Wanneer we, net als gisteren, rond 7.00 uur opstaan hebben we nog geen vermoeden van wat ons te wachten staat, en dat is maar goed ook. Als we opstaan zijn diverse mensen al druk bezig met van alles en nog wat. Het heeft kennelijk geholpen dat we gezegd hebben dat we vandaag weer een uur willen wachten op het opzadelen en beladen van de dieren. Nadat we gegeten hebben moeten we zelf opschieten omdat de paardenmannen onze rugzakken op de dieren willen binden.
Rond 8.30 uur, een uur eerder dan gisteren, gaan we op weg. Het schijnt dat we vier tot vijf uur moeten lopen voordat we in Labu zijn. Daar gaan we dan met een trekker en een busje verder naar Lugu Lake (Lúgū Hú / 泸沽湖).

Ze proberen het wel, maar ze krijgen de paarden niet in de boot

We vertrekken op een hoogte van iets onder de 1.800 meter en gaan meteen omhoog. Aangezien het ook vandaag weer regent, lopen we weer flink te zweten. We komen op 2.200 meter eerst op een soort valse top. Hierna gaat het pad iets naar beneden en vervolgens weer omhoog.
Ondertussen zitten onze beide gidsen op een paard. Met name Caroline moet van ons verplicht op een paard zitten. Ze heeft flink last van haar enkels/knieën en wij vinden het niet verantwoord dat ze loopt. Dus alleen wanneer het echt niet anders kan mag ze van het paard af.

Onderweg zien we langs het pad een enkel keer z'n soort apparaat waarbij het water in de pijpen het aggregaatje aandrijft waarmee stroom wordt opgewekt

Rond 11.45 uur bereiken we het hoogste punt dat we vandaag, te voet, bereiken, 2.587 meter. Hier houden we uitgebreid pauze. Het is inmiddels droog en de regenpakken zijn al een tijdje uit. Dit is erg lekker want het pad is behoorlijk kleiig, glad, en dat maakt het omhoog lopen niet altijd even eenvoudig.
Nu beginnen de wolken open te breken en dat geeft erg mooie plaatjes. Verder kan je hier een eindje een rotspunt op lopen waardoor je een heel mooi uitzicht hebt op een punt waar de Yangtze Rivier (Cháng Jiāng / 长江) 180 graden draait. Door de opstijgende wolken valt het alleen niet mee om hier een mooie foto van te maken.

Rond 12.10 uur gaan we weer op stap. Nu moet Caroline zelf lopen. Het pad is behoorlijk steil, smal en bochtig en er zijn hier al eens paarden naar beneden gevallen, dus op dit stuk liever geen mensen op de paarden. Ze loopt erg moeilijk wat ons doet twijfelen of ze nog wel vijf dagen mee kan. We besluiten dit vanavond verder te bekijken.
Nadat we amper een uur verder zijn, willen onze gidsen en paardenmannen pauzeren. Het verhaal is dat het nog twee uur duurt voordat we in Labu zijn en het dus tijd is voor de lunch. Echter we horen ook dat het vervoer van Labu naar Lugu Lake nog niet geregeld is en dat dit door de slechte kwaliteit van de wegen tussen Labu naar Lugu Lake ook erg moeilijk is.
Voor zover wij weten klopt het dat de weg erg slecht is en daarom zouden we de eerste 20 kilometer met een trekker gaan en vervolgens met twee busjes. Maar dit is dus nog steeds niet geregeld en wij willen alle vier vanavond in een hotel bij het Lugu Lake slapen. Daarom vertellen wij kort maar krachtig dat er nu geen lunch is en dat we doorlopen tot we in Labu zijn. Daar kunnen we dan zoals aan het begin van de reis afgesproken lunchen. Verder geven we aan dat het toch echt tijd wordt dat ze het vervoer naar Lugu Lake gaan regelen.

