Dag 4: Wandelen van Benito Juárez naar Cuajimoloyas
Vanochtend gaat het net als gisterenochtend en om even voor 8.00 uur zitten we aan ons ontbijt. Deze keer hebben we vooral warme chocomel en wat brood. Dit smaakt prima, zeker als we er ook nog een gebakken eitje bij krijgen, kosten 120 pesos voor vier personen.
Een nadeel is wel dat het restaurant 20 - 30 meter hoger ligt dan onze cabaña en vooral Jacob heeft flink spierpijn waardoor het tochtje heen en weer naar het restaurantje, op zijn slippers, voor hem niet echt tof is.

Rond 9.10 uur zijn we weer bij het kantoortje. Nu blijkt er geen gids geregeld te zijn. We hadden een papiertje waar ons programma op stond maar dat werd gisteren na aankomst ingenomen en vervolgens vrij achteloos, en nu blijkt te achteloos, in een laatje gedaan.
Gelukkig kan men hier redelijk improviseren en al snel is er iets van een gids geregeld. Helaas kunnen we nu nog niet weg, Ben is nog niet uitgekletst met een stel dat gisteren, vanaf de andere kant en zonder gids, hetzelfde stuk heeft gelopen als dat wij vandaag willen doen.

Wij zijn niet de enigen die vandaag aan we wandel zijn
Wij zijn niet de enigen die vandaag aan we wandel zijn

Uiteindelijk is het 9.45 uur als we op stap gaan. Het eerste stuk loopt het mannetje dat in het kantoortje zat mee en tegen de tijd dat we de "doorgaande" weg verlaten krijgen we een andere gids mee, deze keer, voor het eerst, een vrouw / meisje.
Nu duiken we al snel de velden in en zien we iets heel raars. Ergens lekker in de schaduw ligt zowaar een beetje ijs op ons pad. Zo koud kan het hier dus worden. In de zon is het echter lekker warm zodat we allemaal in een T-shirtje lopen en de helft zelfs in een korte broek loopt.

De rots die we vandaag vaker zouden zien dan ons lief was
De rots die we vandaag vaker zouden zien dan ons lief was

Langzaam maar zeker klimt ons pad steeds verder tot we bij een rots komen. Als we verder lopen wordt het pad steeds vager en al snel zien we eigenlijk geen pad meer en moeten we ons zo nu en dan flink door de struiken wurmen.
In het begin vinden we dit wel een aardige afwisseling, al is het wel een beetje onhandig dat onze grote rugzakken regelmatig ergens achter blijven steken. Verder gaan we nu ook steil naar beneden. Het lijkt erop dat onze gids via een soort binnendoor pad (hoezo pad) naar een riviertje wil.
Helaas lukt dit niet en op een gegeven moment moeten we terug. Dit vinden wij niet zo tof. Nu hebben we ons voor niets door de struiken de helling af geploegd en als we omhoog gaan blijven onze rugzakken nog vaker achter allerlei takken etc. hangen. Verder maken alle half verrotte takken die hier staan / liggen niet alleen het lopen lastig, je moet ook goed uitkijken waar je je aan vasthoudt want er kan zomaar iets afbreken.
Ook als we ons en onze rugzakken weer omhoog ploeteren moet de gids zo nu en dan zoeken, maar uiteindelijk zijn we na een uur weer terug bij de eerder genoemde rots. Wij vinden dit een heel mooi moment om even pauze te houden.

Waar is dat pad nu ? ! ?
Waar is dat pad nu ? ! ?

Na de pauze krijgt onze gids weer een kans en in eerste instantie loopt ze weer dezelfde kant op. Na een paar minuten probeert ze even iets anders, maar dat lukt ook niet waardoor we deze keer na acht minuten alweer terug zijn bij de rots.
Nu zegt ze dat ze het ook niet meer weet en lopen we terug naar de onverharde weg. Zo staan we na twee uur klimmen, dalen, door struiken ploegen etc. weer op hetzelfde punt als waar we om even na 10.00 uur ook al waren.

We lopen echter niet terug naar het Benito Juárez, maar volgen de onverharde weg. Dit is eigenlijk best een aardige weg en we proberen te vergeten wat er is gebeurd en genieten van het uitzicht en het wordt nog veel mooier.
Na ruim 20 minuten over de weg te hebben gelopen nemen we zowaar een bospaadje. Dit gaat wel steil omhoog, maar geeft ook uitzicht op best wel een grote hangbrug. Wij hadden daar best wel overheen gewild, maar dan hadden we dit wellicht even aan onze gids moeten vertellen en in ieder geval een stukje om moeten lopen.

De hangbrug waar we langs komen
De hangbrug waar we langs komen

Nog een eindje verderop, het is inmiddels bijna 13.00 uur, houden we onze tweede pauze van deze dag. Toen we vanochtend opstonden hadden we verwacht rond deze tijd in Cuajimoloyas aan te komen, maar nu hebben we eigenlijk geen idee hoe lang het nog gaat duren. Gelukkig hebben we nog wat koekjes etc. bij ons wat vandaag dus onze lunch is.

Hierna lopen we weer verder, en nu naar beneden. We hadden ons ingesteld op een afdaling van 400 - 500 meter, maar dat blijkt mee te vallen. Dat heeft meteen ook als voordeel dat we aan de andere kant van het dal niet zo veel hoeven te klimmen. Dat is wel lekker want vanaf hier lopen we de rest van de dag over de weg.
Eerst over de halfverharde weg naar Benito Juárez en de laatste twee kilometer op de asfaltweg van Cuajimoloyas richting Oaxaca. Dit is niet zo heel bijzonder, maar geeft zo nu en dan wel een schitterend uitzicht op de omgeving. Alles bij elkaar vinden we het vandaag toch best een aardige wandeling.

Zo'n weg is natuurlijk niet zo leuk als een bospaadje, maar nog steeds erg aardig
Zo'n weg is natuurlijk niet zo leuk als een bospaadje, maar nog steeds erg aardig

Rond 14.45 uur bereiken we het kantoortje in Cuajimoloyas waar we twee dagen geleden vertrokken en onze auto nog steeds staat. We betalen onze gids (120 pesos) en kopen in een winkeltje wat te drinken.
Terwijl we wat zitten na te kletsen komt een Amerikaans stel een praatje maken. Zij willen hier ook wat wandelen (een paar uur of zo) maar weten niet zo goed wat. Tegen de tijd dat we ons drinken op hebben en uitgepraat zijn, stoppen we onze spullen in de auto en rijden we terug naar Oaxaca.

Caujimoloyas, het begin- en eindpunt van onze driedaagse wandeling
Caujimoloyas, het begin- en eindpunt van onze driedaagse wandeling

We gaan lekker makkelijk naar hetzelfde hotel, Casa de la Tia Tere, als waar we drie dagen geleden geslapen hebben. Ook deze keer nemen we met zijn vieren één kamer, lekker goedkoop, en de afgelopen nachten sliepen we ook bij elkaar in één kamer dus waarom nu niet.
Vervolgens douchen we het zweet van vandaag van ons af en ergens na 18.00 uur lopen we richting het centrum van Oaxaca. Eerst even naar een bank om geld te pinnen en vervolgens naar het restaurant waar we eigenlijk dinsdag hadden willen eten, maar toen waren we het boek waarin stond waar het was vergeten.
In dit restaurant, La Biznaga, eten we echt lekker Mexicaans (850 pesos) waarna we ergens anders nog een bakkie doen. Vervolgens lopen we terug naar ons hotel om de foto's van vandaag te bekijken en nog voor 22.00 uur liggen de eersten al weer in bed, de laatste een half uur later.