Wandelen in Atizapán de Zaragoza, de eerste keer
Inmiddels wonen we bijna 2,5 jaar in Mexico Stad en is er van wandelen in en rond Mexico Stad nog niet veel terecht gekomen. Het eerste probleem is dat we geen boeken / websites met routes kunnen vinden. Het tweede "probleem" heet Meike, met haar erbij is het allemaal toch wat lastiger en vaak te veel moeite. Soms heb je echter een uitgelezen kans om iets te veranderen / verbeteren en zo'n kans had Jacob begin oktober 2011.

Een van zijn squashmaatjes, Roeland, heeft sinds anderhalf jaar een hond, Sultan, en verkent samen met deze hond al ruim een half jaar de bossen bij hem in de buurt. Roeland woont ten noorden van Mexico Stad in Atizapan de Zaragoza dat in de staat Mexico ligt en formeel dus geen onderdeel is van Mexico Stad. Toen Jacob dit hoorde was een wandel afspraak snel gemaakt. Als gevolg hiervan is hij op zaterdag 8 oktober 2011 voor het eerst met Roeland en zijn hond wezen wandelen. Hieronder volgt zijn verslag.

Sultan, de hond van Roeland
Sultan, de hond van Roeland

Rond 8.10 uur stap ik in de auto en rond 9.00 uur ben ik bij Roeland. Het lastigste stukje van de rit is de toegangspoort tot de compound waar Roeland woont. Daar moet iedereen zich laten registreren en daar stond dus een rij. Na een prima bak koffie gaan we rond 9.30 uur op stap.

Eerst lopen we een stukje over een weg waarna we al snel bij het "geheime" paadje van Roeland komen dat ons in mooie bos- / heuvelachtige omgeving brengt. We volgen een pad langs een riviertje, Roeland heeft hier al (veel) vaker gelopen. Dit is een erg leuk en afwisselend pad. Het gaat vooral door het bos, en zo nu en dan komen we over een veldje zodat er wat afwisseling in de omgeving zit. Roeland maakt zich trouwens wel wat zorgen over zijn wandelroute want aan alle kanten wordt er gebouwd, dus het is nog maar de vraag of dit over een paar jaar nog steeds een leuke wandeling is.

Zomaar een paadje
Zomaar een paadje

Tegen 11.00 uur, we zijn dan al verder gelopen dan Roeland ooit heeft gedaan, verlaten we via een paadje omhoog het riviertje en komen we uit op een wat breder pad. We komen dan ook voor het eerst mensen tegen. Het zijn twee erg rustig rijdende crossmotors.

Met behulp van mijn gps bepalen we welke kant we ongeveer op moeten als we min of meer terug willen. Zo kiezen we wat paadjes die ons een uur later bij enkele vervallen gebouwen brengen. Hier staan we min of meer bovenop een heuvel / berg en hebben we enkele erg aardige uitzichten op de omgeving. Het open terrein staat vol met allerlei bloeiende bloemetjes.

Het uitzicht vanaf de verlaten gebouwen
Het uitzicht vanaf de verlaten gebouwen

Nu is het even wat lastiger om een pad de goede kant op te vinden. Uiteindelijk doen we het maar zonder pad waardoor we niet alleen regelmatig tussen de bomen / struiken door moet kruipen, maar ook twee keer door een hek van prikkeldraad moeten. Gelukkig is het wel te doen en na een minuut of 20 vinden we weer een paadje de goede kant op.

Inmiddels zijn we bijna drie uur onderweg waarbij we wel eens stil gestaan hebben om even ergens naar te kijken, maar een pauze of zo hebben we niet genomen. Wel heb ik inmiddels een boterham gegeten, ik had er twee bij me en Roeland heeft die andere opgegeten. Gelukkig zijn we bijna terug bij het huis van Roeland, maar voor we daar zijn komen we nog twee mensen op paarden, die ook drie honden bij zich hebben, tegen. De hond van Roeland, een Duitse herder, vindt dit toch iets te veel van het goede en wij lopen snel door zodat de honden elkaar met rust laten.

Een veld met bloeiende bloemetjes
Een veld met bloeiende bloemetjes

Het laatste stukje lopen we over een weg in aanleg die er voor moet zorgen dat er in dit gebied nieuwe huizen gebouwd kunnen worden. Uiteindelijk is het 12.40 uur als we weer bij Roeland thuis zijn. Het was er erg leuke wandeling. Na een prima lunch en een afsluitend bakkie koffie in de tuin van Roeland en zijn vrouw stap ik weer in de auto en om even na 15.00 uur ben ik weer thuis.