Dag 12: Een ochtendje op zee, naar Jocotepec of toch niet ! ?
Vanochtend staan we na een behoorlijk onrustige nacht om 6.45 uur op zodat we op tijd klaar hopen te zijn voor onze boottocht op zee. We ontbijten in het restaurant van het hotel dat in een min of meer open ruimte naast het zwembad zit. We zijn netjes op tijd klaar waarna we met een auto naar de haven van Puerto Escondido worden gebracht. Daar ligt een boot op ons te wachten waarmee we de zee op gaan.

Volgens de folders zouden we walvissen, dolfijnen en schildpadden kunnen zien. Er is ons ongeveer 80% kans op walvissen en dolfijnen beloofd, maar we hebben er eigenlijk niet zo veel vertrouwen in. Dat is maar goed ook, want als we na bijna 3,5 uur weer op het strand staan hebben we precies vijf schildpadden en een zeeslangetje gezien. Niet echt spectaculair.
Wat echter veel goed maakte is dat er nog een ander Nederlands stel met een klein kind op de boot was en met hen hebben we gezellig zitten kletsen. We bleken gezamenlijk vrienden / bekenden in Oaxaca te hebben. Zo duurde het wachten niet zo lang en hadden we een redelijk gezellig boottochtje.

Dit is de enige foto die we over gehouden hebben aan een boottocht van 3,5 uur, het moet een zeeschlidpad voorstellen
Dit is de enige foto die we over gehouden hebben aan een boottocht van 3,5 uur, het moet een zeeschlidpad voorstellen

Wat ons verder opviel was het er wel twee mensen van de boot en een meisje van Deep Blue Dive mee waren, maar dat niemand een verrekijker of zo bij zich had. Zo wordt zoeken naar dolfijnen en walvissen toch net iets lastiger. De meegebrachte snorkelspullen bleken ook niet te zijn om gezellig een stukje te gaan snorkelen, maar voor het geval we dolfijnen tegen zouden komen, dan hadden we samen het die dolfijnen kunnen gaan zwemmen.

Terug op de wal gaan we terug naar het hotel waar we eerst even betalen voor onze boottocht, 800 pesos voor twee volwassenen. Hierna stoppen we onze spullen in onze auto en om iets over 12.00 uur leveren we onze kamersleutel in. Onze auto staat op het terrein van het hotel en perfect in de schaduw dus die laten we nog even staan. We gaan eerst, in weer een ander restaurant, op het strand eten. Deze keer kost het 250 pesos.

Het regenseizoen is al een aantal maanden afgelopen, en dat is te merken
Het regenseizoen is al een aantal maanden afgelopen, en dat is te merken

Na de lunch stappen we in de auto en rijden we langs een bank, een supermarkt en een benzinepomp waarna we om even na 14.00 uur Puerto Escondido uitrijden. We willen naar Jocotepec, een dorpje dat onderdeel is van Ocho Venado. Hiervoor moeten we eerst naar Rio Grande dat bij ons opvalt omdat het een redelijke omvang en hoofdzakelijk zandwegen heeft. Vrijwel alle zijwegen die we zien, en dat zijn er best wat, zijn onverhard en ook langs de hoofdweg ligt geen stoep maar een zandpad.

We kijken goed om ons heen, maar zien helaas geen borden met Jocotepec. Dus rijden we maar verder totdat we bij een militaire controlepost komen. Die dingen beginnen inmiddels te wennen. Daar kijken we nog eens op een kaartje dat we van internet geplukt hebben. Volgens dat kaartje moeten we, in tegenstelling tot wat onze wegenkaart zegt, net buiten Rio Grande de weg naar Oaxaca hebben. Die weg hebben we gezien.
We rijden terug en nemen net voor Rio Grande de weg naar Oaxaca. En inderdaad, na een kilometer of 11 zien we een bord met de afslag naar Jocotepec. Deze weg zou ongeveer 10 kilometer lang moeten zijn en is onverhard. Na de 38 kilometer van gisteren kan er vandaag best nog 10 kilometer bij, vooral ook omdat het een redelijk goede weg is en er geen zijwegen zijn.

