Dag 1: De Heenreis
Het verhaal begint eigenlijk op donderdag 29 april. Rond 21.00 uur zou iedereen bij Jan in Apeldoorn zijn. Ik had om 21.05 uur afgesproken op het station in Apeldoorn. Daar zou Gerben me ophalen. Dat lukt niet, tussen Utrecht en Amersfoort staat een trein met pech waardoor ik een half uur later in Apeldoorn aankom. Eigenlijk valt de vertraging dus wel mee. Als ik het station uitkom staat Gerben te wachten en samen rijden we naar Jan. Daar staan de anderen die meegaan plus nog een aantal mensen die ons uit uitzwaaien te wachten. Gellius was wel op de afgesproken tijd aanwezig en heeft zijn camper op het terrein van Jan geparkeerd. Ik denk dat ik door de vertraging de koffie misgelopen ben, maar achteraf hoor ik van Gellius dat er helemaal geen koffie was. Om 22.00 uur gaan we op weg, we schatten dat de reis ongeveer 20 uur zal duren.

Het gebied waar we heen gaan
foto, alleen zichtbaar met javascript aan

Jan rijdt als eerste. We zitten met vijf personen, Gerben Nijland, Jan Buitenhuis, Gellius Joustra, Dayenne (de kleindochter van Jan) en ik (Jacob Vaarkamp) in een bus met 20 m3 laadvermogen en een dubbele cabine. Dat gaat prima. Na ongeveer twee uur hebben we de eerste stop, er moet getankt worden. We drinken een bakkie en gaan weer verder. Deze keer rijdt Gellius. Na twee uur rijden wordt hij een beetje slaperig. Ik heb dan al een paar keer wat geslapen en stap achter het stuur. Ondertussen begint het een beetje licht te worden en raakt de tank steeds leger. Tegen de tijd dat het rode lampje gaat branden komt er weer een benzinepomp in beeld. Het valt mij overigens wel op dat er langs de weg die we rijden (de 3) niet zo veel benzinepompen zijn als die in Frankrijk.
Na het tanken, we doen hem niet vol want in Oostenrijk weet Jan een goedkope pomp, drinken we een bakkie. Ik neem een chocomel want dat slaapt beter, volgens mij. We vertrekken met Gerben achter het stuur. In Oostenrijk, in de buurt van Praam, stuurt Jan Gerben van de snelweg af. We rijden een kilometer of 15 binnendoor om bij een benzinepomp uit te komen. Het is alweer helemaal licht, dus hebben we alle mogelijkheid om van de omgeving te genieten. De benzinepomp waar we tanken blijkt opmerkelijk dicht bij een andere op- en afrit van de snelweg te liggen. Het blijft voor mij een raadsel wat Jan nu precies van plan was, was het een toeristisch ommetje of had hij gewoon de verkeerde afslag. Hoe dan ook het is wel een leuke afwisseling.
Deze keer drinken we niets na het tanken, we gaan meteen weer verder. In de vrachtwagen delen we krentenbollen en -brood uit, ons ontbijt.

Om iets over 11.30 uur zijn we bij de grens met Hongarije. Eerst tanken we. In tegenstelling tot wat je misschien zou verwachten is de diesel in Oostenrijk namelijk goedkoper dan in Hongarije. Daarna gaan we naar de douane. Alleen Dayenne krijgt, tot mijn teleurstelling, een stempel in haar, enkele dagen oude, paspoort. Vervolgens moeten we de spullen gaan inklaren. Dit doen Jan en Gerben terwijl de rest wacht. Het duurt alles bij elkaar ruim twee uur voordat we weer verder kunnen. Volgens de mannen die het weten kunnen is dat behoorlijk snel.
Het had nog veel sneller gekund als de burgemeester van Ópályi gedaan had wat hij moest doen, een papier of iets dergelijks opsturen. Nu moest hij gebeld worden. Vervolgens zei hij, wacht maar tot 24.00 uur, dan is het 1 mei en kan je gewoon doorrijden. Vanaf dat moment is Hongarije namelijk lid van de Europese Unie. Maar ja, 1 mei is een nationale feestdag en op nationale feestdagen en zondagen mag je in Hongarije niet rijden met een vrachtwagen. Dus zouden we dan nog niet verder kunnen. En dat komt niet uit want Jan moet op tijd in Nyírbátor zijn want hij heeft daar zaterdag een bruiloft. Maar het is allemaal goed gekomen, de burgemeester heeft de stukken uiteindelijk gefaxt.

Reeds tijdens het wachten bij de douane probeert Gellius bruin te worden
Reeds tijdens het wachten bij de douane probeert Gellius bruin te worden

Om 13.45 uur rijden we Hongarije in. De snelweg is prima. Gerben en Jan besluiten dat we bij Budapest niet om de stad heen, maar er dwars doorheen rijden. Ondanks de drukte is dit redelijk te doen. Na ruim drie kwartier zitten we op de M3 richting Miskolc. We tanken nog een keer en Gellius neemt het stuur over van Jan. Als we weer verder gaan doe ik nog even een lekker tukje.
De laatste 100 kilometer moeten we over een provinciale weg. Eerst richting Nyíregyháza en vanaf Nyíregyháza naar Nyírbátor. Dit geeft mij uitgebreid de mogelijkheid om naar de omgeving te kijken.
Om iets voor 20.00 arriveren we in Nyírbátor. Daar gaan we naar de vriendin van Jan, Marika, waar we hartelijk ontvangen worden en wat drinken en eten. Zij is het hoofd van de keuken van het plaatselijke kindertehuis. Jan en Dayenne blijven de rest van de week bij Marika slapen.

Om 22.00 uur vertrekken Gellius en ik onderleiding van Gerben naar het kindertehuis. Als wij daar aankomen opent de portier het hek. We rijden de vrachtwagen naar binnen. De portier brengt ons vervolgens ook naar onze kamers. We hebben een soort vier kamer appartement in het tehuis. Een woonkamer met drie bedden, een slaapkamer met een tweepersoonsbed, een keuken, een toilet en een badkamer inclusief bad en wasmachine, perfect. Binnen 20 minuten wordt er aan de deur geklopt, daar staan twee mensen met eten. Heel jammer, we hebben ons buikje zojuist al helemaal rond gegeten.

Onze woon- en slaapkamer voor de komende dagen
Onze woon- en slaapkamer voor de komende dagen

Het kindertehuis waar we verblijven biedt aan rond de honderd kinderen volledig onderdak. Dit zijn niet alleen wezen, maar ook kinderen van ouders die niet voor de kinderen kunnen zorgen bijvoorbeeld omdat er geen geld is. In het tehuis is ook een school waar in het totaal iets van 300 kinderen gebruik van maken. Alle kinderen die op de school zitten eten tussen de middag op school. Een deel van de schoolkinderen eet 's avonds ook mee. Per kind krijgt het tehuis een vergoeding van € 2,50 per dag. Hiervan moet alles betaald worden.

We praten nog wat en gaan om 23.30 uur toch maar slapen. Ik voel me minder moe dan ik een dag geleden had verwacht, maar als ik in bed ligt kost het me geen moeite om in slaap te komen.