Dag 7: Boottochtje door de mangroven en naar een koffieplantage
Vooral vanwege de hitte hebben we vannacht niet best geslapen. Tegen de tijd dat het licht wordt horen we steeds meer vogels en op een gegeven moment horen we zelfs een houthakkende dorpsbewoner.

Om 6.45 uur staan we op waarna Meike al snel weer aan het spelen is met haar nieuwe vriendjes. Het valt ons op dat ze zonder problemen Spaans met deze kinderen praat. Om 8.00 uur is ons ontbijt klaar. Het is een redelijk standaard Mexicaans ontbijt met onder andere geroerbakte eieren en tortilla's. Maar er is ook heel redelijke koffie.

Het restaurant / de tafel waar wij eten
Het restaurant / de tafel waar wij eten

Na het ontbijt willen we gaan kajakken. Inmiddels hebben we gezien dat er geen tweepersoons kajakken zijn en dus willen we graag één kajak en een waterfiets huren. Als we bij de boten komen blijkt men echter een ander plan te hebben. Ten eerste krijgen we sowieso een gids mee en ten tweede heeft men eenzelfde motorboot als gisteren in gedachten. Maar de gids gaat even vragen of we ook met een kajak en een waterfiets kunnen. Dit blijkt niet mogelijk want het plan is dat we door hele smalle slootjes gaan en daar past een tweepersoons waterfiets niet door.

Dat soort smalle slootjes klinken wel erg aantrekkelijk en dus stappen we om 8.55 uur vol goede moed in het motorbootje. Twee uur en een kwartier later zijn we weer terug en hebben we inderdaad een erg leuke boottocht gehad.

Onze boottocht gaat hoofdzakelijk door dit soort, en kleinere, slootjes
Onze boottocht gaat hoofdzakelijk door dit soort, en kleinere, slootjes

Eerst varen we een klein stukje stroomopwaarts de grote rivier (Río San Nicolás) op, waarna we een smal slootje in gaan. Daar stroomt het water nog stevig maar als dat minder wordt gaat de buitenboordmotor uit en gebruikt onze gids / kapitein een peddel om vooruit te komen. Veel vertellen doet hij niet, maar hij weet ons wel twee keer een kaaiman aan te wijzen. Verder zien we heel veel, vooral wat grotere, vogels. Ongetwijfeld zijn er ook veel kleine vogeltjes, maar die zijn een stuk lastiger te zien. Ook zien we enkele watersalamanders, of zo iets, en uiteraard heel veel mangrovebomen.

De route gaat voor 80% door erg kleine slootjes waar je met een waterfiets inderdaad niet door kan. Dit heeft ook tot gevolg dat we het grootste deel van de tijd onder de bomen zitten en dus vrijwel geen last hebben van de zon. Ook de hoeveelheid muggen lijkt mee te vallen. Helaas zien we geen apen, die zouden er wel moeten zijn, of schildpadden, maar voor de rest hebben we een heel erg mooie boottocht.

Een erg fraaie hagedis / salamander (of zoiets)
Een erg fraaie hagedis / salamander (of zoiets)

Terug op de wal is het tijd om te betalen, tot nu toe hebben we alleen de flesjes drinken van gisterenavond betaald. We betalen 300 pesos voor onze kamer, 2x 200 pesos voor de boottochtjes en 290 pesos voor twee keer eten. Wij ronden dit af naar 1.100 pesos. We vroegen ons gisterenmiddag af of het allemaal de moeite, de flinke reis over de onverharde weg en het beroerde slapen in de hitte, wel waard zou zijn, inmiddels zijn we er wel uit, het is de moeite zeer zeker waard.

Nadat we bijna alles ingepakt hebben, achteraf blijkt er wat speeltjes in de zandbak achtergebleven te zijn, stappen we om 11.45 uur in de auto. Na drie kwartier onverharde weg komen we weer op het asfalt en een paar minuten later rijden we Mapastepec in. Op de heenweg viel het ons al op dat Mapastepec een veel groter dorp met veel meer winkels etc. is dan we hadden verwacht. Als we bij de doorgaande weg komen stoppen we even bij een Oxxo om wat te drinken te kopen waarna we verder rijden richting Tapachula.

Één van de twee kaaimannen die we tijdens onze boottocht zien
Één van de twee kaaimannen die we tijdens onze boottocht zien

Onderweg bedenken we dat we de nuttige punten (poi's) van onze gps wel een keer kunnen gebruiken om te kijken of er iets in de buurt is waar we willen / kunnen lunchen. Volgens onze gps is er een Italian Coffee in het centrum van Tapachula, dat lijkt ons helemaal geweldig. Om 13.55 uur rijden we Tapachula in om er even later achter te komen dat er geen Italian Coffee is op de locatie die onze gps aangeeft, jammer.

