Dag 2: Wandelen van Cuajimoloyas naar Latuvi
Zo ziet de eerste kwart van onze wandeling er ongeveer uit
Zo ziet de eerste kwart van onze wandeling er ongeveer uit
We staan vandaag om even voor 7.00 uur op. De meeste van ons hebben niet bijzonder goed geslapen. Het was vooral opvallend dat we het niet heel warm hadden.
We ontbijten met fruit, yoghurt, cornflakes, een gebakken ei en een lekker bakkie koffie of thee. Bij het betalen blijken we 10% korting te krijgen omdat we contant betalen waardoor we 765 pesos betalen voor een nachtje slapen en een ontbijt voor vier personen, niet echt duur dus.

Hierna stappen we in de auto en om 8.45 uur gaan we op weg, proberen om het beginpunt van onze wandeling te vinden. Op basis van de kaartjes die we gisteren bij Expediciones Sierra Norte hebben gekregen lukt dit, al is het soms wel een beetje gokken welke afslag we moeten hebben.
De weg gaat vooral het laatste stuk flink omhoog en daar zitten er ook heel wat gaten in de weg. Maar alles gaat goed en om iets voor 10.00 uur staan we voor het kantoortje in Cuajimoloyas (1.500 inwoners) waar we moeten zijn.
Alles wat gisteren was afgesproken blijkt doorgekomen te zijn, er zit een gids op ons te wachten. We pakken onze rugzakken, herschikken de laatste spullen, parkeren onze auto en rond 10.15 uur gaan we op stap.

De eerste zeven kilometer van onze wandeling gaat over een onverharde bergweg. Dit loopt behoorlijk eenvoudig en geeft ons alle mogelijkheden om ons heen te kijken. We zien onder andere een aantal erg mooie grote bloeiende agaven.
Het weer is niet heel geweldig, maar het is droog en niet koud, maar wel fris genoeg om onze lange broek aan te houden.

Een hutje / schuurtje / huisje /veldje waar we langs komen
Een hutje / schuurtje / huisje /veldje waar we langs komen

Onze gids zegt niet zo veel, hij stopt zo nu en dan bij een plantje om wat te vertellen, maar dat doet hij zeker niet vaker dan 1x per half uur.
Verder zien we wel wat route bordjes, maar of we het zonder gids de weg gevonden hadden weten we niet. We weten wel dat de route die wij lopen zeker niet op basis van de bordjes te vinden is, maar er zijn vast meer wegen die van Cuajimoloyas naar Latuvi gaan.

Na ongeveer zeven kilometer gaan we een klein paadje op en ineens zien we veel meer mooie bomen, planten, bloemen etc. We lopen nog een stukje door waarna we bij een erg fraai uitzichtpunt komen. Hier moeten we even wachten want we krijgen hier een andere gids, iemand uit Latuvi. Hier zien we ook een groep van zes wandelaars die uit Cuajimoloyas vertrok toen wij aankwamen.

Zo ziet dat er uit, een wisselpunt voor gidsen
Zo ziet dat er uit, een wisselpunt voor gidsen, hier vind je het bijbehorende uitzicht

Rond 13.00 uur vertrekken we met onze nieuwe gids die ons naar Latuvi, een dorpje met ongeveer 600 inwoners, brengt. Deze nieuwe gids is iets meer een prater waardoor we nu ook weten dat het bos waar we door lopen last heeft van parasieten waardoor men hier en daar wat bomen moet kappen.
We lopen nu over een klein paadje naar beneden. Dit is een behoorlijk steil paadje maar net niet zo steil dat het vervelend is. Wel nemen we na een dik uur een pauze om onze knieën wat rust te gunnen en nog wat brood te eten. Dit is het brood dat we gisteren gekocht hebben en dat is behoorlijk droog.

