Dag 5: Via Tuxtla en de Sima de Las Cotorras naar Puerto Arista
Vandaag wekt Meike ons pas om even na 7.30 uur en we staan vrijwel meteen op. Omdat de restaurants in Chiapa de Corzo zo vroeg dicht gaan, eten we eerder en gaan we ook wat eerder naar bed. Dan kunnen we ook wel iets eerder opstaan.

Als we in het restaurant van het hotel komen zit er een groep toeristen waarvoor men een ontbijtbuffet heeft ingericht. Wij mogen kiezen of we van de kaart of van het ontbijtbuffet willen eten. We kiezen voor het buffet. We eten ongeveer hetzelfde als gisteren, toen we van de kaart aten, en misschien zelfs wel iets meer, en betalen iets minder, 230 pesos.

Na het ontbijt pakken we onze spullen in, checken we uit en om 9.20 uur zitten we in onze auto. Nog geen tien minuten later rijden we Tuxtla Gutiérrez in. Dit is geen bijzonder grote stad maar toch duurt het anderhalf uur voordat we er weer uitrijden. Dit komt niet alleen omdat we even naar een HSBC-bank gaan om geld te pinnen, naar het INEGI gaan om naar een paar kaarten te zoeken, die ze trouwens niet hebben en ook niet omdat we even naar de Starbucks gaan omdat Meike dat zo graag wil. Nee, het duurt zolang omdat het verkeer in Tuxtla Gutiérrez een nog grotere ramp is, vaster staat, dan in Mexico Stad.

Na onze kruiptocht door Tuxtla Gutiérrez willen bij een gat in de grond, Sima de Las Cotorras, gaan kijken. In de buurt van Cancun noemen ze dit soort gaten, cenotes. Om 11.25 uur draaien we een onverharde weg op en ruim 20 minuten later zijn we waar we wezen willen. De onverharde weg is overigens een prima weg, dat we er 20 minuten over doen komt omdat het nogal een eind rijden is.

Koeien op de (onverharde) weg
Koeien op de )onverharde) weg

De krater zelf is gewoon een enorm groot en diep gat. Voor de rest is er niet zo veel aan te zien. Je kunt er een rondje omheen lopen en dat doen we. Het pad is, net als alles hier, netjes aangelegd. Ongeveer halverwege komen we bij een restaurant en dat lopen we even in. Daar mogen we twee keer 20 pesos entree (voor het park) betalen en vervolgens gaan we even zitten om wat te eten. Er is een vrij eenvoudige kaart maar de gerechten die wij kiezen smaken prima. We betalen 240 pesos en lopen weer verder.

De Sima de Las Cotorras, is een enorm rond gat in de grond
De Sima de Las Cotorras, het is een enorm rond gat in de grond

Op de weg terug naar onze auto lopen we nog even langs de cabaña's. Dit zijn twee vrij grote panden met in ieder pand vier kamers. Het zijn dus geen echte cabaña's, maar voor zover wij het van buiten kunnen bekijken is het allemaal netjes onderhouden. We hadden hier dus best een nachtje kunnen slapen. Gisterenochtend hebben we echter besloten om de afgelopen nacht niet hier maar in Chiapa de Corzo te slapen en vandaag willen we nog een stuk verder rijden. Na anderhalf uur zitten we weer in de auto, het is inmiddels bijna 13.30 uur.

Na twee uur rijden komen we aan in Puerto Arista. Onderweg zijn we drie keer gestopt om in het totaal 121 pesos tol te betalen. Verder was het landschap onderweg weer erg mooi. Het grootste deel van de tijd reden we door de bergen, alleen het laatste stukje, min of meer vanaf Tonalá, rijden we door vlak laagland.

