Dag 1: Monarchvlinders kijken in Santuario de la Mariposa Monarca
Op zaterdag 17 maart 2012 stappen we om 9.45 uur in de auto. We rijden eerst naar Santa Fe om Els op te halen, Els is een tijdelijke collega van Gabrielle die in een hotel vlak bij de Nederlandse Ambassade zit. We kunnen het heel goed met haar vinden en vinden het gezellig dat ze meegaat. Nadat we Els hebben opgepikt geeft onze gps aan dat we om even na 12.00 uur bij Santuario de la Mariposa Monarca zouden moeten zijn.

Helaas missen we aan het begin van Toluca een afslag waarna onze gps ons een stuk door Toluca stuurt. Aan de ene kant is dit wel aardig, zo zien we nog eens wat, maar het levert wel minstens een kwartier vertraging op. Daarom besluiten we te stoppen als we om 12.20 uur door een dorpje rijden en bij een restaurantje een bordje "Tortas" zien. Zoals verwacht, smaken de tortas prima en voor de kosten, 165 pesos, hoef je het al helemaal niet te laten.

Volgens ons is het gewoon een schuur of zo, maar het ziet er wel bijzonder uit
Volgens ons is het gewoon een schuur of zo, maar het ziet er wel bijzonder uit

Na een uur rijden we weer verder en om 13.45 uur parkeren we onze auto op het parkeerterrein van Santuario de la Mariposa Monarca (Santuario Sierra Chincua). De laatste 1,5 kilometer weg is trouwens onverhard en aan het begin van deze weg moet je 30 pesos betalen om de weg op te mogen en voor het parkeren.

We kijken even wat rond, er zijn diverse winkeltjes en de restaurantjes, kopen kaartjes, 35 pesos per volwassene en 30 pesos voor een kind, en krijgen een gids mee die ons de weg gaat wijzen. Voor de route heb je de gids niet nodig, je kan gewoon de meute volgen, en vertellen doet ze ook niet veel, maar ja, zo heeft ze wel iets van werk.

Het laatste stuk van het pad richting de monarchvlinders
Het laatste stuk van het pad richting de monarchvlinders

We hebben geen idee hoe ver we moeten lopen. We hebben wel een plattegrond gezien waarop stond dat de vlinders op 3.300 meter zouden moeten zitten. Volgens onze gps ligt de parkeerplaats op ongeveer 3.270 meter, dus dat lijkt wel te doen. Maar het gaat allemaal anders. Na anderhalf uur lopen zijn we bij de vlinders en die blijken op ongeveer 2.870 meter te zitten. In de afgelopen anderhalf uur hebben we dus niet alleen ongeveer zes kilometer gelopen, maar zijn we ook nog eens zo'n 400 meter gedaald.

Het pad naar de vlinders heeft min of meer twee varianten, een onverharde bosweg met flink wat haarspeldbochten en een paadje waarmee je de haarspeldbochten afsnijdt en dat dus veel korter en steiler is. Wij lopen, zeker met Meike, liever over de onverharde weg, maar onze gids volgt de korte route en dus doen wij dat meestal ook. Verder is het redelijk druk en moeten we het pad delen met behoorlijk wat paarden. Volgens onze gids zouden de paarden over de onverharde weg moeten, maar wij hebben de indruk dat ze een groot deel van de tijd toch de korte route nemen.

Die bruine vlekken, dat zijn dus allemaal monarchvlinders
Die bruine vlekken, dat zijn dus allemaal monarchvlinders

Alles bij elkaar kijken we een klein half uurtje naar de vlinders. Helaas zitten de meeste hoog in een paar bomen waardoor we er niet zoveel van kunnen zien. We krijgen wel de indruk dat het er veel zijn, ze zitten erg geconcentreerd in een paar bomen die nu meer bruin dan groen van kleur zijn. Verder is het nu paringsseizoen zodat we verschillende stelletjes parende monarchvlinders zien vliegen.

Twee parende monarchvlinders
Twee parende monarchvlinders

We beginnen te voet aan de terugweg, het eerste stuk is het steilste stuk. Vooral Els vindt dit minder prettig en besluit een stukje verderop voor 100 pesos een paard te huren zodat ze de rest van de route niet hoeft te lopen. Nadat we Els hebben zien vertrekken lopen wij verder. We weten nu min of meer de weg en volgen nu voor het overgrote deel de onverharde bosweg zodat we niet zo steil hoeven te klimmen. We hebben de indruk dat onze gids dit niet zo tof vindt, maar ze kan er verder ook weinig aan doen. Als we min of meer op hoogte zijn nemen we het laatste paadje wel zodat we weer langs het erg mooie uitzichtpunt komen waar we op de heenweg ook langs kwamen.

Het uitzicht vanaf het uitzichtpunt waar we langskomen
Het uitzicht vanaf het uitzichtpunt waar we langskomen

Doordat we ons nu niet meer zo erg hoeven in te spannen krijgen we het wel wat frisser en als we om iets na 18.00 uur weer terug zijn bij de winkeltjes en de restaurantjes waar onze wandeling begon, is het al behoorlijk fris. Bij de eerste winkeltjes nemen we afscheid van onze gids, uiteraard niet zonder haar een fooi te geven. Als we verder lopen zien we Els weer die haar ritje op het paard prima doorstaan heeft.

Een kindje met een monarchvlinder
Een kindje met een monarchvlinder
Gabrielle heeft voor vanavond een hotel gereserveerd in Zitacuaro, maar we weten niet precies hoe lang dat nog rijden is en of we daar in de buurt kunnen eten. Daarom besluiten we nu wat te eten. Op de gok lopen we het restaurantje van de nicht van onze gids in waar we op de veranda een prima uitzicht hebben. Nadat we eten besteld hebben gaan Jacob en Els even naar de auto om wat warme / extra kleren te halen. Voordat ze terug zijn staat het eten al op tafel. Dit is erg prettig want zo hoeven we minder lang te wachten en krijgen we het minder koud. Het eten smaakt prima en over de kosten, 200 pesos, hebben we zeker niets te klagen.

Om iets voor 19.00 uur zitten we weer in de auto en rijden we terug naar de verharde weg. Het eerste deel van de verharde weg is erg bochtig en gaat flink naar beneden. Vervolgens komen we door een dorp, Angangueo, en vanaf dat moment is het zo laat dat het donker is. Verder ligt de weg vanaf dit dorp bezaaid met topes (= rampzalige verkeersdrempels). We zijn sowieso geen fans van topes, maar topes in het donker dat is echt een ramp. Gelukkig is het redelijk druk en kunnen we aan het gedrag van de auto's voor ons redelijk goed zien waar de topes liggen.

Alles gaat goed en om 20.20 uur parkeren we onze auto op de parkeerplaats van hotel La Casa de los Recuerdos in Zitacuaro. Gabrielle heeft dit hotel uitgezocht omdat het veel lager, op zo'n 1.900 meter, ligt dan veel andere hotels in de omgeving van het park. Hierdoor is het buiten niet zo koud, en daar genieten we van. Nadat we Meike in bed hebben gelegd zitten wij met Els nog een poosje lekker op de binnenplaats waar we een bakkie (oplos)koffie en een paar zoete broodjes van het huis krijgen. Op de binnenplaats hebben ze trouwens wel internet, op onze kamer hebben we dat niet, maar we maken er niet echt gebruik van.