Dag 7: De tweede dag van onze beklimming van de Chirripó
Om 3.00 uur wordt er zoals afgesproken op onze deur geklopt. De Fransen die we gisteren gezien hebben gaan nu op pad en wij staan, net als onze Canadese kamergenoot op. Wakker worden is niet echt nodig met name Jacob heeft amper geslapen. Het is pikdonker en er is nergens licht dus alles moet bij het licht van onze koplampen.

Het laatste stukje naar de top van de Chirripó is behoorlijk steil
Het laatste stukje naar de top van de Chirripó is behoorlijk steil
Twintig minuten later staan ook we buiten, het is hier, dankzij de sterren en de halfvolle maan, minder donker dan binnen. Het lukt zelfs goed om alleen bij het licht van de maan en de sterren te lopen. Helaas wordt het steeds bewolkter waardoor het niet alleen donker wordt, maar ook de kans op een mooie zonsopkomst of gewoon een mooi uitzicht op de top van de Chirripó steeds kleiner wordt. Wat ons verder opvalt is dat we helemaal geen last van spierpijn of zo hebben. Dat hadden we niet verwacht.

De wandeling naar de top van de Chirripó, waarvan gezegd wordt dat je er twee uur over doet, is voor het grootste deel goed te doen. Er zijn twee punten waar we een beetje moeten zoeken naar het pad, maar voor de rest is het pad prima te volgen. Alleen het allerlaatste stukje is erg steil en soms een beetje klauteren. Waar we ongeveer heen moeten kunnen we trouwens mooi zien aan de lichtjes van de koplampen van de mensen die voor ons lopen. Zo kunnen we ook zien dat er nog minstens twee groepjes achter ons aan komen.

Om iets voor 6.00 uur moeten we nog een paar meter voor we op de top van de Chirripó staan, ja wij hebben er ongeveer een half uur langer dan twee uur over gedaan. Op dat moment is het al licht, maar er is geen zon te bekennen, we lopen dik in de wolken. Het waait boven enorm en nu staan we even op een stukje met wat minder wind dus trekken we snel wat extra kleren aan voordat we de laatste meters lopen.

Na 2,5 uur lopen staan wij om 6.00 uur op de top van de Chirripó
Na 2,5 uur lopen staan wij om 6.00 uur op de top van de Chirripó

Inmiddels zijn de eerste mensen alweer op de terugweg en vrijwel iedereen klaagde dat het koud was op de top. Van deze mensen heeft niemand ook maar iets gezien van de meertjes die vlak bij de top liggen, laat staan dat ze iets van de omgeving / zonsopgang hebben gezien. Wij hebben iets meer geluk. Zo heeft onze Canadese kamergenoot even op ons gewacht zodat hij een foto van ons op de top kan maken en begint het iets open te waaien waardoor wij iets van de meertjes kunnen zien.

Helaas is dit zo'n beetje alles wat we vanaf de top van de Chirripó zien
Helaas is dit zo'n beetje alles wat we vanaf de top van de Chirripó zien

Dankzij alle kleren die we aan hebben, onder andere een lange onderbroek en een thermo t-shirt hebben wij het boven niet koud en op ons gemak kijken we wat rond. Maar vanwege de wolken is er eigenlijk niets te zien. Het kan natuurlijk zijn dat het zo openbreekt, maar dat kan ook nog één of twee uur duren of helemaal niet gebeuren. Dus beginnen we maar aan de weg terug.

Als we een half uur op de terugweg zijn hebben we inmiddels een heel behoorlijk zicht op directe omgeving. Voor een echt geweldig uitzicht hangt er helaas nog te veel bewolking. Gelukkig trekt het nog iets verder open zodat we een heerlijke wandeling terug naar de hut hebben. Het wordt zelfs zo lekker dat we besluiten om even pauze te houden om te eten. Tot nu toe hebben we vandaag alleen nog maar een paar cakejes gegeten en daar gaan we het de rest van de dag niet mee redden.

