Dag 20: Via de pier van Coatzacoalcos terug naar Mexico Stad
Deze meeuw heeft een vis gevangen
Deze meeuw heeft een vis gevangen
Meike is vanochtend weer eens erg vroeg, om 7.05 uur, wakker. En dat terwijl we vanochtend juist alle tijd hebben. We verwachten namelijk dat wanneer we eerst lunchen en rond 13.00 uur uit Coatzacoalcos vertrekken we ergens rond Puebla kunnen eten en vervolgens tussen 20.00 uur en 21.00 uur thuis, in Mexico Stad, zullen zijn. Ondanks dit plan staan we toch maar op waarna we gaan ontbijten. Onze kamer is inclusief twee ontbijten, voor het ontbijt van Meike moeten we 50 pesos betalen.

Om even voor 9.30 uur stappen we in onze auto. We hebben op Google Earth gezien dat er in Coatzacoalcos een soort pier is en daar willen we gaan kijken. Volgens ons is er voor de rest, buiten het strand, niet veel te doen in Coatzacoalcos. Onderweg naar de pier zien we onder andere een Subway en een Italian Coffee en na 20 minuten parkeren we onze auto bij de pier.

In ongeveer 40 minuten lopen we heen en weer naar het eind van de pier waarbij we op het uiterste punt van de pier een poosje blijven kijken naar de geweldige show die enkele pelikanen daar geven. Het waait hier behoorlijk en dus is het wel even opletten, anders worden we nat van de opspattende / overwaaiende golven. Deze wind maakt ook dat het aan het strand niet echt lekker is en omdat Meike het ook niet over spelen op het strand heeft en er aan de zee zijde van de "boulevard" geen horeca zit, besteden we verder geen tijd aan het strand.

Tegen 10.30 uur stappen we weer in de auto en rijden we op ons gemak de "boulevard" van Coatzacoalcos af. Er zitten diverse aardige uitziende hotels en we rijden door totdat we min of meer bij de duinen van Coatzacoalcos komen. Dit is wat ons betreft het eindpunt van deze vakantie en het beginpunt van onze reis terug naar huis.

Een van de pelikanen die we vanaf de pier van Coatzacoalcos zien
Een van de pelikanen die we vanaf de pier van Coatzacoalcos zien

Volgens onze gps zit er in de buurt een Starbucks, maar we zien hem niet. We vermoeden dat hij in een groot winkelcentrum dat we zien zit, maar we vinden het te veel moeite om de auto te parkeren en te gaan kijken. We kiezen vandaag voor een koffie van een Oxxo iets verder op. Daar kopen we ook wat koekjes omdat we vermoeden dat we vandaag wel eens een late lunch zouden kunnen hebben.

Coatzacoalcos
Coatzacoalcos

De reis verloopt voorspoedig, en het is inmiddels al lang 12 december (de dag van Guadalupe) geweest zodat we geen last meer hebben van allerlei groepen lopers die het heilige vuur van Mexico Stad naar hun eigen dorp / stad brengen. Toch komen we nog wel langs een groep wandelaars, deze keer zijn het campesinos (= ± kleine boertjes) die wat te protesteren hebben en over de snelweg van Villahermosa naar Mexico Stad lopen. Gelukkig laten ze wel een rijbaan vrij zodat we er niet al te veel last van hebben.

Op als je naar Mexico Stad wilt lopen, is de snelweg vaak de snelste weg
Op als je naar Mexico Stad wilt lopen, is de snelweg vaak de snelste weg

Onderweg zien we op diverse plekken erg lokale restaurantjes, maar wij kiezen er voor om door te rijden tot we een Italian Coffee, een Subway of iets dergelijks te lunchen. Uiteindelijk is het 13.55 uur als we in de buurt van Córdoba de eerste Italian Coffee zien. Na een pauze van ruim een half uur, waarbij Meike vooral op het speelapparaat speelt, stappen we weer in onze auto.

Langs de snelweg kan je van alles kopen
Langs de snelweg kan je van alles kopen

De reis verloopt verder soepel totdat we om 16.07 uur, een eindje voor Puebla, stil komen te staan. Sterker nog, alles staat hier zo stil dat iedereen zijn auto uit zet. Op de heenweg, bijna drie weken geleden, was het ons ook al opgevallen dat er op deze plek een enorme file stond. Dus als we langzaam maar zeker weer een klein stukje kunnen rijden, krijgen we het vermoeden dat dit wel eens heel erg lang zou kunnen gaan duren.