Het paadje naar beneden
Het paadje naar beneden
Als we weer verder lopen komen we op een gegeven moment weer op een onverharde weg die we een poosje volgen totdat we bij een huisje komen waar men ook een soort restaurantje heeft. Inmiddels is het 15.00 uur en lusten we wel een colaatje.
Wij bestellen ook nog een soort bonensoep met een stuk vlees terwijl Ben & Carla het bij een colaatje houden. Tegen de tijd dat we verder willen zit onze gids nog uitgebreid te lunchen waardoor we pas tegen 16.15 uur weer verder gaan.

Ook deze keer kiest onze gids na een klein stukje onverharde weg een klein paadje, deze keer mogen we omhoog. Dit paadje brengt ons niet alleen hoger, maar uiteindelijk ook een stuk verderop weer op dezelfde onverharde weg. Nog een stukje verderop ontdekt Jacob dat hij zijn zonnebril heeft laten liggen op het punt waar hij zijn shirt met lange mouwen heeft uitgetrokken. Hij laat zijn spullen bij de anderen achter en gaat terug om zijn zonnebril te zoeken.
Helaas kan hij het juiste paadje niet vinden. Hierdoor loopt hij veel te ver terug over de onverharde weg. Hierbij komt hij de andere groep wandelaars, die we bij het restaurant ook hebben gezien, weer tegen. Zij blijken niet over de kleine paadjes, maar vooral over de onverharde weg te lopen.

Op het moment dat hij besluit om de zoektocht op te geven en terug te gaan, ziet hij het paadje dat we na het restaurant als eerste namen. Hij volgt dit paadje en een eindje verderop vindt hij zowaar zijn zonnebril. Hij loopt stevig door en ongeveer een half uur nadat hij vertrok is hij, behoorlijk bezweet, terug bij de rest van onze groep.

Inmiddels is de zon achter de bergen verdwenen en wordt het wat frisser. Rond 17.45 uur zijn we bij het kantoortje in Latuvi. Hier krijgen we onze cabaña toegewezen, kosten 150 pesos per persoon per nacht. We willen, voor 50 pesos extra, graag ook een bosje brandhout. Verder blijkt er een stel te zijn dat morgen graag met ons mee wil lopen. Tja, dan kunnen we de kosten van de gids delen, maar voor die paar pesos lopen wij liever met zijn vieren en een eigen gids.
Onze gidsen kostten vandaag trouwens 200 pesos waarvan we de ene helft in Cuajimoloyas moesten betalen en de andere helft in Latuvi.

Onze cabaña is een soort klein huisje (trekkershut) met een eettafel met drie stoelen, een tweepersoonsbed, twee stapelbedden en een openhaard. Er is ook een douche maar daar komt helaas geen warm water uit. Totdat bijna iedereen klaar is met wassen, dan blijkt er ineens wel warm water te zijn, waardoor een enkeling alsnog even onder de douche gaat.

De binnenkant van onze eerste cabaña
De binnenkant van onze eerste cabaña

Hierna moeten we nog even wachten op ons hout waarna we naar het plaatselijke winkeltje kunnen om wat drinken en koekjes te kopen en vervolgens doorlopen naar het plaatselijke restaurantje, Restaurante Linda Vista. Daar eten we voor 300 pesos heel aardig. Alleen Gabrielle haar quesadilla is niet echt een succes. Maar de warme chocolademelk is echt perfect.

Voordat we terug gaan naar onze cabaña om vuur te stoken moeten / mogen we ons ontbijt voor morgen opgeven. Dit gaat een stuk makkelijker dan het vuur stoken, maar met een flinke inspanning van Ben en Jacob hebben we uiteindelijk toch een flinke fik en wordt het net iets aangenamer in onze cabaña.

Rond 22.00 uur ligt het laatste hout op het vuur en de eerste mensen in bed. Maar voordat de laatste in zijn bed mag kruipen moet de deur naar buiten nog een poosje open want onze cabaña staat zo blauw van de rook dat we Ben, die boven in een stapelbed ligt, amper kunnen zien. Voor de rest zijn we benieuwd hoe koud het vannacht wordt. Maar, iedereen heeft een donzen slaapzak bij zich waardoor het wel heel koud moet worden voordat we het koud krijgen.