Nadat de bewolking is opgetrokken kunnen we eindelijk wat van de omgeving zien
Nadat de bewolking is opgetrokken kunnen we eindelijk wat van de omgeving zien

Rond 8.15 uur zijn we weer terug in de hut. We zijn vijf uur weg geweest om bij de top en terug te komen. Dat is meer dan een uur meer dan we hadden verwacht. In de hut eten we nog wat en maken we een beker warm water. Het water uit de kraan is in principe wel drinkbaar maar enorm koud. Helaas hebben we geen thee of koffie bij ons maar in China hebben we geleerd dat een bakkie warm water ook best aardig is. Terwijl wij op ons gemak wat zitten te eten zien we ook de mensen weer die als eerste terug kwamen van de top van de Chirripó. Zij zijn een uurtje naar bed geweest.

Als we klaar zijn met eten gaan we onze spullen pakken en rond 9.15 uur gaan we weer op stap. Eerst een klein stukje omhoog en daarna naar beneden, naar beneden en verder naar beneden. Vooral het eerst stukje is lastig omdat daar los zand en kleine steentjes op het pad liggen en je dus makkelijk uitglijdt. Dat doen wij dus ook een paar keer, gelukkig zonder noemenswaardige gevolgen.

Daar gaat het pad naar beneden
Daar gaat het pad naar beneden

Voor de rest lopen we tot even voorbij kilometer 11 heerlijk in de zon. Inmiddels weten we dat dit een gevolg is van een flinke bosbrand uit 1992. Je mag hier natuurlijk niet enthousiast over doen, maar wij vinden dit stuk een erg leuke afwisseling op de rest van het pad. Voor de rest lopen we ook vandaag weer een stuk door de wolken al hangen de wolken vandaag wat lager dan gisteren en bevatten ze gelukkig ook wat minder water. Maar zonder een paar spatjes komen we niet beneden.

Bomen met mos
Bomen met mos
Zoals zo vaak is ook vandaag het laatste stuk van de wandeling wat ons betreft het zwaarst, dit komt niet omdat het pad daar zoveel moeilijker is. We beginnen best wel een beetje moe te worden en onze voeten doen behoorlijk zeer van al dat naar beneden stampen.

Maar we halen het en om 15.45 uur, 6,5 uur nadat we uit de hut vertrokken, zakken we neer op het terras van hotel Uran, het eerste hotel dat we tegenkomen. Hier zitten we een uur waarbij we erg genieten van het uithebben van onze schoenen, een glas fris en een lekkere bak soep. Ook komt onze Canadese kamergenoot nog even langs, hij was vanochtend op de terugweg vanaf de top van de Chirripó via een andere top gelopen waar hij perfect uitzicht had.

Om 16.45 beginnen we aan de laatste drie kilometer van vandaag. Ons hotel, Hotel de Montaña El Pelicano, ligt aan de andere kant van het dorp. Onderweg stoppen we nog even bij de winkel om een flesje gas voor onze brander te kopen, hier kunnen we ze krijgen en je weet maar nooit.

Terwijl de buitenverlichting al brand lopen we de laatste meters naar onze slaapplaats. Behoorlijk moe, maar voldaan, komen we daar aan. Naast de vrij kale kamers zoals we er eergisteren eentje hadden, hebben ze hier ook kleine houten huisjes en voordat we gisteren weggingen hebben we zo'n huisje gereserveerd. De sleutel van ons huisje ligt op ons te wachten en wij gaan meteen door naar een heerlijk houten huisje in een mooie groen omgeving, fantastisch.

We halen onze andere spullen uit de auto en gaan we ons op ons gemak douchen en wat rommelen, etc. Als we min of meer klaar zijn gaan we eten. En dat is eigenlijk het enige minpuntje aan dit hotel, alles is perfect behalve het eten, dat is redelijk tot goed. Om 20.30 uur zijn we weer teug in ons eigen huisje, waarvan de deur niet op slot wil. Omdat de bedden nogal hard zijn leggen we onze campingmatjes in bed te leggen en om 20.45 uur kruipen we er zelf in.