Dag 4: Een (half) dagje Real del Monte en terug naar Mexico Stad
Vannacht hadden we een uurtje minder, het wordt in Mexico een week later zomertijd dan in Europa. Hierdoor staan we pas om even na 9.00 uur op. Meike slaapt op dat moment nog. Maar nadat we de eerste spullen ingepakt hebben wordt het toch tijd dat ze wakker wordt.

Ontbijten doen we, net als gisteren, in het restaurant naast ons hotel. Het ontbijt zit op zaterdag en zondag bij de prijs in en dat kunnen we moeilijk laten staan. Verder werkt het draadloze internet in het restaurant wel en zo kunnen we daar even uitzoeken hoe het precies zit met die dierentuin (safaripark), waarvan we wel eens borden hebben gezien als we naar Teotihuacán gingen. Dit park blijkt Reino Animal te heten. We zetten de locatie van het park in onze gps zodat we er vanmiddag, onderweg naar huis, naar toe kunnen.

Real del Monte (Mineral del Monte) met in de verte de schoorsteen van Mina La Dificultad
Real del Monte (Mineral del Monte) met in de verte de schoorsteen van Mina La Dificultad

Om iets voor 11.00 uur zitten we met onze spullen in de auto en een paar minuten later staan we bij Mina La Dificultad. De ingang van dit mijnmuseum hebben we snel gevonden, maar er is helemaal geen parkeerplaats. Dus moeten we even zoeken naar een plekje om onze auto neer te zetten. De entree is 50 pesos per persoon. Foto's nemen kost 20 pesos extra en we besluiten daar vanaf te zien, achteraf hebben we daar wel een beetje spijt van.

Mina La Dificultad is een oude zilvermijn (met een beetje goud) die men in (sinds) 2008 heeft gerestaureerd. Je kunt niet in de mijn, maar bovengronds is er genoeg te zien. Eerst krijgen we een film, met Engelse ondertiteling, te zien, die vooral het leven van de mijnwerkers verheerlijkt. Hierna neemt een gids ons mee de diverse gebouwen in. In deze gebouwen zien we niet alleen wat foto's maar vooral ook allerlei oude machines / installaties. Het aardige hiervan is dat diverse installaties, zoals de lift en de houtzaag, het nog doen. Wat verder erg handig is, is dat er op diverse plekken borden hangen met uitleg in het Engels, iets wat we tot nu toe slechts in een enkel museum in Mexico hebben gezien. Verder blijkt dat op deze borden regelmatig iets anders staat dan de gids vertelt.

Onze gids heeft hele verhalen te vertellen, allemaal in het Spaans uiteraard, maar dat is voor Gabrielle geen probleem. Mina La Dificultad is, net zoals vele mijnen hier in de omgeving, door de Spanjaarden geopend en vervolgens door de Mexicanen overgenomen. Toen die er niets meer mee konden ging de mijn over naar de Engelsen / Ieren. Zodra deze buitenlanders de mijn, met nieuwe Europese technieken, weer rendabel hadden, ontstond er onrust waarna zij de boel weer aan de Mexicanen verkochten. Enkele tientallen jaren later herhaalde dit zich nog een keer, met als verschil dat deze keer de Amerikanen de boel mochten moderniseren. Alles bij elkaar kijken we hier anderhalf uur rond, dat is veel langer dan we hadden verwacht.

Er is in Real del Monte echter nog een mijnmuseum, Mina de Acosta, en daar mag je wel de mijn in. Daar willen we nu heen. We krijgen wat aanwijzingen, maar daarmee vinden we Mina de Acosta niet. We rijden terug om nog eens goed de weg te vragen. Nu krijgen we iets betere aanwijzingen maar weer kunnen we Mina de Acosta niet vinden. We zien ook nergens borden die ons de weg zouden kunnen wijzen. Dus besluiten we maar om naar het centrum van Real del Monte te gaan, kunnen we mooi op tijd lunchen.

En weet je wat, onderweg naar het centrum komen we prompt langs Mina de Acosta. Hier is wel een parkeerplaats(je) en er is nog net een plekje voor onze auto. Deze keer betalen we 35 pesos per persoon entree en wel de 20 pesos voor het nemen van foto's. De lijst met tarieven die hier hangt is trouwens erg modern, er staat onder andere op dat je ook moet betalen als je foto's wilt nemen met je telefoon of iPad.

