Dag 3: Via Santa Clara del Cobre en Zirahúen naar Mexico Stad
Na een prima nacht slapen staan we vanochtend rond 8.00 uur op en besluiten we ergens buiten het hotel te ontbijten. We lopen even rond en er zijn al wel redelijk wat restaurantjes open, maar we zijn nogal kieskeurig en willen ook nog buiten zitten. Hierdoor moeten we wat meer lopen en uiteindelijk komen we terecht op het terras van het restaurant waar we vrijdagavond ook gegeten hebben. We eten hier een prima ontbijt, kosten 240 pesos. Tijdens het ontbijt genieten we van de omgeving, het prima weer en komt er een strijkje spelen.

Een prima plekje om te ontbijten, vinden wij
Een prima plekje om te ontbijten, vinden wij

Na het ontbijt lopen we min of meer rechtstreeks terug naar ons hotel waar we onze spullen inpakken en rond 10.30 uur zitten we in de auto richting Santa Clara del Cobre. Na het gebruikelijke geworstel met de eenrichtingsverkeerstraatjes parkeren we om iets over 11.00 uur onze auto in Santa Clara del Cobre.

Santa Clara del Cobre is, net als Pátzcuaro en Tzintzuntzán een zogenaamde Pueblo Mágico. Verder is het bekend omdat je er van alles en nog wat van koper kunt kopen en dat is te merken. Tijdens ons wandelingetje door het dorpje zien we veel winkeltjes waar je koperen potten en pannen kunt kopen. Ook kan je hier allerlei beschilderde koperen dingetjes kopen. Maar we hebben de indruk dat wanneer het om beschilderde dingetjes gaat, we gisteren in de Casa de los Once Patios in Pátzcuaro minstens zulke mooie dingen hebben gezien.

Het plein van Santa Clara del Cobre
Het plein van Santa Clara del Cobre

Verder is er in Santa Clara del Cobre een kopermuseum, maar dat stelt niet zo veel voor. Op één ding na. Op de binnenplaats is een werkplaatsje ingericht waar we een kleine demonstratie krijgen van het met de hand maken van een koperen pot. Dit is vooral veel getimmer en lawaai. Volgens de man die de demonstratie geeft duurt het ongeveer drie weken om met de hand een aardige koperen pot te maken.

Uiteraard zien we tijdens onze wandeling ook enkele (twee) kerkjes en is er een aardig plein. Verder is er een flinke markt, maar aangezien dit allemaal kraampjes in een straat zijn hebben we de indruk dat deze er niet iedere dag is. Voor de rest is Santa Clara del Cobre best een saai dorp. Eigenlijk hoef je hier alleen heen als je boven gemiddeld geïnteresseerd bent in dingen van koper, en dat zijn wij niet.

De handwerkplaast in het kopermuseum in Santa Clara del Cobre
De handwerkplaast in het kopermuseum in Santa Clara del Cobre

Onderweg kopen we wat fruit en overleggen we even waar we willen lunchen. We zouden dat in Santa Clara del Cobre kunnen doen, we kunnen terugrijden naar Pátzcuaro en daar lunchen of we zouden naar Zirahúen kunnen rijden. De naam Zirahúen kwamen we tijdens onze voorbereidingen op diverse websites tegen. In Zirahúen is een meer waar je met een bootje op zou kunnen. Het is heel aardig weer en we besluiten naar Zirahúen te gaan.

Om 12.45 uur verlaten we Santa Clara del Cobre en een half uur later staan we bij de "haven" (Muelle General) van Zirahúen. We hadden bijna besloten om in Zirahúen te gaan slapen en zijn heel erg blij dat we dat niet gedaan hebben. Er is hier echt helemaal niets te doen, al zijn er wel enkele restaurantjes. We gaan in een van deze restaurantjes, met uitzicht over het meer, eten.

Het meer van Zirahúen
Het meer van Zirahúen

Het is een heel erg eenvoudig restaurantje, ze hebben er bijvoorbeeld alleen bier en frisdrank te drinken. Verder zitten er allemaal gaatjes in het golfplaten dak. Eerst vinden we dat niet erg, maar als het na een poosje begint te regenen gaan we toch even iets verzitten zodat we droog blijven. Er is geen toilet in het restaurant, als je naar de wc wilt moet je naar een ander restaurant. Terwijl we gisteren tijdens onze lunch veel meer keus hadden en veel lekkerder hebben gegeten, is de lunch vandaag met 190 pesos maar 10 pesos goedkoper dan de lunch van gisteren.

Het restaurantje in Zirahúen waar wij eten
Het restaurantje in Zirahúen waar wij eten

Wanneer we na een uur weer in de auto stappen is het min of meer droog. We willen via een iets andere route het dorp uitrijden, maar dat gaat niet goed. Wij rijden niet naar de grote weg maar lijken een rondje rond het meer te rijden, en ondertussen begint het steeds harder te regenen. Als we min of meer aan de overkant van het meer zijn proberen we via een onverharde weg bij de doorgaande weg te komen. Dat lukt, we zien de doorgaande weg vanaf een viaduct onder ons, maar we kunnen hier nergens op de doorgaande weg komen. Er zit dus niets anders op dan te keren er terug te rijden naar Zirahúen. Ruim een half uur nadat we uit Zirahúen zijn vertrokken zijn we er weer terug.

Het meer van Zirahúen
Het meer van Zirahúen

Nu volgen we gewoon het enige lijntje dat we op onze gps zien staan en even later komen we op de doorgaande weg. Iets verder komen we bij de eerste tolpoort van vandaag. We rijden om Pátzcuaro heen en in Morelia proberen we de rondweg te nemen, dat moet volgens de borden. Maar we missen de oprit en besluiten niet te keren maar de route die onze gps aangeeft te volgen. Hierdoor rijden we niet langs het vliegveld, zoals op de heenweg, wat volgens ons qua tijd niet veel uitmaakt. Ook missen we zo twee tolpoorten waardoor we 62 pesos tol uitsparen en de totale tolkosten deze middag op 410 pesos uitkomen.

Op het stuk tussen Morelia en de snelweg stoppen we een keer om wat te snacken en te drinken te kopen en om te tanken. De reis naar huis verloopt zonder problemen en om even na 19.30 uur zijn we bijna thuis. Maar voordat we naar huis rijden gaan we nog even bij een Toks eten. Het eten is daar iets beter dan bij de Vips, alleen hebben ze bij de vestiging waar wij heen gaan geen glijbaan of zo. Om 20.30 uur komen we redelijk moe, maar voldaan, thuis.