Dag 11: Schildpadden kijken, via enkele hobbels naar Pt Escondido
Vandaag staan we, net als gisteren, om 7.15 uur op. Als we opstaan hebben we een plan voor wat we vandaag willen doen, maar nog geen idee waar we vanavond zullen slapen. Achteraf kunnen we rustig stellen dat we een verrassende dag met enkele typisch Mexicaanse ervaringen hadden.

Om iets over 8.00 uur zijn we bij ons vaste restaurantje aan het stand van Mazunte waar we prima ontbijten en Meike nog een poosje op het strand speelt. Om even na 9.30 uur gaan we terug naar ons hotel om onze spullen op te halen en uit te checken. Hierna gaan we naar het schildpaddencentrum. Onderweg valt het ons op dat er in het dorp vandaag veel meer activiteit, zoals toeristen en open winkeltjes, is dan de afgelopen twee dagen.

We kopen twee kaartjes, 25 pesos per stuk, Meike mag gratis mee, voor het schildpaddencentrum waar we ongeveer een uur rond lopen. We zien allerlei verschillende soorten schildpadden waarbij we de grote zeeschildpadden het interessants vinden. Het geheel wordt afgesloten met een aquarium met zowel wat vissen als schildpadden.
Ondertussen verbazen we ons een beetje over het feit dat het centrum op maandag en dinsdag gesloten is voor onderhoud en dat men vervolgens op woensdag één van de twee grote zwembaden aan het schoonmaken is. Hierbij wordt trouwens een behoorlijk grote hoeveelheid schoonmaakmiddel gebruikt (het ruikt behoorlijk naar chloor).

In het schildpaddencentrum zien we onder andere dit soort schildpadden
In het schildpaddencentrum zien we onder andere dit soort schildpadden

Om even na 11.00 uur staan we weer buiten. We stappen in de auto en rijden richting Puerto Escondido. Onderweg overleggen we even. We besluiten om geen tochttochtje in Laguna Manialtepec te maken en door te rijden naar Ocho Venado.
Na een half uurtje rijden komen we weer op de doorgaande weg waar we meteen even stoppen om te tanken en bij de Oxxo een bakkie cappuccino te halen. Hierna rijden we weer verder waarbij we lekker opschieten. De weg is redelijk recht, het is niet druk en er zijn niet veel topes / reductors om ons af te remmen.

Een kilometer of 20 voor Puerto Escondido ligt er ineens een extra strook asfalt om de weg te verbreden van twee naar vier banen. Het lijkt erop dat dit extra asfalt er al redelijk lang ligt, langs de rand groeit het onkruid al over het asfalt, maar het is nog niet in gebruik genomen. Wij verbazen ons een beetje over deze zinloze investering, gezien de drukte op de weg is twee banen volgens ons voorlopig nog genoeg en het asfalt er wel neerleggen, maar niet in gebruik nemen is natuurlijk nog veel raarder. Vlak voor Puerto Escondido houdt de extra strook asfalt ineens op, het zal voorlopig nog wel een rare strook asfalt blijven.

Kijk, daar aan de andere kant van de brug, daar kunnen we dus niet door
Kijk, daar aan de andere kant van de brug, daar kunnen we dus niet door

Een paar honderd meter verderop komen we ineens stil te staan. De auto's voor ons maken niet de indruk binnenkort te gaan rijden, dus gaat Gabrielle maar eens op onderzoek uit. Zie hier, nog een mooi stukje Mexicaanse folklore. Een groep leraren heeft besloten dat er iets niet eerlijk is en dat het daarom noodzakelijk is om midden op de weg een manifestatie te houden. De verwachting is dat dit nog wel een paar uur gaat duren. Het is inmiddels 12.30 uur geweest als Jacob eens gaat kijken om een paar foto's te nemen. Als hij terug is besluiten we eens goed op onze kaarten en gps'en te kijken.

Gezellig protesteren midden op de enige doorgaande weg
Gezellig protesteren midden op de enige doorgaande weg

Volgens de Mexicaan die Gabrielle sprak is er geen mogelijkheid tot omrijden en zou de weg best tot 16.00 uur en misschien nog wel langer geblokkeerd kunnen zijn. Dus als wij een route vinden waarvan we schatten dat we in twee tot drie uur om de blokkade heen kunnen rijden besluiten we om 12.50 uur te draaien en die te proberen. Het is buiten veel te warm om in de zon te gaan zitten wachten en nu verwachten we in ieder geval om 16.00 uur in Puerto Escondido te zijn.

