Dag 15: Via Carara National Park naar Ostional (Nicoya Peninsula)
Vandaag willen we een flink stuk rijden, van Quepos naar Ostional. Onderweg komen we langs Carara National Park waar we wat willen wandelen. Omdat we voor 17.00 uur in Ostional willen zijn, staan we ook vandaag om 6.00 uur op en zitten we om 6.40 uur in El Patio voor een ontbijt. Helaas gaat dat niet lukken, ontbijten kan pas vanaf 7.00 uur, dus doden we de tijd met een bakkie prima koffie. Om stipt 7.00 uur bestellen we ons ontbijt. Naast dat we veel en lang moeten wachten hebben we nog een tegenslag. Als we nog een cappuccino willen bestellen lukt dat niet, het apparaat is stuk.

Uiteindelijk is het 7.40 uur als we in de auto zitten en op weg gaan. De reis duurt wat langer dan we verwacht hadden, maar om iets over 9.00 uur staan we bij het bezoekerscentrum van Carara National Park. Ten opzichte van de beschrijving in ons boek zijn er een aantal dingen verbeterd, er zijn nu een paar paadjes meer om te wandelen en er is toezicht op de parkeerplaats zodat je auto niet zomaar leeg gehaald zal worden. We kopen twee entreekaartjes, $ 10 per stuk, en rijden naar het twee kilometer verderop gelegen pad dat, volgens de ranger die ons geholpen heeft, het leukst is. We parkeren de auto en om 9.15 uur gaan we op pad.

Toeristen in Carara National Park
Toeristen in Carara National Park

De wandeling zelf is behoorlijk saai en op de heenweg zien we niet veel bijzonder, behalve een groep Koreanen met fototoestellen met enorme lenzen en verrekijkers op statieven. Op de terugweg, over hetzelfde pad, zien we wat meer. Met name langs het water zien we enkele leuke grote vogels. We horen en zien vaag ook redelijk wat zangvogeltjes en verder zien we nog een mooie specht en een beest dat een beetje op een konijn lijkt waarvan we niet weten wat het is.

We vinden dit een hele stoere vogel, maar hebben geen idee wat voor soort het is
We vinden dit een hele stoere vogel, maar hebben geen idee wat voor soort het is

Om 12.00 uur zijn we weer terug bij onze auto en vinden dat we geen tijd meer hebben om de paden bij het informatiecentrum af te lopen. Dus stappen we in de auto en gaan we naar de "krokodillenbrug". Dit is een brug vlak bij Carara National Park over de Río Grande de Tárcoles waar altijd krokodillen onder liggen. Of dit helemaal waar is weten we niet, maar vandaag liggen ze er in ieder geval wel. Ze bewegen bijna nog minder dan de boomstammen waar ze op lijken en dus zijn we snel uitgekeken.

De krokodillen onder de krokodillenbrug
De krokodillen onder de krokodillenbrug

Voor zover ons bekend moeten we nu nog 200 - 250 kilometer rijden en we vermoeden dat daar 0,0 kilometer snelweg bij zit. Dit klopt niet helemaal, we hebben ongeveer vijf kilometer snelweg. Verder hebben we veel "provinciale" weg waarbij we soms lekker kunnen doorrijden maar meestal niet sneller dan 60 kilometer per uur gaan. Hierbij moeten we opmerken dat de maximum snelheid op dit soort wegen meestal 80, maar vaak ook 60, 40 of 25 (bij scholen) kilometer per uur is.

Als we de Nicoya Peninsula oprijden begint het landschap te veranderen. Het was ons al opgevallen dat het steeds droger werd, maar nu begint het landschap echt dor en droog te worden, en wij maar denken dat Costa Rica nat en groen is. Iets voor Nicoya nemen we weg nummer 157, volgens onze kaart een relatief grote weg, om een stuk af te snijden. Deze weg is echter niet verhard, het is een soort gravelweg zoals we die de afgelopen weken wel meer gezien hebben. Toch kan het best kloppen dat dit een relatief belangrijke weg is, we rijden ongeveer tien minuut op deze weg en komen in die tijd drie bussen tegen.

