Excursies in en rond Peking, de Stone Flower Cave
In december 2005 zijn wij naar de Shí Huā Dòng (Stone Flower Cave / 石花洞) geweest. Deze grotten zijn zeker de moeite waard, al konden wij ze bijna niet vinden. We hadden de grotten op een kaart zien staan. Ze liggen in de buurt van de Tanzhe Temple waar we een aantal weken eerder geweest waren.

Een stukje van de kaart waarop we de grotten ontdekten
Een stukje van de kaart waarop we de grotten ontdekten
Tegen 11.00 uur vertrekken we waarbij we eerst nog even langs het HouHai park rijden om te kijken of daar geschaatst wordt. Buiten dat de rit naar het park ons beeld weer bevestigt dat je in Peking beter kunt fietsen dan auto rijden zien we vanuit de auto (natuurlijk) niets.
Vervolgens willen we via de 2e ring, de Fuxingmenwai Dai en de 5e ring de 108 op. Maar helaas, vanaf de Fuxingmenwai Dai kan je de 5e ring niet op richting het zuiden. Dus nemen we, net als een paar weken geleden, de parallelweg en een paar kleine weggetjes om een eind verderop op de 108 te komen. Het is wel handig als je vaker in dezelfde omgeving komt. Op een gegeven moment weet je de weg.

Vervolgens rijden we de 108 af. Hierbij is het erg handig dat er soms betonnen paaltjes met het wegnummer langs de weg staan. Het zijn dezelfde soort paaltjes als die je langs de Franse D-wegen ziet. Hierdoor weten wij dat we op de goede weg zitten.
Op een gegeven moment zouden we ergens een weg naar rechts moeten hebben. We gokken er eigenlijk op dat we wel een bruin bord tegenkomen waarop de grotten staan aangegeven.

Helaas het zit niet mee. We rijden een flink eind en komen geen bord tegen. Uiteindelijk kom je dan een keer tot de conclusie dat je te ver bent gereden. Niet dat wij alle dorpjes die we zien op de kaart kunnen vinden, maar rivieren en spoorlijnen kunnen ook erg behulpzaam zijn bij het vinden van de weg.
We rijden terug naar het laatste dorp en nemen daar een klein weggetje naar links. Een paar honderd meter verderop wordt de weg wat beter en wij hopen dat dit het juiste weggetje is. Helaas, het loopt min of meer dood in een dorpje. Voor ons gevoel is het echter wel de weg van het kaartje.

De grotten zouden aan de rechter kant (als je terug rijdt) van deze weg moeten liggen. Dus als we op de weg terug een nog kleiner weggetje naar rechts zien nemen we dat. Dat wordt een echte hobbel weg. Maar Jacob rijdt gewoon door, ja als je zo'n stoere 4-wheeldrive hebt moet je hem zo nu en dan ook eens proberen. Het pad wordt er niet beter en breder op en loopt met een redelijke helling omhoog. Dus als we zo'n blauw chinees vrachtwagentje tegenkomen moet we een stukje achteruit de berg af.

We rijden weer verder om op een soort plateautje uit te komen. Hé kijk daar heb je een spoorlijntje, kijk dat loopt daar het de berg in. Ooh, volgens mij zijn we bij een kolenmijn. Kijk daar komt net een mijnwerker uit de mijn lopen !
Oftewel, we vinden dan wel geen grotten, maar wel een kolenmijn. Ook leuk. We maken een paar foto's en vertrekken weer.

De ingang van de kolenmijn met rechts de weg naar beneden
De ingang van de kolenmijn met rechts de weg naar beneden

Je moet dus niet de linker maar de rechter weg hebben
Je moet dus niet de linker maar de rechter weg hebben
Inmiddels hebben we wel zoiets van, die grotten zullen we wel niet meer vinden. Dus gaan we op zoek naar een plekje om onze boterhammetjes op te eten.
Dit doen we terwijl we terug rijden. Hierbij kiezen we een iets andere weg waardoor we aan de andere kant van de berg komen waarin volgens ons de grotten zouden moeten zitten. En wat zien we daar ! ? Een bruin bord ! En ja hoor, daar staan de grotten op. Hebben we het toch nog gevonden.

Uiteindelijk zijn we rond 14.30 uur bij de grotten, ongeveer 3,5 uur nadat we thuis weggingen. Omdat we nog geen plekje hebben gevonden om te eten doen we dat nu eerst even. Vervolgens bezoeken we een toilet. Ja, die Chinese toiletten vallen niet mee, maar als de druk maar hoog genoeg is ga je toch.

De grotten zijn een leuke attractie om te bezoeken. Alle borden hebben ook uitleg in het Engels en de gids die wij hebben spreekt ook een paar woordjes Engels waardoor we de belangrijkste dingen zeker mee krijgen.
Terug thuis hebben we de internetsite van de Stone Flower Cave gevonden. En deze internetsite heeft ook Engelstalig versie. Op de internetsite staat een Engelstalig document met de volledige tekst van de gids voor de rondleiding. Die tekst hadden we eerder moeten hebben.

