Dag 4: Naar de douane
Om 7.30 uur gaat de wekker. Dit wordt de eerste dag dat we speelgoed gaan uitdelen, dat denken we tenminste. Als gevolg van enig drank misbruik heeft Gerben vanochtend moeite met opstaan. Na het ontbijt, deze keer weer met eieren en spek gaan we nog even koffie drinken bij Ida, de secretaresse van de directeur van het kindertehuis. Bij het ontbijt hadden we deze keer wel heel weinig koffie en geen melk maar aanmaaklimonade, of iets dat daar op lijkt.
Na de koffie van Ida waar ook Csilla, het hoofd van de financiën aan deelneemt gaan we naar het huis van Marika waar Jan en Dayenne verblijven. Ook daar drinken we koffie zodat we uiteindelijk toch aan onze dagelijkse hoeveelheid koffie komen. Van Jan krijgen we de diverse papieren zodat we de vracht met spullen door de douane kunnen laten vrijgeven.

Rond 10.30 uur vertrekken we richting Ópályi om de burgemeester op te zoeken. Hij of iemand anders moet mee naar de douane om de spullen vrij te geven. We rijden nog een stukje verkeerd en we komen door Mátészalka langs de plek waar volgens Gerben vroeger het douane kantoor zat. Dat ziet er nu echter wel erg verlaten uit. Onderweg belt de burgemeester, die zowaar Engels spreekt, waar we blijven. Dit is overigens niet heel raar, we hadden om 9.00 uur afgesproken en het is uiteindelijk 11.00 uur geweest voor we er zijn.
Als we er zijn praten we even kort met de burgemeester waarna hij instapt om mee te gaan naar de douane. Hij heeft dan inmiddels ook uitgezocht waar in Mátészalka we moeten zijn. Als we daar aankomen blijkt echter dat het douanekantoor afgelopen weekend te zijn gesloten als gevolg van de aansluiting van Hongarije bij de EU. We moeten nu naar Nyíregyháza om onze spullen vrij te krijgen. Dat is echter een uur rijden en de burgemeester kan vanmiddag niet mee. Hij moet werken waarbij hij een vaag verhaal heeft over dat de gemeenteraad hem zou willen afzetten.
Enfin, we gaan terug naar Ópályi waarbij de burgemeester ons uitnodigt om even in zijn kantoor te komen. Daar krijgen we een paar ansichtkaarten en uitleg over een waterbergingsproject dat er loopt. In deze streek heeft men namelijk nog wel eens last van een overlopende Tisza.

Hierna neemt de burgemeester ons mee naar de school die naast het gemeentehuis staat. Op deze school zitten 340 leerlingen en werken 70 mensen, 31 hiervan zijn docent, 9 werken in de kleuterschool en de rest is staf. Aan de school hebben ze enkele jaren geleden nog een nieuwe vleugel gebouwd. Dit is goed te zien, het is het deel waar de verf nog niet van de buitenmuren afbladert.
We krijgen een korte rondleiding door enkele klaslokalen. De school heeft een project gehad waarbij iedere klas over een EU-land informatie moest verzamelen. De resultaten hiervan hangen nu aan de muur. En uiteraard krijgen wij onder andere de klas te zien die wat met Nederland heeft gedaan.

Zomaar een lokaal van de school in Ópályi, over welk land zou het project links gaan?
Zomaar een lokaal van de school in Ópályi, over welk land zou het project links gaan?

Vervolgens is er lunch in de kantine waar ook de kinderen eten. Dat gebeurt in ploegen want lang niet alle kinderen kunnen tegelijk in de kantine. Deze keer krijgen we hetzelfde te eten als de kinderen. Van te voren had de burgemeester al expliciet gevraagd of we mee wilden eten want op zondag en maandag zit er geen vlees bij. Dat vinden wij echter geen probleem.
De soep is aardappelsoep. En eerlijk is eerlijk, ik heb wel eens veel beroerdere aardappelsoep gegeten. Na de soep is er een soort pasta waar hoofdzakelijk een dikke klodder jam bij zit. Samen met de suiker die al door de pasta zit smaakt dit het erg zoet. Verder zit er kraak nog smaak aan, maar het is ook zeker niet vies.