Regen is niet fijn, maar als het droog wordt leveren de optrekkende wolken wel hele mooie foto's op, zoals deze van de Yangtze Rivier

Wanneer we anderhalf uur later Labu in lopen, zien we al snel enkele vrachtwagens en horen we ook een trekker. Dat geeft ons moed en we sporen onze gidsen aan om vooral iedere chauffeur aan te spreken en te vragen of we mee kunnen rijden. Ondertussen lopen we verder totdat we het restaurant van onze lunch, aan de andere kant van het dorp, bereiken. Hier wachten we op ons gemak, in een lekker zonnetje, op de dingen die gebeuren gaan.

Na een kwartiertje gaan we naar binnen en krijgen we te eten. Ondertussen horen we ook dat het vervoer naar Lugu Lake geregeld is, we gaan met een vrachtwagen mee. Wij zijn blij dat we vanochtend op tijd zijn vertrokken en niet gestopt zijn voor de lunch. Nu zijn we mooi op tijd in Labu en is het dus gelukt om vervoer te regelen.
Na de lunch nemen we afscheid van onze paardenmannen. Voor wat het waard is, we hebben van Caroline gehoord dat ze 2.700 RMB hebben gekregen voor zes dieren voor drie dagen. Er schijnt 100 RMB ingehouden te zijn omdat we ergens een stuk omgelopen zouden zijn omdat de dieren, die zelf de weg zoeken, de kortere weg niet zouden weten.

Onze groep met op de achtergrond de omgeving rond Labu

Rond 16.10 uur stappen we in een vrachtwagen met een dubbele cabine. We zijn erg blij met hoe het tot nu toe gegaan is en hebben allemaal volop praatjes. Jacob en Caroline zitten naast de chauffeur, Gabrielle, Ben en Carla zitten op de extra bank. In de open laadbak zitten Li en nog een, voor ons onbekende, man. De weg is onverhard maar volgens ons niet zo slecht dat je er niet met een 4-wheeldrive over heen zou kunnen. Het vrachtwagentje heeft er niet zo veel moeite mee. Het is wel flink schudden etc. maar ja het vooruitzicht dat het "maar" 20 kilometer is en we misschien rond 18.00 uur in ons hotel zijn en voor het eerst sinds dagen kunnen douchen, stemt ons optimistisch.

Na een half uur hebben we de eerste tegenvaller. Er staat een vrachtwagen op de weg en die lijkt niet aan de kant te gaan. De chauffeur stopt en zet de motor uit. Na een minuutje stappen we uit om te gaan kijken. In een bocht iets verder op staat een vrachtwagen die om een of andere reden stil staat. Wanneer hij gaat rijden zien we waarom, hij slipt behoorlijk en glijdt naar de verkeerde kant van de weg, de kant waar de weg ophoudt en het grote gat begint. De chauffeur vindt dit zo eng dat hij snel stopt en uitstapt. Zo eerst maar een bakkie thee drinken en daarna zien we wel weer verder.

Onze gids, Li, doet achterin een dutje

Wij begrijpen wel dat dit zo gaat, maar hebben geen zin om hier uren te moeten wachten. Dus nadat we eerst de omgeving, onder andere een houtzagerij, hebben bekeken, bekijken we de situatie eens wat uitgebreider. We lopen wat heen en weer om zo de indruk te wekken dat wij vinden dat er wel wat moet gebeuren. Dan komen ze, er zijn in het totaal drie vrachtwagens die volgens ons bij elkaar horen, weer in actie. Er wordt wat gespit en gegraven en de chauffeur stapt weer in. Maar tot onze verbazing rijdt hij achteruit in plaats van vooruit en hij glijdt weer verder richting het grote gat.

