Dag 3: Via een afgelegen archeologische site (Cuajilote) naar Perote
Meike wekt ons vanochtend om iets over 7.00 uur. Dankzij diverse hulpmiddelen, oordoppen tegen de herrie van de weg en campingmatjes tegen de hardheid van het bed, hebben we heel behoorlijk geslapen. We hebben geen haast met opstaan want we willen gaan ontbijten bij de Italian Coffee, en die is pas om 8.00 uur open. Uiteindelijk besluiten we om voor ons ontbijt nog even bij de zee te gaan kijken, we hebben toch tijd over.

Het ontbijt is redelijk, ze hebben helaas (nog) geen stokboord maar alleen Mexicaanse croissants, kosten 211 pesos. Meike vindt het ook prima want er is een klein glijbaantje. Na het ontbijt gaan we weer naar het strand zodat Meike nog een poosje in het zand kan spelen. Ondertussen vullen wij twee zakken met zand voor de zandbak thuis en pakken wij onze spullen in.

Om even na 10.30 uur is iedereen weer afgespoeld en zitten we in de auto op weg naar Tlapacoyan. Al na een paar kilometer verlaten we de kustweg en rijden we het land weer in. Op deze weg zien we vooral vrachtwagens met citrusvruchten / sinasappels, en naast de weg zien we tot aan Tlapacoyan vooral bananenbomen. Verder zien we langs de weg ook behoorlijk wat stalletjes waar ze fruit verkopen.

Onderweg zien we veel van dit soort kraampjes met sinasappels en andere citrusvruchten
Onderweg zien we veel van dit soort kraampjes met sinasappels en andere citrusvruchten

Gisterenavond hebben we uitgebreid gezocht naar info over twee archeologische sites in de buurt van Tlapacoyan, Cuajilote en Vega de la Peña. Als we iets voor Tlapacoyan een bordje met een ruïne zien besluiten we dat te volgen. We rijden over een prima asfaltweg en komen uiteindelijk bij . . , ja dat is niet helemaal duidelijk, een soort elektriciteitverdeelstation of zo. Maar in ieder geval niet waar we zijn willen en dus draaien we om.

We besluiten ons nu toch maar aan onze informatie van gisterenavond te houden en als we in Tlapacoyan willen afslaan staat daar ook een bordje met een ruïne, dat lijkt dus goed. Als we in het dorpje Santiago komen en eigenlijk niet zo goed weten hoe we verder moeten zien we daar net genoeg borden om de goede weg te vinden.

Ja, dit is echt de weg naar de archeologische site Cuajilote
Ja, dit is echt de weg naar de archeologische site Cuajilote

Net buiten Santiago gaat de asfaltweg over in een redelijk goede onverharde weg en na weer een bord / afslag komen we voor een dicht hek bij een wei te staan. Er staat echter ook een bord dat het pad / de sites van 8.30 uur tot 17.30 uur open zijn. We kunnen het hek inderdaad opendoen en rijden over een soort veldweg de wei in. In de wei zien we onder andere een aantal koeien, die soms amper aan de kant willen, en de veldweg gaat een paar keer dwars door een slootje. Als we weer een hek open willen doen begint er iemand te zwaaien, het blijkt dat we bij Cuajilote zijn aangekomen, het is inmiddels 12.45 uur.

Het is goed dat er bij het hek een bord staat, anders waren we al lang omgekeerd
Het is goed dat er bij het hek een bord staat, anders waren we al lang omgekeerd

Het is wel grappig, we staan gewoon voor een hek midden in een wei. Over een paar weken zal dit iets anders zijn, want een groep mannen is een parkeerplaats aan het aanleggen. We besluiten eerst op ons gemak te lunchen waarbij we van de groene omgeving en het mooie weer genieten.