De weg richting Puerto Arista
De weg richting Puerto Arista

Als eerste gaan we kijken bij hotel Arista Bugambilias. Zoals altijd gaat Gabrielle even kijken en ze hebben er een redelijk standaard kamer voor 1.050 pesos. Dat vinden wij te veel en we rijden naar de andere kant van het dorp om bij hotel Lucero (dat tegenwoordig Garden Beach Hotel heet) te gaan kijken. Daar hebben ze ook vrij standaard kamers, maar dan voor 600 pesos. Een ander voordeel van hotel Lucero is dat ze internet zouden hebben. Nou, dat zou kunnen, maar het is zo traag dat onze laptop het beschouwd als geen verbinding.

Nadat we onze spullen op onze kamer hebben gebracht trekken we snel onze zwemspullen aan want, net als in Chiapa de Corzo, gaan alle restaurants hier om 18.00 uur dicht. En voor we gaan eten willen we nog even naar zee.

Het strand zelf bestaat uit heel fijn zwart zand dat je dus echt overal terugvindt. De zee schijnt hier nogal een nare sterke stroming te hebben en er is ons verteld om niet te ver de zee in te gaan, zorg dat je altijd met je voeten bij de grond kunt. De golven zijn hier heel behoorlijk en we kunnen ons ook wel iets voorstellen bij een sterke onderstroom. Dit alles belet ons niet om anderhalf uur lekker van de zee en het strand te genieten.

Het is prima weer om aan het eind van de middag nog een poosje lekker in zee te zitten
Het is prima weer om aan het eind van de middag nog een poosje lekker in zee te zitten

Ondertussen zien we ook nog iets wat we nog nooit gezien hebben. Aan de kunstlijn zitten heel veel kleine slakjes in het zand die als het water over het zand loopt naar boven komen en als het laatste beetje water terug naar zee loopt weer in de grond kruipen. Meike vindt dit erg fascinerend.

Tegen 17.30 uur gaan we naar het restaurant dat bij ons hotel hoort, restaurant Flamingos. Dit restaurant zit wel langs het strand, ons hotel zit aan de andere kant van de weg. Het is wel iets laat, maar we krijgen nog een kaart en kunnen hier dus eten. Het eten is redelijk en de porties zijn, net als zo vaak deze vakantie, nogal klein. Verder krijgen we zonder te vragen de rekening. Een bakkie koffie of een toetje zit er dus niet meer in, maar ja, het is ook al 18.30 uur geweest als we het restaurant uitlopen.

Het strand vlak bij ons hotel in Puerto Arista
Het strand vlak bij ons hotel in Puerto Arista

We gaan ons douchen op onze hotelkamer. Dat gaat prima, alleen moeten we wel ontzettend lang wachten voordat we warm water hebben. Daarna rijdt Jacob de enige straat in Puerto Arista op en neer om te kijken of er nog ergens een bakkie koffie te scoren is. Dat lukt helaas niet, alle restaurants zitten min of meer dicht en er zijn zelfs hotels waar het helemaal donker is.

Terug in het hotel zitten we nog een poosje buiten waarbij we genieten van het lekkere weer. Ondertussen vragen we ons wel een beetje af waarom we ons de afgelopen dagen niet wat beter tegen de diverse kleine beestjes hebben beschermt, de jeuk is heel behoorlijk en al die rode vlekken zien er niet uit. Verder komen we tot de conclusie dat we de enige gasten in het hotel zijn.

Ondertussen maken we een plan voor morgen. We willen graag bij het dorpje Costa Verde gaan kajakken in de mangroven van Reserva de la Biosfera La Encrucijada, maar of dat gaat lukken is onduidelijk. In het blad van Mexico Desconocido over Chiapas staan bij het stukje over Costa Verde twee telefoonnummers maar het ene telefoonnummer geeft geen gehoor en bij het andere wordt er meteen weer opgehangen.

Verder hebben we iets verderop een erg sjiek uitziend hotel gevonden waar we deze week nog voor 500 pesos per nacht kunnen slapen en waar het restaurant tot 23.00 uur open is. Met ingang van volgende weekend kost een kamer daar 1.000 pesos meer, tja, de kerst komt er aan en dan is het hoogseizoen in Mexico.