Het terrein van Mina de Acosta met in de verte de schoorsteen van Mina La Dificultad
Het terrein van Mina de Acosta met in de verte de schoorsteen van Mina La Dificultad

Nadat we de kaartjes hebben gekocht, worden we naar een gebouwtje gestuurd waar we moeten wachten tot de gids ons komt halen. Dat duurt niet lang en ondertussen bekijken wij wat foto's, voor een deel zijn dat dezelfde foto als die we bij Mina La Dificultad zagen, en enkele vertrekken die als een soort museum zijn ingericht.

Deze keer moeten we de gids met een stuk of tien mensen delen. Aan het begin zegt de gids dat de rondleiding ongeveer anderhalf uur zal duren. Oeps, dan is het bijna 15.00 uur voordat we aan de lunch zullen zitten. Dus gaat Jacob snel nog even naar de auto om wat koekjes en een flesje water te halen.

Een deel van het museum bij Mina de Acosta
Een deel van het museum bij Mina de Acosta

De gids heeft best een aardig verhaal, maar twee mijnmusea op één dag is eigenlijk te veel en wij zijn niet echt geïnteresseerd meer. Maar ja, wij, en met name Meike, willen wel even in de mijn kijken en dus blijven we de gids toch maar volgen. Meike is deze keer trouwens een stuk rustiger dan bij het vorige museum wat het voor ons wel een stuk eenvoudiger maakt om nog even te blijven.

Ondertussen horen we dat alle mijnen in deze regio van hetzelfde bedrijf, La Compañía Real del Monte y Pachuca (CRDMyP), waren en dat alles wat hier de grond uit kwam naar Pachuca ging. In Pachuca haalde men de diverse metalen en mineralen uit het erts.

In de mijn van Mina de Acosta
In de mijn van Mina de Acosta

Als we eenmaal in de mijn zijn, besteedt de gids hoofdzakelijk nog aandacht aan de mijnbouw door de Spanjaarden, toen alles nog met de hand moest worden gedaan. We horen dit nog een poosje aan en kijken een beetje rond. Tegen de tijd dat het eind van de rondleiding in zicht komt haken wij, net als enkele andere mensen, af. We leveren onze helmen in en gaan lekker terug naar onze auto om te gaan lunchen. Ook bij deze mijn zijn we ruim anderhalf uur geweest.

Om iets over 14.30 uur rijden we richting het centrum van Real del Monte. De weg door het centrum blijkt inderdaad afgesloten te zijn. Wij hadden ergens gelezen dat dit iedere zondag het geval zou zijn, en dat (b)lijkt dus waar te zijn. Wij hebben weinig last van deze afsluiting en rijden naar de grote parkeerplaats waar we donderdagavond ook stonden. Deze keer moeten we echter wel betalen, 20 pesos.

Het plein voor Templo de Nuestra Señora del Rosario in Real del Monte
Het plein voor Templo de Nuestra Señora del Rosario in Real del Monte

We lopen naar het centrum / de grote kerk (Templo de Nuestra Señora del Rosario) waar het gezellig druk is. We vinden een restaurantje, El Billar, met een aardig terrasje met uitzicht op het plein voor de kerk. Daar gaan we zitten om enkele pastes, de lokale specialiteit overgehouden van de Engelsen, te eten. De Engelsen schijnen trouwens ook het voetbal in Real del Monte, en daarna in heel Mexico, te hebben geïntroduceerd. De pastes smaken, net als de koffie, prima. Verder is het op dit moment het prima weer waardoor we hier heerlijk zitten.

Voordat we teruglopen naar onze auto, lopen we nog een rondje door het centrum van Real del Monte. Op het plein voor de markt zien we een groot springkussen waar Meike voor 15 pesos 15 minuten op mag springen. Rond 16.40 uur zitten we in de auto en ruim anderhalf uur later zijn we weer thuis.

Meike mag voor 15 pesos 15 minuten op dit springkussen spelen
Meike mag voor 15 pesos 15 minuten op dit springkussen spelen

's Avonds gaan we, omdat we geen zin hebben om te koken, op de fiets naar de McDonalds en op de terugweg regenen we behoorlijk nat. Dit geeft meteen een goed beeld van dit weekend, we hebben ons prima vermaakt, maar het weer had wel iets beter gemogen.