Dag 6: De eerste dag van onze beklimming van de Chirripó
Onze wekker stond op 5.45 uur maar die hebben we niet gehoord. Onze Franse buren waren ruim eerder wakker en wij dus ook. Om 6.00 uur gaan we ontbijten. Tegen de tijd dat we ons ontbijt op hebben komt iemand van het hotel zeggen dat er al mee dan 10 mensen te wachten staan bij het informatiekantoor van Chirripó National Park waar wij onze toegangskaartjes moeten kopen. Oeps, laten we dan maar meteen gaan.

We rijden met onze auto naar het informatiekantoor, lopen mogen we vandaag nog genoeg. Als we er aankomen staan er inderdaad al een stuk of 10 mensen voor nog het dichte hek. Hier hadden we geen rekening mee gehouden, als er nu nog maar een plekje voor ons is. Een minuutje later gaat het hek open, het kantoortje opent officieel om 6.30 uur, en dan begint het grote wachten. Wat is de man die dit moet regelen slooooom. Tegen de tijd dat wij aan de beurt zijn is er voor vannacht gelukkig nog plek in de hut en dus mogen we het park in. Dit kost ¢ 28.250 voor twee personen.

Om 7.30 uur zijn we eindelijk terug in ons hotel. Dit is drie kwartier later dan gepland. We pakken onze laatste spullen, zoals de belegde boterhammen die we gisteren besteld hadden. Ons hotel staat een heel stuk lopen van het beginpunt, gelukkig heeft het hotel een wegbreng service en daar maken we graag gebruik van.

De eerste paar kilometer is dit ons uitzicht
De eerste paar kilometer is dit ons uitzicht

Om iets over 8.00 uur gaan we op pad. Om 18.00 uur is het hier hartstikke donker en dus willen we rond 17.00 uur bij de hut zijn. We moeten 16 kilometer lopen (denken we, maar het officiële pad is 14,5 km, het is 16 kilometer als je bij de winkel in San Gerardo de Rivas begint) en ongeveer 2.000 omhoog, van ± 1.400 meter naar ± 3.400 meter. Het is dus een flinke wandeling en ervaren wandelaars zouden hier volgens onze informatie zes tot acht uur over doen. We durven het niet aan om onszelf tot die categorie te rekenen en dus hebben we niet heel veel tijd om te lanterfanten.

Maar het pad valt niet tegen, vooral de stukken van ongeveer kilometer 0 naar kilometer 1, van kilometer 4 naar kilometer 5, van kilometer 9 naar kilometer 10 en van kilometer 12,5 naar kilometer 14 vinden we lastig. Voor de rest gaat het pad vrij geleidelijk omhoog en soms zelfs een beetje naar beneden.

Hier en daar heeft men een apart paadje aangelegd zodat je niet door de modder hoeft te lopen
Hier en daar heeft men een apart paadje aangelegd zodat je niet door de modder hoeft te lopen

Bij kilometerpaal 4, de officiële ingang naar Chirripó National Park, houden we op een bankje onze eerste pauze. Als we hier weer vertrekken zijn we net twee uur onderweg. Dat is dus heel mooi op schema. Iets voorbij kilometerpaal 7 stoppen we weer. Hier staat een gebouwtje, waar je niet mag slapen, maar wel kunt schuilen en er is een slang waar drinkbaar water uit komt. Verder staat onder het afdak een picknicktafel en dus is dit de perfecte plek voor een wat uitgebreidere pauze en dat vinden meer mensen.

Hier komen we ook de eerste afdalers tegen. Over de hele dag zien we ongeveer 12 mensen naar beneden komen. Het bijzonderst is een stel met een jongetje van een jaar of zes dat gezellig kletsend aan de hand van zijn vader naar beneden komt.

