Dag 7: Een ochtendje zwembad, naar Tehuantepec
Om iets voor 8.00 uur staan we op waarna we ergens gaan ontbijten waar ze niet alleen de standaard Mexicaanse dingen, maar ook hot cakes (zeg maar kleine dikke pannenkoeken) hebben. We ontbijten voor 160 pesos waarna we weer teruggaan om de rest van de ochtend in en rond het zwembad te hangen.

Een leguaan die we bij het zwembad zien
Een leguaan die we bij het zwembad zien

Na een prima lunch bij het restaurant tegenover het hotel, kosten 340 pesos, zitten we om even na 13.00 uur weer in de auto. Deze keer willen we naar Tehuantepec. Na vijf minuten zit Meike te slapen, daar hadden we een beetje op gehoopt. Wat tegenzit is dat we als we Huatulco uitrijden nog geen benzinepomp hebben gezien. Hierdoor wordt het even spannend of we onderweg niet zonder komen te staan. Tussen Huatulco en Salina Cruz liggen geen fatsoenlijke dorpen / stadjes waardoor we vermoeden dat we de komende 120 kilometer geen benzinepomp zullen zien. Gelukkig valt het mee, halverwege, vlakbij weer zo'n dorpje van 20 huizen en een restaurantje, blijkt een benzinepomp te zijn.

Een mooi recht stuk weg richting Tehuantepec
Een mooi recht stuk weg richting Tehuantepec

De eerste drie kwartier van de reis slingert de weg bijna net zo erg als gisteren. Maar na drie kwartier worden de rechte stukken steeds langer en de uitzichten steeds beter. Vandaag zien we, in tegen stelling tot gisteren, de zee wel een paar keer erg mooi liggen.
Wat ons verder op valt zijn niet de topes die ook hier in ieder dorpje liggen, maar de mensen die we bij deze topes staan. Midden in de brandende zon proberen deze mensen, soms wel met vier vrouwen / kinderen per tope, zakjes met fruit en dergelijk aan de mensen die voorbijkomen te verkopen, en dit is niet een bijzonder drukke weg.

Vlak voor Salina Cruz nemen we een relatief nieuwe snelweg / tolweg (27 pesos) zodat we even lekker kunnen doorrijden. Na de tolweg is het nog een klein stukje en dan staan we, rond 15.30 uur, midden in Tehuantepec. Oeps, op basis van de beschrijvingen in onze reisgidsen hadden we een wat aardiger dorpje verwacht.

Dit soort brommers worden in Tehuantepec als taxi gebruikt
Dit soort "brommers" worden in Tehuantepec als taxi gebruikt

We gaan eerst kijken bij Hotel Donaji omdat het een zwembad zou hebben, maar het zwembad staat leeg en de sfeer staat ons niet aan. Dus vertrekken we weer en nemen we voor 460 pesos een kamer in Hotel Oasis. Voor dat geld hebben we een renoveerde kamer en zelfs internet.
Nadat we onze spullen naar onze kamer hebben gebracht gaan we naar buiten om wat te drinken. Als we het hek uitlopen zien we een bord dat ons wel aanstaat en dus lopen we de hoek om en een restaurantje binnen. Dit restaurantje blijkt nog een deur te hebben die uit komt op de parkeerplaats van ons hotel, zo'n beetje naast onze auto.

Een straatje in Tehuantepec
Een straatje in Tehuantepec

Rond 16.45 uur beginnen we aan een wandelingetje door Tehuantepec. Hierbij zien we een voor ons nieuw soort brommer om mensen mee te vervoeren en opvallend veel hele goedkope dvd's en cd's. Voor de rest zien we raar veel banken (en geldautomaten), uiteraard, ook twee kerken en, helaas, vrijwel geen restaurantjes of zo.
Verder waait het hier echt enorm. Tehuantepec ligt op de rand van een laagvlakte tussen de bergen van Oaxaca en Chiapas. Hier kan de wind vrij van de ene oceaan naar de andere oceaan waaien. We vonden onderweg al dat het steeds harder ging waaien en nu staat er echt een flinke wind.

Deze wind zorgt er ook voor dat het flink begint af te koelen, dus voordat we om even na 18.00 uur gaan eten, gaan we nog even naar onze hotelkamer om wat warmers aan te trekken. Omdat we tijdens onze wandeling niets beters gezien hebben gaan we eten bij het restaurantje waar we vanmiddag een bakkie koffie hebben gedronken.

Zo ziet Tehuantepec er best gezellig uit
Zo ziet Tehuantepec er best gezellig uit

Na het eten, kosten 360 pesos, lopen we nog een rondje over de Zócalo om bij de Oxxo een wat betere bak koffie te scoren. In het restaurant stonden vier soorten cappuccino op de kaart, maar ze hadden er niet één. Verder kunnen we zo mooi even checken of de Zócalo 's avonds inderdaad helemaal tot leven komt. De plastic stoeltjes bij de eettentjes zijn goed gevuld, maar voor de rest gebeurt er niet zo veel. We begrijpen niet waar de Rough Guide zo enthousiast over is.

Rond 20.30 uur zijn we weer terug in het hotel. We leggen Meike in bed waarna wij nog een poosje in de lobby gaan zitten.