Als om 0.45 uur de wekker gaat hebben we beiden redelijk geslapen. Kijk deze paar uur nemen ze ons niet meer af. We douchen, pakken onze laatste spullen, checken uit (220 RMB per nacht) en gaan richting onze taxi. Als we even na 1.30 uur buiten komen is onze chauffeur nergens te zien. Dat is wel een probleem want we willen een half uur voordat onze trein vertrekt, dus om 2.00 uur, op het station zijn. Gelukkig zien we al snel veel lege taxi's rondrijden dus op het station komen zal geen probleem zijn. We besluiten om 10 minuten te wachten en als hij er dan nog niet is, een andere taxi te nemen.

Dat wordt dus een andere taxi die ons voor 10 RMB naar het station brengt. Alleen als we instappen komt er net een ander mannetje langs dat hij ook meeneemt. Prima, moet zeker ook naar het station. Maar even later ontploffen we toch als blijkt dat hij eerst die andere man naar een ander hotel brengt. Is hij nu helemaal gek geworden, wij waren eerst. Dus wij gaan even uit ons dak en het is hem heel duidelijk dat we erg boos zijn. Nadat de andere man uitgestapt is scheurt hij naar het station. Zo erg dat we bijna zouden willen dat we niet boos waren geworden.

Het uitzicht vanuit onze hotelkamer over Kuqa, tenminste als het licht is

Ondanks dat we vrijwel de laatsten zijn die de wachtruimte voor onze trein in komen zijn we toch nog steeds een half uur voor de officiële vertrektijd binnen en aangezien de trein een uur vertraging heeft hebben we nu echt alle tijd.
Ongeveer tien minuten voordat de trein aankomt kopen bijna alle mensen een kaartje van 1 RMB per stuk. We hebben geen idee waarvoor het is, maar kopen er toch maar twee. Je weet maar nooit en zoveel kost het niet. Misschien krijgen we nu wel voorrang bij het kopen van een kaartje voor een zit of slaapplaats. Op dit moment hebben we alleen nog maar recht op een staanplaats. Achteraf horen we dat dit een soort "perronkaartje" is waarmee je wel op het perron, maar niet in de trein zou mogen. We hebben echter redelijk wat mensen die dit kaartje kochten in de trein gezien, dus hoe het precies zit weten we ook niet. Achteraf horen we dat dit kaartje een "perronkaartje" is. Het geeft toegang tot het perron, maar je mag er officieel niet mee de trein in.

Het instappen gaat op z'n Chinees. Zodra er iemand bij de deur van de wachtruimte gaat staan begint iedereen (en wij dus ook, want het zal wel nut hebben) te dringen om vooraan te staan. Wanneer de deur open gaat loopt iedereen zo snel mogelijk het perron op waar we vervolgens nog een paar minuten moeten wachten voordat de trein er daadwerkelijk was. Dat dringen etc. is dus echt helemaal nergens voor nodig.
We hebben inmiddels wel gevraagd waar we in de trein een kaartje kunnen kopen, rijtuig 5. Iedereen gaat bij elkaar staan en wij vermoeden dat zij denken dat rijtuig 5 daar gaat stoppen. Dat blijkt te kloppen want wanneer rijtuig 5 langzaam langs ons heen rijdt begint iedereen met de trein mee te lopen. Maar ja, dan mag onze blanke reus wel een grote rugzak op hebben, lopen kan hij altijd nog sneller dan al die Chinezen met hun tassen, koffers etc. Dus hij staat als eerste bij de deur van rijtuig 5 als de trein stil staat.

Als eerste komt er een conducteur uit de trein die alle mensen die rechts voor de deur staan begint weg te sturen en tegen de mensen in de trein begint te roepen dat ze snel moeten uitstappen. Jacob is een van de eerste die instapt en bij het kaartenverkooppunt is.
De verkoop van de kaartjes gaat in deze trein iets anders dan in de vorige. In de vorige duurde het meer dan een uur na vertrek van een station voordat de verkoop begon. Nu begint de conducteur zodra we rijden met de verkoop. Het gaat ook een stuk eerlijker. Degene die al het langst in de trein zitten mogen als eerste een ticket kopen. Ze heeft een briefje waarop enkele plaatsen staan die te koop zijn. Er staan echter nog een heel aantal mensen die in Ürümqi, 13 uur geleden, zijn opgestapt en een kaartje willen kopen. Dus besluit Jacob dat hij deze keer geen schijn van kans heeft en we beter op zoek kunnen gaan naar een plekje om te zitten.

