willen ontbijten blijkt dit nog niet te kunnen. Het restaurant gaat wel om 6.00 uur open, maar dan moet men eerst alles nog klaar maken. Een minuut of twintig later kunnen we pas ons eten bestellen. Uiteindelijk is het bijna 7.00 uur voordat we in de auto zitten. Om 7.45 uur beginnen we aan onze wandeling. Bij het opstaan was het ons al opgevallen dat het behoorlijk waaide en hier is het niet minder. Sterker nog, de ranger die ons de toegangskaartjes voor Rincón de la Vieja National Park verkoop zegt dat we vanwege het weer vandaag eigenlijk de vulkaan niet op mogen. Maar als wij zeggen dat vandaag onze enige kans is, mogen we toch.

Eerst lopen we een klein stukje door een wei en daarna gaan we het bos in. We hebben een erg mooi bospad dat geleidelijk omhoog gaat. Door de wind horen, en zien, we vrijwel geen vogels of andere dieren. Deze wind heeft ook tot gevolg dat we behoorlijk moeten zoeken naar een geschikt plekje als we na anderhalf uur even pauze willen houden. We zijn namelijk best bezweet van het lopen / klimmen en zelfs tussen de bomen kunnen we bijna geen plekje uit de wind vinden.

Tegen 9.45 uur verandert de omgeving flink. We lopen de bomen uit en komen nu tussen de struiken. Het pad is eerst even vlak er wordt daarna erg steil en lastig, we moeten door een soort steile en gladde erosiegeul. Gelukkig is dit maar een kort stukje waarna we op open terrein komen waar we over vulkanisch gesteente lopen. Hier waait het echt als een gek, en omdat we inmiddels in de wolken lopen is het net alsof er regen van de zijkant komt. Eerst denk je dat het wel gaat, in de wolken is het altijd een beetje vochtig. Daarna denk je, oké, even niet te dicht langs de rand lopen want zo meteen waai ik van de berg af. Dan voel je dat je langzaam maar zeker steeds natter wordt en dat het zo hard waait dat de regen / het vocht van de wolken gewoon in de gezicht slaat.

Om 10.10 uur moeten we volgens onze gps nog ongeveer anderhalve kilometer lopen en nog iets van 200 meter omhoog. We zien vrijwel niets vanwege de wolken en/of omdat onze brillen volledig beslagen zijn en verwachten dat het op de top niet veel beter zal zijn. En dus besluiten we om terug te gaan, we vinden het te gevaarlijk om verder te gaan. En als we nu teruggaan kunnen we straks waarschijnlijk nog het rondje langs de modderpoelen etc. lopen dat we gisteren hadden willen doen.

Zo hard waait het dus, en ja die rand die je ziet is inderdaad de rand
Zo hard waait het dus, en ja die rand die je ziet is inderdaad de rand

Het eerste stukje terug naar de stuiken is nog een heel gedoe. Gabrielle heeft twee keer het gevoel dat ze even los komt van de grond en allebei stoppen we een paar keer omdat de wind op dat moment zo sterk is dat we beide voeten nodig hebben om te voorkomen dat we omwaaien. Als we weer terug zijn tussen de struiken is het leed geleden. Alles bij elkaar hebben we dik 20 minuten op het kale stuk gelopen / gestaan en dat was genoeg.

De weg terug verloopt soepel. We zien nog wat vogels / vlinders / dieren en rond 12.45 uur staan we weer op de parkeerplaats. Hier lunchen we aan een picknicktafel onder een boom. Vervolgens melden we even dat we terug zijn van onze wandeling en beginnen we aan ons rondje langs de modderpoelen etc.