Dag 10: Meertjes kijken en een wandeling naar een paar grotten
Vandaag staan we om 7.45 uur op en ontbijten we in het restaurant bij onze cabaña waar we gisterenavond ook gegeten hebben. Omdat Meike sinds gisterenavond enorm aan de diarree is, krijgt zij alleen een droog koekje en wat thee. Hierdoor zijn we voor 330 pesos klaar.

Na het ontbijt pakken we onze spullen in, dit begint inmiddels een redelijk standaard routine te worden, en nadat we onze cabaña twee keer gecontroleerd hebben stappen we om 9.40 uur in onze auto. We willen eerst bij enkele meertjes en een paar grotten in het Parque Nacional Lagunas de Montebello gaan kijken. Daarna willen we richting Comitán rijden om een archeologische site, Tenam Puente, te bezoeken en daarna in Comitán een hotel te zoeken.

Het dorpje Tziscao in het Parque Nacional Lagunas de Montebello
Het dorpje Tziscao in het Parque Nacional Lagunas de Montebello

Als eerste gaan we naar de Cinco Lagunas. Dat zijn vijf relatief dicht bij elkaar gelegen meertjes. Wij zien er maar twee van de vijf, waarbij we met name het meertje La Cañada erg mooi vinden. Hierna rijden we naar de Laguna de Montebello. Dit is een relatief groot meer waar verder niet zo veel te zien is. Er zijn hier echter wel veel eetstalletjes met uitzicht op het meer. Tot slot rijden we naar de Lagunas de Colores. Dit zijn vijf meertjes die allemaal een andere kleur zouden hebben. Dit zou best kunnen, maar de drie meren die wij zien hebben allemaal ongeveer dezelfde kleur alleen is er eentje wat groener omdat daar wat meer algen in zitten.

Het Parque Nacional Lagunas de Montebello is bekend om de vele meertjes
Het Parque Nacional Lagunas de Montebello is bekend om de vele meertjes

Omdat Meike niet helemaal 100% is en geen zin heeft de auto uit te gaan, lopen wij om de beurt langs de verschillende meertjes. Dat geeft ons ook de kans om als de ander weg is het leven op de parkeerplaats te bekijken. Er staan meer eettentjes dan er toeristen zijn en omdat de mensen van deze eettentjes op hout dat net iets te nat is koken, rookt het lekker op de parkeerplaats.

Waar rook is, is vuur / eten
Waar rook is, is vuur / eten

Na deze meertjes zijn we wel een beetje klaar met de meertjes en gaan we op zoek naar de Grutas San Rafael del Arco. Dat valt nog niet mee. Op de plek waar wij vermoeden dat deze grotten zouden moeten zijn, zien wij geen grotten, maar er staat wel een jongetje te zwaaien. Als we stoppen steekt hij een heel verhaal over de grotten af. Hij wil onze gids naar de grotten wel zijn. Vandaag maken we dus vrij bewust en erg concreet gebruik van kinderarbeid.

Het jongetje leidt ons over een paadje naar beneden naar iets wat wij best bijzonder vinden. De meeste meertjes hier zijn cenotes, ingestorte grotten, en nu zien we min of meer twee cenotes naast elkaar. Alleen zijn de gaten na de instorting geen meertjes geworden omdat het originele riviertje hier nog stroomt. Hierdoor staat er nu een soort natuurlijke muur met daarin een flink gat waar dit riviertje door heen stroomt. Zoiets hebben wij nog nooit gezien. Nadat we uitgekeken zijn laat het jongetje ons nog twee andere grotten zien. Om dit moment is het droog in deze grotten, maar als het veel regent stroomt er volgens onze gids een riviertje door.

De Grutas San Rafael del Arco
De Grutas San Rafael del Arco

Na een klein uurtje zijn we weer terug bij onze auto. Dit wandelingetje was zonder meer het leukste wat wij vandaag gedaan / gezien hebben. Terug bij de auto gaat Gabrielle op zoek naar haar telefoon, ze kan dat ding even niet vinden. Na een redelijke zoekpartij heeft ze hem nog niet gevonden en besluiten we terug te gaan naar onze cabaña in Parque Natural Ecoturístico Tziscao, waar we afgelopen nacht geslapen hebben, om te kijken of hij misschien toch is blijven liggen. Iets wat we ons eigenlijk niet kunnen voorstellen.