In een rijtuig verderop zit een restaurantje. Daar zit behalve wat personeel vrijwel niemand. Mooi, kunnen wij mooi zitten en doe ons maar een kopje thee. Dat blijkt dan weer niet te kunnen. Als er nog een hele partij mannen die gelijk met ons zijn ingestapt binnenkomen blijken we hier ook niet te mogen zitten. Echter wij spreken geen woord Chinees en begrijpen totaal niet waar die man het over heeft. Hij geeft het ook heel snel op zodat wij weer kunnen proberen een beetje te slapen.
Hij gaat wel verder om alle Chinezen de restauratie uit te krijgen en sommigen gaan ook. Maar anderen willen niet en wij hebben sterk de indruk dat ze niet willen omdat wij ook niet weg hoeven.
Daarna lijkt het personeel een andere tactiek te kiezen. Eerst gaat de airco uit en wordt het erg warm. Even later gaat de airco op volle kracht aan en wordt het behoorlijk fris. Tijd om een extra shirt uit onze rugzak te halen.

De restauratiewagon rond 06.00 uur

Na een uur of drie, het is dan inmiddels rond 6.30 uur stopt de trein. We vermoeden dat we in Aksu zijn. In de keuken zijn al enige tijd voorbereidingen aan de gang dus het lijkt erop dat hier straks allemaal mensen komen eten. Dan wordt het allemaal niet comfortabeler. Dus gaat Jacob terwijl er nog mensen aan het uitstappen zijn bij de kaartjesbalie staan.
Hij moet wel een beetje duwen en trekken om zijn plek te handhaven maar wanneer de verkoop begint is hij als tweede aan de beurt en weet hij twee soft sleepers (131 RMB per stuk) te scoren. Geweldig we kunnen nu lekker gaan liggen.

Als we onze coupé binnenkomen is het eerst wel even slikken, er ligt behoorlijk wat troep van de vorige passagiers. Maar er is verder niemand, dus wie weet misschien hebben we de hele coupé (vier slaapplaatsen) voor ons zelf. We ruimen de zooi een beetje op en gaan lekker liggen. Jacob legt zelfs eerst zijn campingmatje nog op het bed. We hebben trouwens de onderste bedden zodat we straks eventueel ook goed kunnen zitten.
We hebben geluk, er komt niemand voor de bovenste bedden. De rest van de reis slapen we redelijk. Het laatste uur proberen we nog wat naar buiten te kijken maar door het vuil op het raam en door de beroerde kwaliteit van de ruit zelf valt dit niet mee. Dit probleem hadden we trouwens ook al in onze vorige trein.

Onze trein, met dubbeldesk slaapcoupes, op het station van Kashgar

Wanneer we in Kashgar (Kāshí / 喀什) aankomen zijn we duidelijk een stuk frisser dan toen we in Kuqa aankwamen. De vertraging van de trein is inmiddels opgelopen tot twee uur. Verder komen we op de gang nog twee Amerikanen tegen die een maand op vakantie zijn in China.
Ook deze keer gaat onze taxichauffeur nadat wij zijn ingestapt op zoek naar extra passagiers. We hebben hier nu niet zo'n probleem mee, we hebben geen haast. Nadat hij de extra passagiers heeft gevonden duurt het echter nog wel een aantal minuten voordat hij zich door de verkeerschaos voor het station een weg heeft gebaand naar de weg.

Het is even na 13.00 uur als we in ons hotel, Xinlong Hotel, komen. We blijven tot 16.30 uur op onze kamer waar we lunchen, wat kleren wassen en ons druk maken over onze internet verbinding. Maar ook na twee bezoeken aan de balie van het hotel werkt het nog niet.

Het openbare toilet bij de grote bazaar

Tegen 16.30 uur vinden we dat het tijd wordt om eens wat te gaan doen. We lopen naar de zondagmarkt, dat schijnt echt geweldig te zijn. Het is wel leuk en waarschijnlijk heel erg leuk wanneer je nog nooit op een Chinese markt bent geweest. Maar wij zijn niet echt onder de indruk. Deze markt is vooral groter, in oppervlakte en aantal mensen dan wat we tot nu tot gezien hebben, maar verder niet zo bijzonder. Wat wij bijzonder vinden is het aantal buitenlanders (blanke toeristen) dat we hier zien. We zien hier binnen twee uur meer blanke toeristen dan de afgelopen twee weken bij elkaar.
Als we na een poosje de boeken er nog eens op naslaan blijkt de zondagmarkt twee delen te bestaan, bij het een andere deel wordt vooral vee verkocht. Kijk dat lijkt ons veel bijzonderder, maar daar zal de handel inmiddels wel afgelopen zijn. Dus gaan we daar maar niet naar toe. Overigens hebben we de indruk dat het deel waar we zijn en vooral kleding, groente, fruit, sjaals, huishoudelijke artikelen en souvenirs worden verkocht, iedere dag open is.