Wij gebaren dat hij gek is en Jacob wordt zo boos dat hij zelf een schop pakt en een spoor begint te maken in de richting waar de vrachtwagen volgens Jacob naar toe moet. Of dit echt helpt is de vraag, maar er zijn nu wel steeds meer, onder andere de man die bij ons in de laadbak zit, mensen aan het graven etc.
Op een gegeven moment lijkt het goed en gaat de chauffeur het weer proberen. Zodra de wielen van de vrachtwagen beginnen te draaien begint de vrachtwagen weer te glijden en dus stopt de chauffeur meteen. Echter al dat schuiven richting het grote gat heeft ook een voordeel. Inmiddels is er tussen deze vrachtwagen en de andere "goede" kant van de weg zoveel ruimte dat onze vrachtwagen er volgens ons en, en dat is veel belangrijker, ook volgens onze chauffeur, langs moet kunnen.


Dus wij blij als we onze vrachtwagen aan zien komen. Hij rijdt er naast en . . . komt er met slippende banden net niet voorbij. Als hij stilstaat moet hij nog ongeveer een meter vooruit en zit er ongeveer 20 cm tussen de twee vrachtwagens. Doorrijden is dus niet geheel zonder risico, voor je het weet glijdt onze vrachtwagen tegen de andere aan.
Maar op aanwijzing van enkele Chinezen wordt iedereen opgetrommeld om te duwen. Een paar mensen aan de achterkant en een paar mensen aan de zijkant om te voorkomen dat de vrachtwagens tegen elkaar komen. En waarachtig, dit gaat goed.

Komt onze vrachtwagen er langs ?

Wanneer onze vrachtwagen voorbij de andere vrachtwagen is blijft hij echter slippen en begint hij enorm te glijden richting de houdzagerij. Dat moet niet want daar is de berm bijna een halve meter lager dan de weg en als onze vrachtwagen daar terecht komt is de kans heel groot dat hij daar vast komt te zitten. Dus moet iedereen nu duwen om het zijwaartse glijden te stoppen. Ondanks dat je met een paar mensen natuurlijk niet zo veel uitricht, is het net genoeg en komt onze vrachtwagen op het "droge".

Opgelucht halen we adem en na drie kwartier wachten, scheppen en duwen, kunnen we weer verder. Helaas voor de mensen op de achterbank, Ben, Carla en Gabrielle, besluit de onbekende man uit de achterbak dat hij ook op de achterbank wil. Dit past net en is voor een (half) uurtje geen probleem, de weg blijkt echter veel langer dan verwacht.
Langzaam maar zeker wordt het later en begint de sfeer in de cabine te dalen. Na 20 kilometer is er nog helemaal geen zicht op het einde van de onverharde weg. We zijn zelfs nog niet op de top van de pas waar we overheen moeten en wij kunnen ons niet voorstellen dat de weg aan de ene kant van de berg niet en aan de andere kant van de berg wel verhard is.

Even voor 18.30 uur, ruim twee uur na ons vertrek uit Labu, passeren we de top (3.436 meter) waar we over moeten. Hier ligt nog behoorlijk wat sneeuw. Dit ziet er erg mooi uit en zorgt even voor een iets betere stemming in de cabine. Vervolgens begint de afdaling en wat blijkt, aan deze kant van de berg is men inderdaad bezig om de weg te verbeteren. We vermoeden dat hier over twee tot drie jaar een prima asfaltweg zal liggen.
Ondertussen vragen we maar eens aan Caroline hoe het nu zit met ons vervoer naar Lugu Lake en wederom blijkt dat ze het niet precies weet. Li is duidelijk de baas als het gaat om de organisatie van onze reis en zij is mee als tolk en weet verder niet veel. Door deze combinatie van gebrek aan info en een onverharde weg die geen 20 kilometer maar uiteindelijk 50 kilometer lang blijkt te zijn daalt de sfeer in de cabine richting het nulpunt. Het enige wat ons nog op de been houdt is de gedachte dat we straks, ooit een keertje, in een hotel met een douche etc. zullen aankomen waarna we morgen helemaal niets hoeven. Dus nu even doorbijten dan kunnen we morgen weer volop genieten. Wanneer Caroline voorstelt dat we beter in Yongning kunnen slapen, is dat voor ons volledig onbespreekbaar, dan moeten we morgen weer reizen, daar hebben we echt geen zin in.

