Dag 6: Sightseeing Zacatecas en met de auto naar San Luis Potosí
Vandaag wekt Meike ons om 7.30 uur, wij vinden dit wel wat vroeg, maar we hebben voor vandaag een redelijk programma en vinden het dus niet heel erg. Als we gaan ontbijten gaat dit niet helemaal goed. De ober die ons aanspreekt denkt dat we bij een groep Mexicanen horen en we verwijst ons naar het ontbijtbuffet, gisteren was er geen ontbijtbuffet. Later ontdekt hij zijn fout en komt tig keer vragen of we nog iets willen en of alles goed is. Ja, alles is goed behalve de koffie, die smaakt een stuk minder dan gisteren. Als we de rekening krijgen blijkt deze hoger te zijn dan gisteren toen we a-la-carte ontbeten. Wij vonden het vandaag wel iets minder, dus passen we de fooi aan zodat we uiteindelijk net zo veel betalen als gisteren, 240 pesos.

Echte Mexicanen
Echte Mexicanen

Na het ontbijt verzamelen we onze spullen, doen alles in de auto en gaan te voet de stad in. Eerst willen we naar Museo Rafael Coronel waar we gisteren voor een dichte deur stonden. Dat gebeurt vandaag weer, het museum gaat pas om 10.00 uur open en wij zijn er om 9.30 uur. We besluiten door te lopen naar Mina El Edén. We doen dit erg op ons gemak en we komen daar om 9.55 uur aan.
Onderweg zijn we langs het beginpunt van de kabelbaan gekomen die je naar een uitzichtpunt over Zacatecas brengt. Twee dagen geleden waren we nog van plan om met deze kabelbaan te gaan, maar inmiddels hebben we op zoveel plekken over Zacatecas heen mogen kijken dat we besloten hebben dit toch maar niet te doen.

Zacatecas met aan de overkant het officiële uitzichtpunt
Zacatecas met aan de overkant het officiële uitzichtpunt

Wij komen aan bij de oostelijke ingang van Mina El Edén en zijn daar achteraf wel blij mee. Er is namelijk ook een westelijke ingang, maar dan mag / moet je eerst met het treintje terwijl het treintje bij ons de afsluiting van het bezoek is.
Wij komen hier dus om 9.55 uur aan, maar ook dit museum gaat pas om 10.00 uur open. Uiteraard komt de kaartjes mevrouw pas om 10.05 uur aanzetten waarna ze eerst de computer nog moet opstarten. Om even na 10.10 uur kunnen we eindelijk onze kaartjes, 80 pesos per stuk, kopen. Nu mogen we naar binnen waar we moeten wachten op onze gids. Die komt na vijf minuten en zegt dat we nog even moeten wachten. Uiteindelijk is het iets na 10.30 uur voordat we op stap gaan. Welkom in Mexico, het land van mañana.

Museo Rafael Coronel is een museum in een oud klooster
Museo Rafael Coronel is een museum in een oud klooster
Dit is de eerste keer in ons leven dat we in een zilvermijn zijn en we vinden dit best een aardig uitstapje. Buiten zilver werd in deze mijn ook goud, koper, lood en nog wat dingen gevonden. Onze gids praat best goed Engels en geeft aardig uitleg bij wat er te zien is. Op een aantal plekken zien we erg mooie kristallen in de wand zitten.
Na een half uur is de wandeling afgelopen en komen we bij een winkeltje / museumpje waar we nog meer mooie stenen zien. Inmiddels hebben we afscheid genomen van onze gids en even later komt een treintje ons ophalen voor het laatste stukje. Om 11.15 uur staan we weer buiten, we vinden het een aardig geheel.
Mocht je trouwens nog een keertje naar een bijzondere bar willen, dan kan dat hier. In de mijn zit namelijk ook een club / bar die in het weekend open is.