De kantine van de school in Ópályi
De kantine van de school in Ópályi

Even een tucje doen tijdens het wachten
Even een tucje doen tijdens het wachten
Zodra we het eten op hebben, nou ja op, niemand, ook de burgemeester en de directeur van de school eten hun bord niet leeg, gaan we met Támas, een docent van de school, naar Nyíregyháza. Om iets over 13.30 uur komen we aan bij de douane in Nyíregyháza. Daar begint het grote wachten. Gerben en Támas vertrekken richting het kantoortje. Samen met Gellius wacht ik bij de bus. Tijdens het wachten kijk ik nog of er ergens een emmer en wat water te vinden is om de voorruit van de bus mee schoon te maken. Er is wel een kraan, maar geen emmers.
Na bijna 2,5 uur vertrekken we weer. Ons doel is echter niet bereikt. Doordat we voor 1 mei het land zijn in gegaan hebben we papieren die horen bij het oude systeem. Om in te kunnen klaren moeten we papieren hebben die horen bij het nieuwe, per 1 mei 2004 ingevoerde, systeem. Om deze papieren te kunnen krijgen moeten we naar een ander kantoortje ergens in dezelfde straat als waar we waren. Het is echter al 15.40 uur geweest en om 15.30 uur gaan alle douanekantoren in Nyíregyháza dicht.
Als we van het terrein afwillen kan dat eigenlijk ook niet. Daarvoor hadden we de spullen moeten inklaren. Maar omdat Támas zegt dat we morgen terugkomen mogen we toch gaan.

We brengen Támas terug Ópályi en op de terugweg naar Nyírbátor rijdt Gerben nog even langs het kindertehuis van Mátészalka. Hier kwam Hulptransport vroeger ook maar er verdwenen wel erg veel spullen in de zakken van de directeur waardoor besloten is om daar geen spullen meer heen te brengen.
Om 17.15 uur zijn we weer op onze kamers zijn. De hele dag weg geweest en niets bereikt. We gaan nog even bij Ida langs en zien daar ook haar baas, de directeur. Deze keer loopt hij niet in pak maar in een joggingbroek. Zodra de baas weg is komt de fles pálinka, een soort snaps, op tafel. Er is geen ontkomen aan. Dus doen we allemaal mee. Gellius en ik weten Ida wel zo ver te krijgen dat ze onze glazen niet helemaal vol doet.

We gaan nog even naar onze kamer en om 18.00 uur gaan we met Ida naar Marika, de vriendin van Jan. Daar blijven we tot even na 22.00 uur. Er is een klein goulashfeestje, echt op zijn Hongaars. Mensen die niet veel alcohol willen drinken moeten sterk in hun schoenen staan. Gellius houdt zijn poot stijf en gaat aan de cola. Er blijkt een fles heel aardige eigen wijn te zijn, dat lijkt mij een redelijk alternatief. Gerben, onze drankman, stort zich naar hartelust op de pálinka.
In het totaal zijn we met iets van een man of tien. Omdat Jan en Dayenne er ook zijn wordt er nog behoorlijk wat Nederlands gesproken zodat er voor Gellius en mij ook nog wat te beleven is. De goulash is echt op zijn Hongaars klaar gemaakt, in een grote pan buiten boven een open vuur.
Jan praat ons uitgebreid bij over de plannen die hij heeft met het huis van Marika. Het staat op een aardig stukje grond. Het is een heel aardig huis met een bijgebouw met een slaapkamer. In de berging hiervan wil Marika een douche maken zodat ze een echt gastenverblijf heeft. Ook laat hij iets zien van de manier waarop veel huizen gebouwd zijn. De muren zijn van leem/klei waarna deze waterdicht zijn afgewerkt. Zeker wanneer je deze muren schildert lijken het mooie huizen, maar erg stevig zijn ze niet.
Gerben en Jan overleggen ook nog over wat te doen met de douane. Gaan we morgenochtend weer naar Nyíregyháza of verzinnen we iets anders. Gerben heeft er niet zo'n trek in om het hele eind nog een keer te rijden en vraagt zich af wat er gebeurt als we niet gaan. In onderling overleg wordt besloten om te kijken of de burgemeester van Ópályi de papieren wil tekenen. Als hij wil tekenen dan gokken we erop dat dit voldoende is om aan de grens, of een volgende keer, geen gedoe te krijgen.
Als het wat kouder wordt en sommige mensen wat vermoeid worden brengt Ida ons terug naar het kindertehuis. Als we weer op onze kamers zijn, gaat Gellius naar bed. Gerben neemt een douche en daarna nog een sigaret en een biertje waarna hij ook naar bed gaat. Ik type nog een poosje aan dit verslag en ga rond 0.00 uur ook naar bed.