De parkeerplaats voor ezels met karretjes bij de grote bazaar van Kashgar

Tegen 18.30 uur hebben we het wel gezien en gaan we richting het Chini Bagh Hotel (Qíníbāhé Bīnguǎn / 其尼巴合宾馆)) vertrekken. Daar in de buurt zitten namelijk enkele reisbureautjes. Eerst gaan we naar de CITS. We zien daar een mooi bord met wat ze zoal in de aanbieding hebben.
We worden geholpen door een meisje dat zo blond is dat het bijzonder wordt. Zelfs nadat de jongen die naast haar zit het haar vijf keer heeft uitgelegd snapt ze nog niet wat we willen. Wij willen namelijk naar Karakul Lake dat we op het bord hebben gezien. Maar, wijs geworden door ervaringen van de afgelopen weken, willen we eerste weten hoe het programma eruit ziet. Dus hoe laat vertrekken, hoe laat zijn we bij het meer en hoe laat vertrekken we weer bij het meer.
Na tien minuten praten en vier telefoontjes van het meisje aan iemand die er kennelijk meer van weet, heeft ze onze vragen nog niet beantwoord. Dan komen er andere klanten binnen die kennelijk al iets geboekt hebben maar waarbij nog iets met de kaartjes is. Uiteraard worden die nu eerst geholpen. Maar uiteindelijk komen we eruit, we hebben twee uur bij het meer en zitten zes uur in de bus, laat maar zitten.

Kashgar is de meest toeristische plaats die we deze vakantie bezoeken

Vervolgens gaan we naar John's information service & café on the silk road dat iets verder op zit. Daar willen we eten en eens kijken wat er klopt van de mooie brochure die we uit de vestiging in Turpan hebben meegenomen. Hier hebben we voor een deel hetzelfde gedoe, er staan wel drie verschillende reisjes aangekondigd, maar dat is eigenlijk één tocht van drie dagen. Maar hier snapt men in ieder geval onze vragen en krijgen we meteen antwoord.
De standaard trip naar de bergen bevat op de tweede dag een klim van 3.600 naar 4.500 meter, naar het basiskamp voor de beklimming van Muztagh Ata (7546m), waarna op dag drie dit stuk weer gedaald moet worden. Dat is ons wat te spannend. De tweede dag op grote hoogte meteen een klim van 900 meter maken dat lijkt ons niets. Dus vragen we eens wat men verder nog voor opties heeft.

Na veel gepraat komt het volgende eruit, dag 1 naar Karakul Lake, dag 2 lopen naar een dorpje dat op dezelfde hoogte ligt, er gaat een mannetje met een ezel of een kameel mee voor de bagage, dag 3 terug naar Kashgar. Kosten 2.800 voor twee personen en 3.800 RMB voor vier personen.
We boeken niet meteen, het programma lijkt ons wel aardig maar we vinden het erg duur. Als we overmorgen weg willen moeten we morgen voor 14.00 uur boeken. Dus gaan we er nog even een nachtje overslapen.

Tijdens het eten blijkt John's echt een restaurant voor buitenlanders. Het is hier net als in Turpan een dak met wat tafeltjes en stoelen eronder. Hier zit het helemaal vol maar buiten het personeel is er nog steeds geen Chinees te zien. Wel is er een Nederlandse tourgroep waar we verder geen contact mee hebben. Het is ons wel duidelijk dat er in het Chini Bagh Hotel heel veel buitenlanders zitten. Het is dan ook iets beter gelegen dan het Xinlong Hotel waar wij zitten.

Na het eten lopen we nog even langs twee andere reisbureautjes die hier in de buurt zouden zitten. Maar die zijn sinds mei (welk jaar staat er niet bij) tijdelijk gesloten. Dus doen we even boodschappen en nemen we de taxi naar het hotel. Uiteindelijk is het 23.00 uur als we uitgeput in bed kruipen.