China - Excursies in en rond Peking, Peking Man, Shangfang Mountain en Yunshui Cave

Op 26 maart 2006 zijn we op bezoek geweest bij het Peking Mannetje. We wilden de stad uit, maar hadden geen zin om te gaan wandelen. Het is nu allemaal nog erg droog en stoffig. We hopen dat het over enkele weken beter, en dus mooier, is. De bomen en struiken staan op het punt om uit te komen.
Dus deze keer gaan we een toeristische attractie, de Peking Man, bezoeken. En dat is niet zomaar een attractie, nee, hij staat op de Wereld Erfgoedlijst van Unesco.

De heenweg gaat voorspoedig. We nemen de derde ringweg en het lukt ons zowaar om deze keer de goede afslag naar de Beijing - Shijiazhuang snelweg te nemen, iets wat ons tot nu toe (een keer of 3) nooit is gelukt. Dit scheelt al snel een half uur door Peking slingeren. Verder staan op de snelweg al de eerste bruine borden naar Zhoukoudian (周口店), het dorpje waar de Peking Man gevonden is. We volgen deze borden en zo rijden we in ongeveer 5 kwartier naar de Peking Man.

En wat is dat nu de Peking Man (北京人遗址). De Peking Man is een verzameling botjes van "mensen" en dieren en diverse gebruiksvoorwerpen, stenen met name, die erg oud (ergens tussen de 250.000 en de 500.000 jaar), zijn. Hiermee is dit één van de belangrijkste archeologische vondsten in Azië.
Is dit leuk om naar toe te gaan? Gaat wel. Er is niet zo veel te zien, wat rotsen en een museum met informatieborden. Overigens, alles is er ook in het Engels te lezen, dus dat is goed geregeld. Het meest genieten we echter van de rust, er zijn niet zo veel bezoeker al komen we er wel een stel bekenden (Nederlanders die ook in Peking wonen) tegen.

We zijn er hier achter gekomen waarom Chinezen in musea en dergelijk altijd overal aan zitten. Dat is namelijk om te kijken of het wel echt is. Wij vonden onder andere rosten die klinken als metaal, houten hekken die klinken als metaal en houten banken die klinken als plastic. Tja dit maakt natuurlijk wel achterdochtig.

Na een uurtje of twee zijn we helemaal uitgekeken en hebben we onze lunch ook op. Het valt ons trouwens op dat het park er erg netjes uit ziet en dat je er vrijwel geen eten kunt kopen. Gelukkig hadden we onze lunch meegenomen, anders hadden we wellicht in het dorpje zelf nog wel wat eten kunnen kopen.

In dit soort grotten zou de Peking Man geleefd hebben

Het is nog geen 14.00 uur dus besluiten we nog eens op de achterkant van onze kaart te kijken waar we nu eens heen zullen rijden. De Yun Ju tempel (云居寺), dat lijkt ons wel wat. Volgens ons hebben we in het dorp al bord met daarop deze temple gezien dus dat moet makkelijk te vinden zijn. En misschien is dat ook wel zo, maar wij zijn er deze dag niet gekomen.
De borden zijn wat dun gezaaid en onderweg komen we borden tegen naar de Shangfang Mountain en de YunShui Cave (上方山, 云水洞), dat is misschien ook wel leuk dus rijden we daar maar heen. Dit lijkt goed te gaan, we komen in een dorpje bij een enorm bord wat volgens ons aangeeft dat we er min of meer zijn. Maar ja, moeten we nu links- of rechtsaf?

Wij hebben echt geen idee en gaan op de gok linksaf, fout dus. Maar ja, zo hebben we wel een leuk ritje met koeien en rotsblokken op de weg, soms wat gaten en boven op de berg waar we draaien, een heel mooi uitzicht.
Als we weer bij het bord zijn gaan we rechtsaf en komen we weer bij zo'n soort bord. Nu ontcijfert Jacob in zijn beste Chinees (wat meer op gokken dan op lezen lijkt) dat er twee ingangen zijn. We hebben wat geleerd en gaan nu dus eerst rechtsaf. Daar komen we op een pleintje of een parkeerplaats, wij weten het niet, met een politiebureau en een loketje voor kaartjes. Het ziet er allemaal wel erg rustig uit en we zien verder ook geen hekken of iets wat op een ingang lijkt. Maar het ziet er toch ook niet echt naar uit dat het de bedoeling is dat we met de auto verder rijden op het weggetje dat we wel zien.

Pas op, koeien op de weg !

Dus besluiten we maar weer te draaien en eerst te kijken of er links meer te doen is. En ja hoor, daar is een parkeerplaats met meerdere auto's en busjes, weer een loketje en een kabelbaan. Hier moet dus zonder meer iets te doen zijn.
Jacob is de auto nog niet uit of hij wordt al aangesproken door een vrouwtje dat hem een foldertje wil verkopen. Tja dat is wel handig, dan weten we tenminste ook waar we zijn en wat hier te doen is. Voor 5 RMB koopt hij het foldertje, hij heeft geen idee wat we de vorige keer voor zo'n foldertje hebben betaald. Inmiddels hebben we even gespiekt bij dat verslag en gezien dat we het toen voor 1 RMB hadden kunnen hebben. Zo weer iemand gelukkig gemaakt, of niet ?

Wat doen we, de kabelbaan of de trap ?

