Dag 2: Een bezoekje aan El Tajín en naar het strand van Casitas
We zijn op vakantie, maar dankzij Meike staan we ongeveer op dezelfde tijd op als thuis. We gaan eerst naar het andere restaurant, Plaza Pardo, dat we gisteren op een eerste verdieping aan het Parque Téllez hebben gezien. Daar hebben ze wel vers sap en voor de rest ook een prima ontbijtje voor 270 pesos.

Na het ontbijt lopen we nog een klein rondje waarbij we onder andere over een markt komen. We doen ook een bescheiden poging om bij dat toch wat rare standbeeld te komen dat je vanaf het Parque Téllez kunt zien. Helaas kunnen we geen kort / klein weggetje er naar toe vinden en dan vinden we het al snel te veel moeite.

Het is gezellig druk bij de schoenenpoetsers in Papantla
Het is gezellig druk bij de schoenenpoetsers

Tegen 9.30 uur zijn we terug in onze hotelkamer waar we onze spullen pakken en richting de auto vertrekken. We vinden het nog steeds een aardig hotel, het bed is een wat smalle, korte, tweepersoons springbox en wat ons betreft wat hard. De douche doet het goed, het is schoon en de kamer was groot genoeg voor ons drieën, we hadden namelijk twee van die wat smalle, korte, harde tweepersoons bedden. Hotel Tajín heeft echter één groot nadeel, je hebt er flink last van de herrie van het verkeer en de omgeving. Gelukkig hebben wij altijd oordoppen bij ons waardoor dit voor ons geen echt probleem is. Verder is er iets raars, voor de ramen hangen namelijk wel vitrages, maar geen gordijnen. Gelukkig is het om deze tijd van het jaar vrij laat licht, waardoor dit voor ons ook geen echt probleem is.

Na het gedoe van gisteren met de route hebben we vandaag wat beter gekeken waar we heen moeten / willen. Toch rijden we vanochtend niet helemaal volgens plan. We zien namelijk wat borden met El Tajín en we besluiten die te volgens en niet onze gps. Gelukkig gokken we op een kruising zonder borden goed waardoor we zonder problemen naar El Tajín rijden, waar we om 11.00 uur aankomen.

El Tajín
El Tajín

El Tajín is één van de belangrijkste archeologische sites van Mexico en past dus in het rijtje, Teotihuacán, Palenque, Monte Albán en Chichén Itzá, waarvan wij de eerste en de derde inmiddels gezien hebben. Door zijn ligging, niet hoog in de bergen maar in een mooie groene omgeving, is de uitstraling van El Tajín totaal anders dan van de archeologische sites die we tot nu toe gezien hebben. Hierdoor vinden wij het erg aardig om hier een poosje rond te lopen. Helaas is er nog een ander punt waarop El Tajín afwijkt van de meeste archeologische sites die we tot nu toe bezocht hebben, je mag nergens opklimmen. Vooral Meike vindt dat een groot nadeel, ze heeft vandaag sowieso niet zo'n zin om piramides te bekijken.

El Tajín
El Tajín

Alles bij elkaar lopen wij hier een kleine anderhalf uur rond zodat we tegen lunchtijd zien dat het museum en het auditorium beiden gesloten zijn. We besluiten om niet in het restaurant bij het museum te eten, maar om een klein stukje terug te rijden in de richting van Papantla. Daar hebben we namelijk een restaurantje, Tajín Chico, gezien met een klein speeltuintje. Het lijkt ons dat Meike daar liever eet / speelt.

El Tajín
El Tajín

Na een prima lunch, kosten 250 pesos, zitten we tegen 14.30 uur weer in de auto en nu willen we naar de Golf van Mexico. Een probleem hierbij is dat we dwars door Papantla moeten, onze gps het daar niet goed doet, in Papantla geen grote doorgaande wegen zijn, de meeste straten / straatjes in Papantla éénrichtingsverkeer zijn en er hier en daar een wegafsluiting is. Oftewel, we raken flink aan het slingeren, draaien en keren maar uiteindelijk lukt het ons toch om aan de andere kant van Papantla op de goede weg te komen.