Het hoogste punt dat we vandaag bereiken

Wanneer we rond 20.00 uur in Yongning aankomen en stoppen, blijkt dat onze vrachtwagen echt niet verder gaat en is de maat behoorlijk vol. Behoorlijk boos stapt Jacob uit en roept in zijn beste Chinees naar Li dat we naar Lugu Lake willen en wel nu en snel. Of dit echt invloed heeft weten we niet want Li maakte sowieso al de indruk iets te willen gaan regelen. Nu loopt hij een eindje de straat in en binnen vijf minuten komt hij terug met een klein busje.

Onze bagage gaat op het busje en wij gaan met zijn zessen achterin dit busje. Het past, maar daar is alles mee gezegd. In Zhongdian (Zhōngdiān / 中甸) / Shangri-La (Xiānggélǐlā / 香格里拉) was ons verteld dat we dit stuk met twee busjes zouden reizen, dat is natuurlijk veel comfortabeler. Maar omdat het inmiddels ruim 20.00 uur is geweest, willen we vooral naar ons hotel. Lugu Lake schijnt nog een half uur te zijn, al durven we dat amper te geloven. Onderweg leggen we Li nog wel even uit wat we er van vinden en hij biedt zijn verontschuldigen aan, daarmee is de zaak voor ons gesloten.
De reis blijkt iets meer dan een half uur te duren. Onderweg hebben we nog wel een paar stukken waar de weg weg is en stoppen we en keer omdat de chauffeur wil controleren of alles nog op het dak ligt. Maar als we dan uiteindelijk het terrein van wat er uitziet als een heel behoorlijk Chinees hotel (Luguhu Hotel / Lúgūhú Bīnguǎn / 泸沽湖 宾馆) opdraaien halen we opgelucht adem. We hebben een paar keer moeten duwen, zowel letterlijk als figuurlijk, maar het is ons dan toch gelukt om vandaag Lugu Lake te halen.

Zo te zien duurt het nog wel even voordat de weg klaar is

We checken in en gaan naar onze kamers. Die zien er prima uit, het enige nadeel dat wij kunnen vinden is dat er geen internet is. Ben & Carla ontdekken later nog een minpuntje, hun douchecabine is behoorlijk lek waardoor er na iedere douchebeurt een flinke plas water in de rest van de douche staat.
Hierna, het is inmiddels 21.45 uur, zijn we weer een stuk vrolijker en gaan we nog even eten. Li neemt ons mee naar een klein restaurantje niet ver lopen van het hotel. Daar eten we prima, toch nog een pluspuntje voor Li. Omdat we morgen een vrije dag hebben en erg blij zijn met het resultaat drinken we deze keer voor onze doen ruim (drie flessen) bier bij het eten.
Tijdens het eten vraagt Li ook wat we zoal mee willen voor de volgende vijf dagen wandelen. Wij noemen wat dingen die we de afgelopen dagen erg lekker hebben gevonden, zoals de drinkyoghurt, de icetea, de verschillende soorten koekjes en we zeggen ook dat we vooral veel water willen hebben. Deze keer was het water toen we in Labu kwamen namelijk net zo'n beetje op. Dus er was geen probleem. Maar we hadden wel behoorlijk regenachtig weer, waardoor we niet heel veel dronken. Als de zon iets meer had geschenen waren we ruim water te kort gekomen.
Verder hebben we inmiddels besloten dat Caroline ook de komende dagen mee mag. Op het vlakke lijkt ze nog heel behoorlijk te kunnen lopen en we kunnen wel een andere gids / tolk willen maar wie weet wat we dan krijgen. We vertellen Li wel dat we willen dat Caroline haar eigen paard krijgt zodat ze zo min mogelijk hoeft te lopen.

Na het eten kunnen we (helaas) nog niet naar bed. Eerst willen we nog douchen en een handwas in de week zetten. Het is uiteindelijk rond 23.30 uur voordat we naar bed gaan.