Nu lopen we naar de Starbucks voor een bakkie koffie met wat erbij, kosten 224 pesos, oftewel vrijwel evenveel als ons ontbijt. Omdat Meike toch wat onrustig is besluiten we onze koffie mee te nemen en lopend op te drinken.

Om even na 12.30 uur staan we weer voor de deur bij Museo Rafael Coronel. Nu is het wel open. We kopen twee kaartjes, 30 pesos per stuk, en gaan naar binnen. We verwachten een oud klooster te zien, maar we hebben onze boeken weer eens niet goed gelezen.
Het is namelijk wel een oud klooster, maar vooral ook een gewoon museum met heel veel maskers. Verder zijn er nog allerlei andere dingen, zoals poppen (marionetten). Het is allemaal vast vreselijk interessant en bijzonder, maar het is niet waar wij op gerekend hadden en zeker niet iets om eens uitgebreid te bekijken als je een klein kind bij je hebt.
Dus op een gegeven moment willen wij weg en dat blijkt nog behoorlijk lastig te zijn omdat we de uitgang niet kunnen vinden. Uiteindelijk is het bijna 13.30 uur als we buiten staan.

In Museo Rafael Coronel zie je vooral heel veel maskers
In Museo Rafael Coronel zie je vooral heel veel maskers

Een dik kwartier later zitten we in de auto richting San Luis Potosí. We zijn nog geen vijf minuten onderweg of Meike slaapt, perfect. We stoppen nog even bij een benzinepomp om bij de Extra daar wat broodjes te kopen en zoeven in 2,5 uur naar San Luis Potosí.
We hadden er bijna veel langer over gedaan omdat onze gps een route van 3,5 uur via Aguascalientes aangaf. Gelukkig besloten wij, eigenwijs als we zijn, om via de Mex 49 te rijden. Dit rijdt perfect, alleen in de buurt van Salinas de Hidalgo (ongeveer halverwege) is deze weg een stuk(je) niet vierbaans. Maar daar wordt flink gewerkt en over een jaar is men vast wel klaar.

De Mex 49 van Zacatecas naar San Luis Potosí
De Mex 49 van Zacatecas naar San Luis Potosí

In San Luis Potosí hebben we even wat last van éénrichtingsverkeer maar we vinden zonder al te veel moeite ons hotel, Hotel Panorama. Ondanks dat de goedkope kamers al weg zijn checken we toch maar in, we betalen 1.275 pesos voor één nacht. Nadat we onze auto op het parkeerterrein van het hotel hebben gezet en we onze kamer een beetje ingericht hebben gaan we naar buiten voor een wandelingetje door het centrum van San Luis Potosí.

Op basis van wat we vanuit de auto gezien hebben vinden we San Luis Potosí geen interessante stad en dat verandert tijdens onze wandeling niet. We zien wel redelijk wat oude (Spaanse) gebouwen, de nodige kerken en een aantal pleintjes, maar het heeft allemaal wat ons betreft net iets te weinig sfeer. Verder zien we iets te veel slecht onderhouden panden en veel te weinig leuke winkels, restaurantjes, etc.

In San Luis Potosí staan wat ons betreft iets te veel van dit soort panden
In San Luis Potosí staan wat ons betreft iets te veel van dit soort panden

Als we willen eten blijkt het restaurant met uitzicht op de tiende verdieping van ons hotel niet meer te bestaan, de lift wil gewoon niet naar de tiende verdieping. Hierdoor gaan we maar naar een wat goedkoop uitziend restaurant wat we vlak bij ons hotel hebben gezien. Daar eten we heel behoorlijk, vooral de tostadas van Jacob en de fruitsalade zijn erg lekker. Maar heel goedkoop is het niet, we zijn 480 pesos kwijt.

Als we het eten op hebben vertrekt Gabrielle met Meike naar onze hotelkamer en haalt Jacob iets verder op bij de koffiecorner van een Subway nog even twee prima bakken koffie zodat we op onze, niet zo grote, hotelkamer nog iets hebben om van te genieten.