Als we terug zijn bij onze cabaña is hij al schoongemaakt en men heeft niets gevonden. Als we nog een keer gaan kijken vinden we hem ook niet. Er zit dus niets anders op dan gegevens uit te wisselen voor het geval dat ze de telefoon toch nog vinden en verder te gaan.

De hoogvlakte tussen het Parque Nacional Lagunas de Montebello en Comitán
De hoogvlakte tussen het Parque Nacional Lagunas de Montebello en Comitán

Om 13.25 uur zitten we weer in de auto en hebben we inmiddels besloten om eerst een hotel in Comitán te zoeken en daarna verder te kijken. In iets meer dan een uur rijden we naar Hotel Posada El Castellano. Als we daar aankomen ligt Meike inmiddels drie kwartier te slapen, maar nu moeten we haar toch wakker maken. Voor 530 pesos krijgen we een beetje een kleine, maar verder prima, kamer. Ze hebben hier een heel behoorlijke internetverbinding en dat vinden we op dit moment extra belangrijk.

We kijken even of we via internet de telefoon van Gabrielle kunnen lokaliseren, maar helaas, dat lukt niet. Dat is eigenlijk ook niet zo raar want je moet een code intypen om het ding te kunnen gebruiken en verder was er in Tziscao geen enkel mobiel netwerk bereikbaar. Inmiddels hebben we wel een idee over hoe we de telefoon zijn kwijtgeraakt. Volgens ons is er, terwijl wij aan het ontbijten waren, iemand in onze cabaña geweest en hij/zij heeft het ding meegenomen. Wij weten vrijwel zeker dat we de deur op slot hebben gedaan en er was geen braakschade dus we vermoeden dat er iemand van Parque Natural Ecoturístico Tziscao bij betrokken is.

Onderweg naar het hotel hebben we een Italian Coffee gezien en Jacob loopt daar even heen om enkele belegde broodjes en wat koffie te halen, kosten 180 pesos. Terwijl wij dit opeten roept Meike dat ze geen pijn meer in haar buik heeft en het lijkt erop dat het koekje en het water deze keer wel binnen blijven. Vanochtend spuugde ze bij het eerste meertje haar ontbijt, een koekje en een kopje thee, uit. Gelukkig was dat net die ene keer dat ze wel uit de auto ging om het meertje te bekijken waardoor de schade meeviel.

Als je fout parkeert, schroeven ze de kentekenplaten van je auto
Als je fout parkeert, schroeven ze de kentekenplaten van je auto

Terwijl we nog wat in en rond onze kamer hangen ontdekken we dat we nog twee dingen kwijt zijn, een driewegstekker voor de nachtlampjes van Meike en een zaklamp. Jacob weet zeker dat hij deze dingen vanochtend, voor we gingen ontbijten, in zijn koffer heeft gestopt. Daarmee is wat ons betreft definitief bevestigd dat we de telefoon van Gabrielle niet zijn kwijtgeraakt maar dat we vanochtend tijdens ons ontbijt bestolen zijn.

Tegen 17.00 uur wordt het tijd voor een wandelingetje door Comitán. We hebben eigenlijk weinig of geen verwachtingen van dit wandelingetje, maar het centrum van Comitán blijkt gewoon erg leuk te zijn. Redelijk recent zijn er enkele straten opgeknapt en het centrale plein is het leukste plein dat we tot nu toe tijdens deze vakantie hebben gezien. En dat komt niet door de kunstijsbaan die er staat en waar we niemand op zien schaatsen.

Aan het centrale plein in Comitán kan je prima zitten en eten
Aan het centrale plein in Comitán kan je prima zitten en eten

Om even na 18.00 uur gaan we zitten op een terrasje met uitzicht op de kerststal op het centrale plein. Het is inmiddels donker en het begint flink frisser te worden, Comitán ligt op ongeveer 1.650 meter en 's avonds koelt het hier dus flink af. We eten prima en omdat Meike alleen een pannenkoekje krijgt en Gabrielle genoeg heeft aan een soepje zijn we deze keer voor 340 pesos klaar.

Na het eten gaan we naar een koffiezaakje aan een andere kant van het centrale plein waar we op ons gemak een bakkie doen. Tegen 20.15 uur wordt het tijd om Meike in bed te stoppen en dus gaan we terug naar ons hotel. Als Meike in bed ligt trekken we iets warmere kleren aan en gaan we, tot het tijd wordt om naar bed te gaan, beneden op het binnenpleintje van het hotel zitten.