Na Papantla hebben we eerst nog een stukje bergweg met bijbehorende bochten, maar na niet al te lange tijd komen we op een mooie rechte tweebaansweg met niet al te veel verkeer zodat we lekker kunnen opschieten. Alleen bij de brug over de Rio Tecolutla moeten we even stoppen om 19 pesos tol betalen.

Als we over de weg komen die vlak langs (parallel aan) de Golf van Mexico loopt, worden we niet per se blij. Het heet hier Costa Esmeralda en wat we zoal zien aan hotels en restaurants ziet er behoorlijk verlopen / niet erg aantrekkelijk uit. Maar hoe dichter we bij Nautla komen hoe beter / minder erg het wordt en dus besluiten we rond 16.00 uur om toch een kamer in Hotel Miramar te nemen, kosten 490 pesos. Dit hotel staat trouwens niet in Nautla, maar in Casitas, een dorpje een klein stukje ten noorden van Nautla.

Ons hotel (Hotel Miramar) in Casitas
Ons hotel (Hotel Miramar) in Casitas

De kamer is behoorlijk kaal, maar wel schoon, ruim en met een airco. Dus wij vinden het prima, ook al omdat ze gratis internet hebben. Het hotel heeft een zwembad, maar wij besluiten om min of meer meteen door te lopen naar het strand. Het is inmiddels zwaar bewolkt en dus minder heet.

Het strand heeft helaas geen mooi wit, maar grijs en erg fijn zand dat echt overal gaat zitten. Dus als we tegen 17.30 uur terug naar onze hotelkamer lopen, het begint dan al redelijk donker te worden, zit Meike van top tot teen onder het zand. Maar als ze, terwijl we haar wat schoon willen maken, besluit om voor de tweede keer deze middag in haar broek te plassen, zetten we haar zo onder de douche. Wel zo makkelijk, in één keer helemaal schoon.

Het strand vlak bij ons hotel in Casitas (Nautla / Veracruz)
Het strand vlak bij ons hotel in Casitas (Nautla)

Op het strand zelf hadden we ook een klein incidentje. Gabrielle had een emmertje met een schepje etc. gekocht, kosten 30 pesos, maar toen we het netje openmaakten brak het hengsel van de emmer af. Ze had het setje juist voor die emmer gekocht. Dus ging Gabrielle terug naar het winkeltje om te klagen. Dat hielp uiteraard niet. Maar toen ze zei dat ze flink op haar kop had gehad van haar man die vond dat ze weer eens rotzooi had gekocht, begrepen de dames van de winkel haar meteen en kreeg ze een nieuw, iets steviger setje mee. Het schepje van dit nieuwe setje ging wel iets langer mee dan de emmer van het vorige setje, maar haalde het eind van de middag ook niet.

Als we allemaal weer ontdaan zijn van het zand gaan we op zoek naar een restaurantje. We proberen eerst nog een (zand) weggetje achter ons hotel, maar daar zit eigenlijk helemaal niets, net als aan het strand. We komen uit in het restaurantje aan de overkant van de doorgaande weg waar ook ons hotel aan staat. Het heet restaurant, maar een beetje fatsoenlijke een kip klaar maken blijken ze niet te kunnen. Gelukkig kost het ook niet veel, 235 pesos.

De weg achter ons hotel in Casitas
De weg achter ons hotel in Casitas

Nadat we Meike in bed hebben gelegd nemen we zelf als toetje nog een bakkie koffie van de Italian Coffee die vlak bij ons hotel zit. De rest van de avond besteden we niet alleen aan onze foto's, dit verslag, etc. maar ook om de route voor morgen goed voor te bereiden. In de Rough Guide hebben we namelijk iets gelezen over een wandeling naar twee archeologische sites, Cuajilote en Vega de la Peña, maar die liggen nogal achteraf. Dus zoeken we uitgebreid op internet en Google Earth om er zo goed mogelijk achter te komen waar die dingen liggen en hoe we daar moeten komen.