De eerste 14 kilometer gaat prima, rechte weg, net asfalt, weinig topes. Dan komen we in een dorpje, Santa Maria Colotepec, waarbij we even moeten omrijden omdat om een of andere reden een ketting over de hoofdstraat hangt. Aan de andere kant van dit dorpje houdt het asfalt op en begint een onverharde weg. Dat zou kunnen kloppen want op onze kaart komen we nu op een witte weg.

Deze rivier, of eigenlijk het ontbreken van meer bruggen, maakt omrijden onmogelijk
Deze rivier, of eigenlijk het ontbreken van meer bruggen, maakt omrijden onmogelijk

Vanaf hier begint het een beetje een avontuur te worden. We zien nog net een bordje met "Camelote 10 km" waarna we de "wildernis" induiken. Ons doel is San Baltazar Loxicha, daar zouden we weer op het asfalt moeten komen. Onderweg proberen we niet alleen om de weg naar San Baltazar Loxicha te volgen, maar kijken we ook of we eventuele een andere weg zien die ons sneller naar de andere kant van de diverse rivieren en bergen kan brengen.
Al zoekend steken we vier keer een rivier over zonder dat er een brug is. Vorig jaar hebben we in Costa Rica redelijk wat keren door rivieren gereden en die ervaring komt nu goed van pas. Helaas lijkt het allemaal nog niet vanzelf te gaan, zeker als we op een gegeven moment bijna 20 minuten terug moeten rijden omdat de weg die we volgen dood loopt in een heel klein dorpje ergens diep in de bergen.

Ondertussen is Meike ook al lang weer wakker geworden en onze grootste zorg is dat zij lastig gaat worden, maar dat valt heel erg mee. Alleen als ze honger krijgt en wat koekjes heeft gegeten lijkt ze zich te verslikken of zo en moet ze een klein beetje overgeven. Maar binnen vijf minuten hebben we alles opgeruimd en zit Meike weer even vrolijk als altijd in de auto.

Helaas, deze weg loopt dus dood
Helaas, deze weg loopt dus dood

Rond 14.45 uur rijden we Camelote in. Oeps, we zijn dus pas 10 kilometer opgeschoten. We besluiten als we Camelote uitrijden nog eens goed op onze kaarten en gps'en te kijken (de gps geeft al lang geen wegen meer, maar tekent wel een handig lijntje waaraan we kunnen zien hoe we ongeveer rijden). We schatten dat we nog lang niet halverwege de onverharde weg zijn en besluiten dat dit allemaal veel te lang duurt. We keren om en dik drie kwartier later staan we weer op de doorgaande weg. In het totaal hebben we 38 kilometer over onverharde wegen gereden.

En wat blijkt, de file is weg, de demonstratie is, voor zover wij kunnen zien, al minstens een half uur afgelopen. We rijden opgelucht verder en besluiten om aan het strand van Puerto Escondido een, zelfs voor Mexicaanse begrippen, late lunch te eten. Hier besluiten we dat het wel mooi geweest is voor vandaag en na de lunch, kosten 260 pesos, boeken we iets verderop in Hotel Ines een kamer, kosten 680 pesos.

Als we in onze kamer zitten gaat Jacob eens op zijn gemak kijken waar we geweest zijn. Dankzij onze gps en Google Earth kunnen we dit goed zien. Het is heel goed dat we teruggegaan zijn, we waren inderdaad op ongeveer 1/3 van het onverharde deel van de weg. Als we doorgereden waren, waren we waarschijnlijk pas rond 18.00 uur in Puerto Escondido geweest.
Ook vindt hij een mogelijk betere route, dan waren we na 21 kilometer onverharde weg min of meer midden in Puerto Escondido uitgekomen. Maar het kan ook zijn dat een deel van de route die hij vindt over een wandelpad in plaats van een onverharde weg gaat . . . Ondertussen gaan Gabrielle en Meike naar het zwembad in en het speeltuintje tegenover ons hotel.

Bij dit soort licht is alles al snel mooi
Bij dit soort licht is alles al snel mooi

Ruim na 19.00 uur gaan we eten bij een van de vele strandtenten aan de overkant van de weg. We eten daar heel redelijk voor 210 pesos. Terug in het hotel boeken we bij Deep Blue Dive voor morgenochtend een boottochtje op zee. Hierna moet Meike snel naar bed want morgen moeten we vroeg, om 7.45 uur, klaar staan. Wij drinken nog even een biertje aan de rand van het zwembad waarna wij ook naar bed gaan.