De grotten zelf zijn groot, zowel lang als hoog en daardoor mooi. De belichting is in verschillende kleuren, blauw, groen, rood en wit waardoor de grote zalen een kerstmisachtige sfeer krijgen.
Er borden staan dat je geen foto's mag nemen dus doen we dat in het begin ook niet. Maar omdat de gids in het begin erg veel haast heeft loopt die soms zover vooruit dat Jacob toch maar enkele foto's maakt. Nadat we de groep voor ons hebben ingehaald doen we eindelijk rustig aan. In het totaal is de groep nu iets van 10 mensen dus nog steeds prima te doen.

In deze groep zijn een paar Chinezen die uitgebreid foto's maken en de gids zegt daar niets van. Dus vanaf dat moment neemt Jacob ook wat makkelijker foto's en nu ook met flits. Helaas komen we niet meer langs het spiegelmeer dat we aan het begin zagen want dat was toch wel het mooiste ding van deze grot.
Maar daar wilde/durfde Jacob geen foto te maken, ook al omdat daar een Chinees stond die tegen betaling een foto van jou wilde maken. Hiervoor was zelfs een klein steigertje aangelegd zodat je min of meer in het meertje kon staan. Een eindje verderop kwamen we nog zo'n fotograaf tegen.

Wat ons verder opviel was dat er op veel plaatsen algengroei was en er veel druipstenen afgebroken waren. De algengroei komt volgens ons doordat de lampen, of het afbreken van de druipstenen ook een gevolg is van het toerisme weten we niet. Het is wel zeker dat als je veel Chinese toeristen krijgt en je wilt iets beschermen dat je er dan een dik hek omheen moet zetten. Want ondanks alle borden dat je nergens aan mag zitten en alles wat we zien onvervangbaar is, zitten de Chinezen overal aan. De organisatie weet die kennelijk ook, want om de mooiste dingen staat een groot hek eventueel met kippengaas om te voorkomen dat men er aan kan zitten. De gids zegt er echter niets van.

Ze zijn er wel, maar ze helpen niet
Ze zijn er wel, maar ze helpen niet
Bij de uitgang van de grot koopt Jacob voor 3 RMB een folder met wat plaatjes en een stukje geschiedenis in het Engels. De verkoopster vraagt 3 RMB en Jacob denkt een redelijk deal te hebben. En om over zo'n bedrag (ongeveer 0,30 euro) te onderhandelen daar heeft hij ook geen zin in. Daarnaast was er toen we aankwamen een vrouwtje die dezelfde folder voor 10 RMB aanbood. Dus zoveel kan er niet mis zijn met deze prijs.
We zijn echter nog niet buiten of er is een ander vrouwtje dat roept dat bij haar dezelfde folder 1 RMB kost. Weer 3x teveel betaald.

In het totaal zijn we zo'n vijf kwartier binnen en vinden we de grotten de toegangsprijs van 70 RMB zonder meer waard. Als je een hekel hebt aan trappenlopen, dan kan je beter niet gaan. De grotten zijn behoorlijk diep (= veel trappen naar beneden) en voor de terugweg is er geen lift, dus ook weer trappen lopen.

Bij de kaartjes voor de grot kregen we ook kaartjes voor de Chinese Fantastic Stone Exhibition Hall. Volgens het bord zouden die 5 RMB moeten kosten, maar wij hoefden niets te betalen. Maar als we op zoek gaan naar fantastische tentoonstelling begrijpen we waarom we die kaartjes gratis waren. De Hall zit dicht !

Hier zie je goed dat de druipstenen niet glad zijn, maar allerlei uitstulpingen hebben
Hier zie je goed dat de druipstenen niet glad zijn, maar allerlei uitstulpingen hebben

Op de terugweg zien we vlak bij de grotten nog een betonweg omhoog. We hadden daar ergens een pagootje gezien en denken, laten we eens kijken of we daar bij kunnen komen. Langs de weg zien we een stuk of vier Chinezen met rode banden om hun arm. Meestal is dit bewaking dus we weten even niet of dit wel zo'n goed plan is.
Boven blijkt het allemaal mee te vallen. We kunnen niet bij het pagootje komen, maar vinden wel de ingang van een of ander vogelpark waar je ook zou kunnen wandelen. We bekijken de informatieborden, misschien is dit wel leuk om in het voorjaar een keer te doen.

De rest van de terugweg loopt voorspoedig. Al weten we op een gegeven moment niet goed meer waar we zijn en rijden we op ons gevoel verder. We vinden echter de snelweg die we zochten en om iets over 18.00 uur zijn we weer thuis. Als je de weg weet moet het binnen 1,5 uur te rijden zijn.

Voor meer foto's van de Stone Flower Cave kijk je in dit fotoalbum met 18 foto's van de Stone Flower Cave, dat is inclusief de bovenstaande foto's.