Dag 8: Ontbijten in San Miguel de Allende, terug naar Mexico Stad
Vanochtend mogen we van Meike tot 8.15 uur uitslapen, heerlijk. We pakken onze spullen in en brengen alles naar de auto. We halen de wandelwagen uit de auto en we gaan naar het centrale plein (El Jardin) van San Miguel de Allende. Daar ontbijten we op een terrasje in de zon, heerlijk, kosten 260 pesos. Ondertussen zien we allerlei activiteiten ter voorbereiding op de optocht die hier vandaag ter gelegenheid van 100 jaar Mexicaanse revolutie gehouden wordt.

Hier willen we best nog een keertje ontbijten
Hier willen we best nog een keertje ontbijten

Om iets over 10.30 uur trekken we ons los van onze stoelen en gaan we een rondje lopen. We hebben een paar mensen met een Starbucks beker zien lopen en we willen wel eens weten waar die zit. Als Gabrielle het na wat zoeken toch maar even vraagt, blijkt dat we er al drie keer langs gelopen zijn, maar het niet hebben gezien.
Mooi, maar we lopen toch maar even een wat ruimer rondje waarna we toch nog even naar de Starbucks gaan, maar niet voor koffie maar voor een muffin en een flesje sinasappelsap voor Meike. Ja, ze is al helemaal verpest en vindt de muffins van de Starbucks echt het lekkerst.

Het standbeeld van generaal Ignacio Allende in San Miguel de Allende
Het standbeeld van generaal Ignacio Allende in San Miguel de Allende

Inmiddels is het 11.15 uur en we vinden het allemaal wel prima. Het wordt steeds drukker op straat en wij lopen richting ons hotel om terug naar huis, Mexico Stad, te gaan. Echter, de optocht blijkt op 100 meter langs ons hotel te komen en als we daar zijn kunnen we de eerste muziek al horen We besluiten toch maar even te kijken.

Het standbeeld van generaal Ignacio Allende in San Miguel de Allende
Het standbeeld van generaal Ignacio Allende in San Miguel de Allende

Wij staan ongeveer een uur te kijken en bekijken het geheel met een mengeling van bewondering en medelijden. De optocht bestaat namelijk uit een paar soldaten en vooral heel veel leerlingen van diverse scholen. Deze kinderen zijn in allerlei pakjes gestoken en stoppen om de paar honderd meter om een dansje te doen, touwtje te springen of om iets anders te doen. Dat is helemaal niet erg en best aardig om te zien.
Maar wat volgens ons veel minder leuk is, is dat het midden op straat en dus in de zon is. Daar is het behoorlijk heet en van alle leraren die we zien heeft maar een enkeling er aan gedacht om wat water voor de leerlingen mee te nemen. We zien dan ook meerdere gezichten die aangeven dat het leuke er inmiddels wel af is. Maar ze moeten waarschijnlijk nog wel een paar uur. Niet dat het parkoers zo lang is, maar als je iedere paar honderd meter een paar minuten stil staat schiet het allemaal niet erg op.

Ruim (een paar uur) voordat de optocht langskomt zitten de eerste mensen al te wachten
Ruim (een paar uur) voordat de optocht langskomt zitten de eerste mensen al te wachten

Van een kennis in Oaxaca met kinderen op een lokale school hadden we wel eens verhalen over dit soort optochten gehoord en hoe het oefenen voor deze optochten wel erg veel lestijd kost. Tja, als er eentje per jaar is valt het wel te overzien, maar het gemiddelde lijkt dichter bij een keer per maand te liggen. Het is in ieder geval wel goed voor hun uithoudingsvermogen zullen we maar denken.