We rijden verder al valt dat in het centrum van Tapachula nog niet mee, er rijden hier meer auto's dan er ruimte is. Uiteindelijk stoppen we bij een Oxxo om een paar, niet zo lekkere, broodjes en wat drinken te kopen dat we in de auto opeten / opdrinken. We willen verder naar ons einddoel van vandaag, Finca Argovia, een koffieplantage waar je ook kunt slapen. De weg erheen is een erg mooie tropische bergweg die ons meer aan Indonesië dan aan Mexico doet denken.

Ergens onderweg tussen Tapachula en Finca (koffiepantage) Argovia
Ergens onderweg tussen Tapachula en Finca (koffiepantage) Argovia

Als we om 15.20 uur onze auto bij Finca Argovia parkeren, komt vrijwel meteen iemand naar buiten lopen om ons te begroeten. Of we voor de bruiloft komen, nee dus. Nou dat is dan jammer voor ons. Over twee dagen, op zaterdag, is er namelijk een grote bruiloft met 250 gasten, waarvan 200 uit de VS. Deze mensen komen vandaag aan en hebben alle kamers geboekt. En ze hebben ook alle beschikbare kamers op de andere koffieplantages hier in de buurt geboekt. Een kamer kost hier trouwens 1.600 pesos per nacht en dat is exclusief eten en drinken.

Nadat we deze onverwachte tegenslag hebben verwerkt, besluiten we om toch even te blijven voor een rondleiding, kosten 100 pesos per persoon. Tijdens deze rondleiding zien we de losplaats van de geoogste koffie, de waterbakken waar de goede koffiebonen van de slechte koffiebonen worden gescheiden, een apparaat dat de koffiebonnen pelt, enkele droogmachines, een droogvloer, een zweefmachine waarmee de koffiebonen op drie maten worden gesorteerd en de opzak plek.

Finca (koffiepantage) Argovia
Finca (koffiepantage) Argovia

We zien weinig actie omdat het koffieseizoen er op zou zitten. Wij vinden dit wel een beetje raar omdat we onderweg langs de weg nog op diverse plekken mensen koffie hebben zien plukken. Verder leren we dat hoe kleiner de boon hoe beter de kwaliteit is. De kleinste bonen gaan naar Europa, de tweede kwaliteit naar de VS en de rest, de derde kwaliteit, blijft in Mexico. Dit verklaart meteen waarom wij zoveel moeite hebben om een beetje fatsoenlijke koffie te vinden in onze supermarkt in Mexico Stad.

Iets heel anders is dat de koffiebonen worden geplukt door seizoenarbeiders uit Guatemala, die zijn namelijk goedkoper dan Mexicanen. We dachten ze al gezien te hebben toen we naar de plantage reden. We kwamen toen namelijk langs hele kleine huisjes waar gezinnen in wonen. En ook ons andere vermoeden klopt, deze mensen wonen in dezelfde huisjes als waar vele jaren geleden de slaven van de plantage woonden.

De entree van Finca (koffiepantage) Argovia
De entree van Finca (koffiepantage) Argovia

Al met al duurt de rondleiding lang niet het beloofde uur en zien we geen koffiestruiken, maar voor de rest is het best een aardige rondleiding. Ook al omdat we een gids voor ons alleen hebben. Wat ons wel opviel was hoe oud alle machines waren, alles was minstens 50 jaar oud en misschien nog wel ouder. Na afloop krijgen we een kopje koffie aangeboden en om 16.45 uur zitten we weer in de auto richting Tapachula.

Als we om iets voor 18.00 uur Tapachula weer inrijden is het inmiddels bijna donker. Vanwege het verkeer in Tapachula doen we er ruim een half uur over om bij het beoogde hotel, Hotel Casa Mexicana, te komen. Dit is ons duurste hotel tot nu toe deze vakantie, 964 pesos per nacht, maar dat is dan wel inclusief ontbijt. Voor de rest is het een erg fraai ingericht hotel met een piep klein zwembadje. Onze kamer is ook behoorlijk klein, maar nadat we een stoel op de galerij hebben gezet past het net.

De huisjes waar de koffiebonenplukkers uit Guatamala een aantal weken per jaar in wonen
De huisjes waar de koffiebonenplukkers uit Guatamala een aantal weken per jaar in wonen

Als we willen gaan eten blijkt het restaurant dat we in de Lonely Planet hebben uitgezocht niet meer te bestaan. Het alternatief bestaat wel, dat hadden we vanuit de auto al gezien. We eten daar heerlijk, alleen de cappuccino smaakt meer naar melk dan naar koffie. Een paar uur later geven onze darmen ons echter het signaal dat zij wat minder enthousiast zijn over dit restaurant. Aangezien we twee dagen in Tapachula willen blijven gaan we morgen in ieder geval op zoek naar een ander restaurant.

Meike gaat vandaag wat later dan normaal, om 21.15 uur naar bed, er moet namelijk eerst nog even gedoucht worden. De douche is net als de airco prima en daar genieten we na de zweterige afgelopen nacht extra van. Nadat we Meike in bed hebben gelegd gaan we naar beneden om in de tuin naast het zwembad nog wat te drinken, daarbij genieten we niet alleen van de drank en de sfeer van het hotel, maar ook van het redelijk snelle internet.