Het pad loop prima, maar gaat echt wel omhoog
Het pad loop prima, maar gaat echt wel omhoog

Inmiddels is het zachtjes gaan regenen. We lopen al sinds kilometerpaal 4 in de wolken. Gelukkig wordt de regen nooit zo erg dat we onze poncho's aan moeten. Verder heeft door de wolken lopen als voordeel dat we geen last hebben van de zon en het een stuk koeler is. Zweten doen we ook zonder zon meer dan genoeg. Tijdens de eerste kilometers liepen we een paar keer een stukje in de zon en toen was het meteen heel erg warm. Helaas zien we door deze wolken niet veel van de omgeving, wel zien we wat vlinders en wat vogeltjes maar veel minder dan we gehoopt / verwacht hadden.

Vanaf iets voorbij kilometerpaal 10 wordt het allemaal anders. We komen boven de wolken en in een gebied waarvan we vermoeden dat er een keer een flinke fik is geweest waardoor we nu een perfect uitzicht op de omgeving hebben. Hier zien we een aantal erg mooie bloeiende struiken.

Vanaf kilometer 10 lopen we door een gebied waar een aantal jaren geleden brand is geweest
Vanaf kilometer 10 lopen we door een gebied waar een aantal jaren geleden brand is geweest

Het laatste stukje, ongeveer vanaf kilometerpaal 14, lopen we uit de zon en in de wind. Het is meteen koud. Wij denken op dat moment dat we nog twee kilometer moeten maar ineens zien we de gebouwen van de hut liggen. Dus wat extra kleren aantrekken is niet nodig, het is nog maar een klein stukje en naar beneden. Uiteindelijk is het iets over 15.30 uur als we bij de receptie van de hut staan. We hebben het in minder dan acht uur gelopen, perfect !

Nadat we ingecheckt hebben gaan we naar onze kamer, een kamer met twee stapelbedden. Het kan dus zijn dat er nog twee andere mensen bij komen. We pakken wat spullen uit en gaan ons eerst een beetje wassen. Het water is hier drinkbaar, maar zo koud dat wassen bijna niet verantwoord is.

Die daken, dat is de berghut op de Chirripó
Die daken, dat is de berghut op de Chirripó

Na het wassen trekken we lekker veel kleren, zoals onze lange onderboeken, aan en gaan we koken. We hebben verder niets te doen en we hebben inmiddels begrepen dat wanneer we morgen naar de top van de Chirripó willen we rond 3.30 uur op pad zouden moeten. Dan zouden we vanaf de top de zonsopkomst moeten kunnen zien, en wie wil dat nu niet. Als gevolg hiervan is het niet erg om vandaag vroeg te eten en vroeg naar bed te gaan.

De keuken / eetzaal is vrij groot. Dingen zoals borden, pannen en bestek zijn aanwezig. Je moet zelf een brander en eten meenemen. Het blijkt echter dat behoorlijk wat mensen geen brander bij zich hebben. Gelukkig kunnen ze iets regelen met een paar mensen die hier de leiding lijken te hebben of in ieder geval de weg goed weten, zij hebben een paar grote zware branders die deze mensen mogen gebruiken / huren. We vermoeden dat dit gidsen zijn die niet alleen koken voor hun eigen groep van acht mensen, maar hier standaard wat spullen hebben liggen en met het verhuren van hun branders wat extra verdienen.

De keuken van de berghut op de Chirripó
De keuken van de berghut op de Chirripó

Hoe dan ook, wij hebben onze eigen brander en ons eigen eten bij ons. Het koken gaat goed en het eten smaakt redelijk, beter dan we verwacht hadden. Om 18.30 uur hebben we het eten op, de afwas gedaan en dit verslag geschreven. Ja, deze keer niet getypt, we hebben onze laptop voor de verandering maar eens niet meegenomen.

Hierna gaan we de spullen klaar zetten die we morgenochtend mee willen nemen als we naar de top van de Chirripó willen. Naast wat eten en drinken willen we vooral veel warme kleren mee. Om 19.00 uur gaan we naar bed. Of we lekker gaan slapen is nog de vraag. We hebben wel goede warme slaapzakken bij ons, maar de bedden zijn heel erg hard. De bedden bestaan hier namelijk uit een houten plaat met daarover één cm schuim en daar over een laagje plastic. Voor je gevoel lig je gewoon op een harde plank. Als we dit geweten hadden, hadden we onze campingmatjes, die nu in de auto liggen, meegenomen.