Tegen 13.30 uur is het zo ver, we vertrekken met wat water en wat te snacken in onze rugzak richting de archeologische site. We hebben geen idee hoe ver we moeten lopen. Nadat we de entree hebben betaald, 41 pesos per persoon, lopen we over een mooi paadje verder. En wat blijkt, de auto staat gewoon vlak bij de site. De piramides durven we deze keer niet te schrijven, die zijn er misschien wel, maar geen van de gebouwen op deze site is volledig ontdaan van de begroeiing. Dat maakt deze site wat ons betreft meteen anders dan alles dat we tot nu toe hebben gezien. Hier en daar zien we een flinke hoop stenen met bomen erop en verder zien we wat begroeide heuvels die duidelijk ook onderdeel waren van de gebouwen die hier ooit gebouwd zijn.

De archeologische site Cuajilote
De archeologische site Cuajilote

Al met al lopen we hier een kleine drie kwartier rond waarbij we niet alleen de site, maar ook diverse vlinders fotograferen. Verder worden we flink in onze benen gebeten door beestjes die we niet zien, maar dat maakt de jeuk niet minder.

Terug bij de auto maken we nog even een babbeltje met de stratenmakers die de parkeerplaats aanleggen. Zij hebben namelijk veel mooier zand voor onze zandbak dan het zand wat we vanochtend op het strand hebben ingeladen. Dat kunnen we nu dus weggooien en we mogen twee zakken mooi wit / geel zand inladen voor de zandbak van Meike. Ja, in Mexico Stad kunnen we nergens mooi zand voor de zandbak vinden.

De archeologische site Cuajilote
De archeologische site Cuajilote

Om 14.45 uur zitten we weer in de auto. We hebben inmiddels besloten om niet naar de tweede archeologische site, Vega de la Peña, te lopen. Dat is drie kilometer vanaf een bordje dat we ergens langs de veldweg in de wei hebben zien staan. Als we dat doen komen we voor het donker niet meer in Perote. Dus nemen we de slinger- / bergweg terug naar Tlapacoyan.

Vanaf Tlapacoyan tot Atzalán rijden we over een behoorlijk slingerende bergweg. Vanaf iets voorbij Atzalán wordt de weg een stuk breder en rechter en kunnen we een stuk beter opschieten. Inmiddels zijn we ook al een flik stuk omhoog gereden en zien we al heel even geen bananenbomen meer.

foto, alleen zichtbaar met javascript aan


Een kilometer of tien voor Perote verandert de omgeving weer, ineens rijden we over een soort hoogvlakte met enkele enorm grote landbouwbedrijven. We zien hele grote percelen landbouwgrond, enorme beregeningsinstallaties en op een paar plaatsen staan meerdere grote (varkens?) stallen (van Smithfield Foods ?).

Als we om even voor 17.00 uur Perote inrijden moeten we even een beetje zoeken naar het beoogde hotel waardoor we een rondje door het centrum rijden. Daarbij krijgen we de indruk dat dit een heel aardig plaatsje is. Ons hotel, Hosteria Covadonga, staat aan de rand van het dorp / stadje en als we uitstappen voelen we meteen dat we op ruim 2.400 meter hoogte zitten, het is hier koud, zeker als je alleen een korte broek en een T-shirt aan hebt.

Onze kamer kost 590 pesos voor een nacht, heeft helaas geen verwarming, maar is wel fraai ingericht en erg ruim. De inrichting in het restaurant zou prima passen in een gezellig restaurant in de Ardennen, alleen heeft men hier geen open haard, sterker nog, ook in het restaurant is geen verwarming. En wij verwachten dat het hier vannacht amper dooi zal blijven.

Het restaurant van ons hotel, Hosteria Covadonga, in Perote
Het restaurant van ons hotel, Hosteria Covadonga, in Perote

Nadat we onze spullen naar onze kamer hebben gebracht trekken we eerst andere (warmere) en meer kleren aan. Vervolgens gaan we naar het restaurant waar we de rest van de middag / avond zitten waarbij we zo nu en dan wat warms eten / drinken zodat we het zelf ook een beetje warm houden. Ondertussen bekijken we onder andere wat we morgen en de komende dagen ongeveer willen gaan doen. We besluiten onder andere dat het hier veel te koud is om twee nachten te blijven.