Dit dore droge landschap zien we als we de Nicoya Peninsula oprijden
Dit dore droge landschap zien we als we de Nicoya Peninsula oprijden

Hierna komen we op de 159 die gelukkig wel geasfalteerd is. Maar het laatste stuk, zeg maar het stuk dat we paralel rijden aan de zee, is weer onverhard. Aan het begin van deze weg zijn er bruggen over de riviertjes die we tegenkomen, maar aan het eind moeten we toch nog twee keer met onze auto door het water. Inmiddels zijn we erg blij met onze grote 4x4 en vinden we, in verhouding tot wat we met deze auto doen, de huurprijs steeds goedkoper worden. We rijden niet veel kilometers, maar al die onverharde wegen zijn een behoorlijke belasting voor de auto.

Ook in Costa Rica zien we koeien op de weg
Ook in Costa Rica zien we koeien op de weg

Uiteindelijk is het bijna 16.30 uur als we het dorpje Ostional in rijden. Ostional bestaat uit een onverharde weg zonder zijwegen met een stuk of tien huizen, een kerk en een restaurant. Maar je moet hier ook schildpadden kunnen kijken en daarvoor zijn wij gekomen. We kunnen het rangerstation van het Ostional Wildlife Refuge niet vinden, maar zien wel een uithangbord voor Turtle Tours, dus gaan we daar maar kijken. Helaas vandaag zijn er geen tours. Sterker nog, deze hele week zijn er geen tours, begin februari weer. Op dit moment komen er maar enkele schildpadden per nacht aan wal en dat vindt men te weinig om een tour voor te organiseren. Zo dat was het dan, onze poging om schildpadden te kijken in Costa Rica. We zouden nog in Tamarindo kunnen gaan kijken, maar dat doen we vandaag in ieder geval niet en morgen zien we wel verder.

Het dorpje Ostional
Het dorpje Ostional

Nu gaan we een kamer zoeken, naast het plaatselijke voetbalveld hebben we een Bed & Breakfast gezien en dat lijkt ons wel wat. Net als overal hebben ze hier cabina's en nadat we de onze gezien hebben, ¢ 11.500 voor een nacht, het bed is opgemaakt en de vloer is gedweild, trekken we hier in. Onze auto kan mooi binnen het hek staan en ze hebben hier internet. En als we dat 's avonds proberen blijkt dit zo'n beetje de snelste internetverbinding te zijn die we tot nu toe in Costa Rica hebben gehad. En dat in een dorpje waar de dichtstbijzijnde asfaltweg een uur rijden is.

De lobby / ontbijtzaal / receptie van onze Bed & Breakfast in Ostional
De lobby / ontbijtzaal / receptie van onze Bed & Breakfast in Ostional

Nadat we onze spullen uit de auto hebben gehaald kijken we een beetje kijken wat we de komende dagen kunnen doen en om even na 17.00 uur lopen we naar het strand. Het strand is hier perfect, vrijwel geen stenen / grind, een strand dat heel geleidelijk overgaat in de zee met erg mooie golven. Prompt gaat Jacob even terug om zijn zwembroek te halen om voor het eerst in jaren weer eens een stukje te zwemmen.

Als het tegen 18.00 uur vrijwel donker is gaan we terug naar onze cabina en nadat Jacob gedoucht heeft gaan we naar het lokale restaurant. Daar eten we een eenvoudige maar verder prima maaltijd voor slechts ¢ 10.000. Op de terugweg kopen we nog wat te drinken en de rest van de avond benutten we de aanwezige internetverbinding om onze email te checken etc. en kijken we nog wat verder naar wat we morgen en de dagen daarna willen / kunnen gaan doen. Helaas lukt het ons vandaag net niet om voor 22.00 uur in bed te liggen.