Even buiten Rio Grande richting Jocotepec / Oaxaca
Even buiten Rio Grande richting Jocotepec / Oaxaca

Om iets voor 16.00 uur rijden we Jocotepec in. Dit blijkt best een aardig dorp te zijn. Er is zelfs een basketbalveld waar wat kinderen aan het spelen zijn. Ook is de weg door het dorp zelf wel verhard. Verder zien we diverse winkeltjes, maar helaas geen restaurantjes, geen hotelletje of zo en ook geen bordjes die ons naar de cabañas wijzen die hier volgens de Lonely Planet zouden moeten zijn.
Dus vragen we het maar een paar keer waardoor we uiteindelijk terecht komen bij een wandelpaadje dat naar de cabañas zou moeten gaan. Als we uitstappen komt er net een vrouwtje aan. Ze blijkt gewaarschuwd te zijn door een meisje waaraan we de weg hebben gevraagd, en kan ons meer vertellen over de cabañas.

Ons uitzicht vanaf de onverharde weg naar Jocotepec
Ons uitzicht vanaf de onverharde weg naar Jocotepec

Het blijkt dat het heel erg raar is dat we niet van te voren hebben gereserveerd, maar daar is wel een mouw aan te passen. Prima, maar wij willen de cabañas graag even zien voordat we boeken, dan kan. Het is vanaf de auto een paar minuten lopen voor we bij de cabaña zijn, ja, het is er maar eentje.
Als we binnen kijken zien we een dak van bladeren met daaronder wat muurtjes van twee meter hoog die de verschillende vertrekken vormen. Er is een bed, dekens, stromend water en stroom maar bijvoorbeeld geen klamboe. We zien wel enkele vliegende torren en omdat het dak niet op de muur aansluit vermoeden we dat er ook enkele muggen zullen zitten.

Het geheel overziend besluiten we dat we hier vannacht liever niet slapen. Zo missen we morgenochtend wellicht een mooie wandeling door de omgeving, volgens het poster dat we zien hangen moet je hier een paar aardige wandelingen kunnen maken. Maar we willen morgen ook nog naar Acapulco dus zoveel tijd om te wandelen hebben we sowieso niet. Voordat we Jocotepec verlaten rijden we eerst nog even naar een winkeltje om wat te drinken te kopen. Uiteindelijk is het 16.45 uur als we het dorpje weer uitrijden.

De vuilnisstortplaats van Rio Grande (langs de weg richting Oaxaca)
De vuilnisstortplaats van Rio Grande (langs de weg richting Oaxaca)

Om iets over 17.00 uur staan we weer op het asfalt waarna we om 17.30 uur Santa Rosa de Lima in rijden. Daar zien we hotel Chacahua. Omdat we vermoeden dat we misschien nog wel een uur moeten rijden tot we het volgende hotel zien, we in dit dorpje redelijk wat restaurantjes zien en omdat ze best een aardige kamer met airco hebben, besluiten we een nachtje in hotel Chacahua te slapen, kosten 300 pesos. We moeten wel een half uurtje wachten voordat we op onze kamer kunnen, die moet eerst nog schoongemaakt worden. Meike vindt dat geen probleem. Ze heeft zich vanmiddag in de auto weer perfect gedragen, het eerste uur heeft ze geslapen en het laatste uur hebben we haar met wat koekjes omgekocht, maar spelen op de onverharde parkeerplaats van het hotel vindt ze het leukst.

Ons hotel in Santa Rosa de Lima
Ons hotel in Santa Rosa de Lima

Rond 18.30 uur lopen we richting de restaurantjes die we gezien hebben waarbij we bij eentje voor 140 pesos heel redelijk eten. Meike vermaakt zich hier extra goed omdat op de tv die aan staat een aantal tekenfilmpjes voor kinderen te zien zijn en die vindt ze bijzonder interessant. Hierdoor duurt het vrij lang voordat het eten eindelijk op is en is het bijna 21.00 uur voordat ze in bed ligt.

Op dat moment heeft de airco de kamer al lekker gekoeld en concluderen we dat we nu misschien wel de beste airco van deze vakantie hebben want hij werkt goed en is heerlijk stil. We hebben wel ventilatoren gehad die meer lawaai maakten. De goede airco zien wij als een aardige compensatie voor het ontbreken van een wc-bril, de lichtschakelaar met gebruiksaanwijzingen en het stopcontact dat aan een paar draadjes bungelt.

Wij gaan eerst een poosje buiten op het balkon zitten en als Meike slaapt verhuizen we snel naar onze lekker gekoelde kamer waarna we al snel naar bed gaan, het was een lange en door de hitte, best vermoeiende dag.