Dag 6: De laatste dag en de terugreis
We hoeven vandaag niets en slapen een beetje uit. Tegen 9.00 uur staan we op. We ontbijten en pakken onze spullen alvast een beetje in. Hierna gaan we naar de stad om een bakkie te doen ter gelegenheid van mijn verjaardag. De dames van de ijssalon waar we onze koffie drinken kennen ons al. We hoeven niets te bestellen, ze vragen zelf al of we drie koffie willen. We hoeven alleen maar het gebak te bestellen en te betalen. Het gebakje dat we deze keer eten smaakt prima maar valt wel als een pak boter op onze maag. Ook doen we wat boodschappen zodat we op de terugweg ook wat te eten hebben. Hierbij worden we iets nat omdat het voor het eerst sinds we in Hongarije zijn regent, en het is iets meer dan een miezerig regentje.

Terug in het kindertehuis splitsen we. Gerben blijft om nog wat zaken te regelen en Gellius en ik gaan de toerist uithangen. Eerst naar de katholieke kerk van Nyírbátor. Dit is een kerk in dezelfde stijl als de protestantse kerk die we zondag bezochten. Echter deze keer kunnen we wel naar binnen. De buitenkant vinden we iets minder, maar de binnenkant is zonder meer erg aardig. En er is een engelstalige toelichtende tekst.
Aan de kerk zitten nog enkele andere gebouwen die vroeger een klooster vormden. Nu zit daar een museum in. Ook daar gaan we even naar binnen. Het is heel aardig om even rond te kijken. Er hangen veel (bouw)tekeningen van huizen zoals men die hier vroeger bouwde. Heel aardig om te zien. Maar als je geen Hongaars kunt lezen, zoals ik, snap je er waarschijnlijk weinig van.

De binnenkant van de kerk die we bezochten
De binnenkant van de kerk die we bezochten

Vervolgens willen we naar Nyíregyháza. Het valt echter nog niet mee om de juiste weg te vinden. Maar na allerlei tochtjes door Nyírbátor, gelukkig is dat niet zo groot, waarbij we onder andere langs het station komen, weten we toch de juiste weg te vinden.
Tegen 14.00 uur zijn we in Nyíregyháza. We parkeren de bus net buiten het centrum en lopen een rondje. Nyíregyháza heeft een heel aardig centrum. Er staan een aantal leuke gebouwen en er zijn redelijk wat winkels. We drinken een colaatje op een terrasje en kijken of we ergens een winkel kunnen vinden waar Gellius een digitale videocamera kan kopen. Dat lukt niet, we kunnen geen winkel vinden die videocamera's verkoopt. Tegen 16.00 uur gaan we weer richting de bus.

Het centrale plein van Nyíregyháza
Het centrale plein van Nyíregyháza

Dan begint het te regenen. Omdat ik een regenjas bij me heb haal ik de bus zodat Gellius kan schuilen. We rijden nog een paar rondjes om te kijken of we soms nog een winkelcentrum hebben gemist. We vinden niets en gaan naar huis. Tegen 17.00 uur zijn we weer terug. Gelukkig is Gerben ook aanwezig anders hadden we onze kamer niet opgekund.

Ik besluit echter nog een stukje rond het terrein van het kindertehuis te lopen. Nou dat heb ik geweten. Alle huizen hebben daar honden en met name bij het laatste huis loopt een grote hond die telkens de neiging heeft om over het gaas te springen. Ik loop wel verder omdat ik iets verder een dijk zie liggen. Het lijkt me wel wat om daar op te klimmen, wellicht heb ik dan een aardig uitzicht. Terwijl ik de dijk beklim wordt de hond alleen maar wilder. Opgelucht dat de hond niet over het hek is gekomen kom ik boven op de dijk in een weiland. Op mijn gemak loop ik nu verder. Ik heb echter nog geen 10 meter gelopen of ik zie aan het eind van het weiland een stuk of vijf honden op me afkomen waaronder enkele grote. Ik bedenk me geen moment, draai me om en weet niet hoe snel ik weg moet komen. Ik hol langs die andere hond met dat hek en luister goed of ik die andere honden aan hoor komen. Als ik enkele huizen voorbij ben hoor ik niet veel meer en durf ik weer gewoon te lopen. Bekomen van de angst loop ik rechtstreeks naar het tehuis om rustig naar binnen te gaan en te wachten tot we om 19.00 uur gaan eten.

Een gebouw in Nyíregyháza
Een gebouw in Nyíregyháza

Het eten is vandaag een waar afscheidsmaal. We krijgen aardappels, rijst, een enorm bord met vlees, per persoon een schoteltje met witte kool en iets met balletjes waarvan we niet weten wat het is.
Na het eten pakken we onze spullen en gaan we Jan ophalen. Gerben heeft vanmiddag, toen Gellius en ik er niet waren, al namens iedereen afscheid genomen van diverse mensen. We rijden eerst nog even langs de ijssalon voor een laatste bakkie koffie. Het is net 20.00 uur en we zouden pas tegen 21.00 uur bij Jan zijn. De ijssalon is echter aan het dicht gaan. De koffie kunnen we wel krijgen, maar het is niet mogelijk om er lang te blijven zitten. Dus zijn we ruim op tijd bij Jan. Daar drinken we nog een bakkie en nadat we afscheid hebben genomen van Marika en twee van haar dochters vertrekken we rond 21.30 uur richting Nederland.

Jan heeft een nieuwe route uitgezocht. We rijden via Nyíregyháza, Polgar, Miskolc, Putnok, Tornalja, Lucenec, Zvolen, Prievidza, Trepcin, Brno, Praag, Dresden, Magdenburg, Hannover en Enschede naar Apeldoorn. Tenminste dat is het plan. De weg tussen Zvolen via Prievidza naar Trepcin is echter wel erg wit op de kaart. Daarom rijden we via Nitra en Trnava van Zvolen naar Trepcin.
Onderweg steken we vier grenzen over, van Hongarije naar Slowakije, naar Tsjechië, naar Duitsland en naar Nederland. Ondanks dat we wat onzeker zijn over de papieren die we bij ons hebben is er niets aan de hand. De eerste drie keer wil men even onze paspoorten zien en even in de laadbak kijken. De laadbak is leeg op een paar koffers met kleding etc. na. Dat is geen probleem en telkens mogen we na een paar minuten weer verder. De laatste keer rijden we gewoon door.
Gerben begint met rijden, iets voorbij Trnava neem ik het over. Ruim 120 kilometer voor Brno word ik wat slaperig en kruipt Gellius achter het stuur. Iets voorbij Dresden stoppen we voor het eerst voor een bakkie. We hebben namelijk geen Tsjechische kronen bij ons. Vanaf Dresden rijdt Jan.
De gekozen route is misschien iets korter. We doen er echter wel langer over dan over de heenweg. En dit terwijl we op de terugweg eigenlijk geen oponthoud bij de grens hebben gehad. Dat het langzamer gaat komt met name omdat we relatief veel over provinciale wegen moeten en min of meer door steden als Miskolc, Praag en Dresden moeten rijden.
Rond 20.45 komen we aan in Apeldoorn. We drinken nog een bakkie en om 21.55 heb ik de trein naar huis. Mijn fiets staat nog op het station en om 23.45 uur ben ik weer thuis.