Op het moment dat we een lokale weg kruisen begint het bij Jacob toch een beetje te kriebelen. Zo'n RAV4, die wij hebben, is tenslotte net een trekker (toch) en we zouden dus gewoon het talud af kunnen rijden en de lokale weg nemen. Dat is echter niet mogelijk omdat er langs de snelweg vangrails staat. Maar ja, het gaat allemaal zo langzaam dat hij alle tijd heeft om de omgeving te bekijken.

Even een plasje doen
Even een plasje doen

Om 16.49 uur, we staan dan al 42 minuten in de file en hebben in die tijd 1,9 kilometer afgelegd, komen we bij een soort parkeerhaven en daar ontbreekt een stuk vangrails. Jacob bedenkt zich geen moment en stuurt de auto door dit gat het talud af. Zo komen we op een soort verwilderde groenstrook tussen de velden en de snelweg. Voor zover wij kunnen zien wordt hier wel vaker gereden en wij volgen dit pad in de hoop dat we op de asfaltweg kunnen komen die we een kilometer terug hebben gezien.

Helaas, dat lukt niet, als we er bijna zijn ligt er een berg zand op ons pad waar we niet langs kunnen. Aan de ene kant staat de heining van het veld waar we langs rijden en aan de andere kant is het talud van de snelweg hier wat ons betreft te steil. Verder ligt er achter de hoop zand iets van een droge sloot die doorrijden nog lastiger maakt. Er zit dus niets anders op dan terug te rijden en weer een plekje in de file te zoeken.

Maar, op de terugweg komen we weer langs het tunneltje dat we op de heenweg ook gezien hebben. Het lijkt nog het meest op een soort extra water afvoer voor als het heel hard regent. Maar als we het nog eens goed bekijken zien we dat het toch een vrij nette tunnel is waar wij prima door kunnen. Zo gezegd zo gedaan. Aan de andere kant van deze tunnel lijkt iets van een onverharde weg te liggen en als we die een stukje volgen wordt deze niet alleen beter, maar zien we ook steeds meer sporen. Dit weggetje wordt dus vaker gebruikt en moet dus vrijwel zeker ergens bij een verharde weg komen.

We rijden vol goede moed verder en even later komen we inderdaad uit op de verharde weg die we gezien hebben, het is gelukt ! In het totaal hebben we er nog geen kwartier over gedaan om van de snelweg op de lokale weg te komen.

We rijden verder en komen iets verderop op de libre (de tolvrije doorgaande weg). Helaas is het daar zo druk dat we weinig sneller opschieten dan op de snelweg. Het valt ons hier wel op dat we hier ook langeafstandsbussen tegenkomen die normaal over de snelweg rijden. Die bussen zijn waarschijnlijk op de laatste fatsoenlijke afslag van de snelweg afgegaan om zo om de file op de snelweg heen te rijden.

Nadat we het eerste dorpje (Amozoc de Mota) hebben gehad, begint het allemaal wat beter te rijden. We rijden door totdat we in Puebla zijn en slaan zo de eerste twee mogelijkheden om de snelweg weer op te gaan over. We willen zeker weten dat we de file voorbij zijn als we de snelweg oprijden.

Uiteindelijk is het 17.52 uur als we de snelweg weer oprijden. We hebben in het totaal 20,2 kilometer snelweg overgeslagen en hebben daar iets meer dan een uur over gedaan. En wat nog veel belangrijker is, we hebben de juiste oprit gekozen, enkele meters na de oprit houden de afzettingen in verband met wegwerkzaamheden namelijk op en kunnen we eindelijk weer normaal doorrijden.

Op het moment dat we de snelweg oprijden begint het al behoorlijk donker te worden en de eerste kilometers moeten we wel even wat extra opletten. Aan alle kanten worden we ingehaald door auto's die kennelijk iets van de in de file verloren tijd willen inhalen. Dit maakt het verkeer hier nog wat onrustiger dan het normaal al is.

De rest van de reis verloopt voorspoedig en om 19.45 uur zijn we na een prima vakantie van 20 dagen weer thuis. In het totaal hebben we vandaag ruim 630 kilometer gereden, een dagrecord voor ons in Mexico. Verder zijn we zeven keer gestopt om in het totaal 674 pesos tol te betalen. Met onze off-the-road actie hebben we trouwens niet alleen een stuk file, maar ook een tolpoort gemist.