We kopen namelijk een kaartje en besluiten met de trap omhoog te gaan. Er is trouwens wel iets geks met het kaartje dat we kopen, er staat op dat ze 40 RMB per stuk kosten, maar we betalen maar 30 RMB per kaartje. Heel raar en zeker in China.
Dat we niet met de kabelbaan gaan komt doordat het vrouwtje waarvan de folder gekocht hebben ons de weg wijst naar de trap, ja een pad durven we het niet te noemen. Vanaf de parkeerplaats ziet het er stijl uit, en dat is het ook ! !
Toch zijn we wel blij dat we met het vrouwtje meelopen, of loopt zij nu met ons mee. Onderweg hebben we namelijk erg mooie uitzichten en zo we doen ook nog wat aan onze conditie. We besluiten echter wel dat als de kabelbaan het doet, toen we aankwamen stond hij stil, we terug met de kabelbaan willen. Het is hier en daar erg stijl en de traptreden zijn ook niet altijd zo breed als we zouden willen.

Na een dik half uur klimmen komen we boven. Daar ziet het er allemaal al even rommelig en verlopen uit als beneden. Er is daar een tempeltje en dan worden de bedoelingen van ons foldervrouwtje ook duidelijk. Zij wil ons wierookstokken verkopen die wij dan kunnen aansteken. Oeps, ja maar die willen wij helemaal niet. Als ze nu maar niet kwaad wordt want nu is ze dus helemaal voor Jan met de korte achternaam naar boven gelopen. Ze kijkt heel zielig, maar wordt gelukkig niet boos.
Wij lopen verder, op zoek naar de grotten die hier zouden moeten zijn. We zien een gat in de berg en lopen er na toe. Dan begint ons foldervrouwtje en een monnik wat te roepen. Het lijkt erop dat we er niet in mogen en moeten wachten. Er komt iemand anders aan en die maakt het bekende gebaar met duim en wijsvinger. Ja, maar zo makkelijk gaat dat niet. Beneden heeft men maar de halve controle strip van ons kaartje gescheurd en met de andere heft was iets. Dus geeft Jacob hem eerst maar eens dat kaartje, en dat werkt! Hij scheurt de andere helft van de controlestrip eraf, pakt een zaklamp en neemt ons mee de grotten in.

Helaas spreekt hij geen Engels wij heel weinig Chinees. We kunnen net begrijpen hoe oud een paar dingen zijn en hoe groot de zalen zijn die we zien, maar verder houdt het wel op. Maar ja denken wij, dat lezen we thuis allemaal wel ergens op internet. Maar dat valt niet mee, het zal er wel zijn, maar wij vinden niet veel bijzonders in een voor ons begrijpelijke taal.
Dus komen we niet verder dan het beschrijven onze indrukken. Eerst gaan we door een droge "tunnel" waarna we in de eigenlijke grotten komen. Deze grotten bestaan uit een aantal enorme zalen. Meer dan 50 meter hoog (als we het tenminste goed begrepen hebben) is geen probleem. Wat echter heel bijzonder is, is wat er in de grotten te zien is.
Hier en daar zien we wat druipstenen, varerend van heel groot (15 meter hoog) tot heel klein (kruimelwerk van een paar centimeter over een flinke oppervlakte van een zijkant van een van de zalen). Wat echter het bijzonderst is, zijn de beelden die in deze grotten staan. In de eerste zaal staan drie enorme boeddhabeelden. Daar mogen we helaas niet bij en omdat bij de ingang stond dat we geen foto's mochten maken hebben wij die ook niet.
In de volgende zalen zien we nog veel meer beelden. Vaak ook in groepen die allerlei dingen moeten voorstellen. In het begin is het allemaal redelijk vredelievend (denken wij) maar in de laatste zaal houd dit echt op. Daar zien we toch duidelijk dingen als het ophangen van mensen. Wat deze beelden nu precies in deze boeddhistische grotten moeten is ons niet duidelijk.

Dit zagen we thuis voor het eerst

Intussen heeft Jacob wel aan de gids gevraagd of hij toch een paar foto's mag maken. Maar omdat de zalen zo groot zijn en er weinig lampen branden valt dit niet mee zonder extra grote flitser.
Thuis worden we wel verrast door een foto van het fonteintje dat we genomen hebben. Dit fonteintje doet het trouwens alleen als de gids in een kast een knop heeft omgezet. De "bloemen" die we daar zien blijken namelijk behoorlijk wat kleur te hebben, dat hadden wij dus helemaal niet gezien. Oftewel, mochten we nog eens gaan, dan nemen we zelf een flinke zaklamp (model schijnwerper) mee, kijken wat we dan nog meer zien.

We schatten dat we in het totaal een minuutje of 20 binnen zijn geweest. Dit was samen met de uitzichten de moeite van de beklimming zeker waard. Vervolgens willen we nog wat verder lopen, er zou tenslotte nog een heel park zijn. Dat gaat echter niet. Een monnik maakt ons duidelijk dat we niet verder mogen en ook ons foldervrouwtje maakt gebaren dat we terugmoeten. We hoopten dat ze weg was, maar helaas.

In het tempeltje waar we wel bij mogen zijn een aantal monniken begonnen met iets dat op bidden / zingen lijkt. Gabrielle probeert zo onopvallend mogelijk een filmpje te maken, maar om een of andere reden blijkt thuis dat we niets hebben, helaas dus.
Nu we niet verder mogen lopen we maar terug richting de kabelbaan. Terwijl wij bezig waren met de beklimming was die aangegaan, hopen dat hij het nog doet. Dat zit mee, er is zelfs een mannetje dat ons er in wil laten. Wij denken dat we eerst moeten betalen. Het foldervrouwtje had ons op de heenweg al vertelt dat het 30 RMB per persoon zou kosten. Maar het blijkt dat we beneden moeten betalen, ondanks dat er boven wel een loketje is.
Dus wij in de kabelbaan en nu maar hopen dat ze hem aanhouden totdat we beneden zijn. Het foldervrouwtje stapt achter ons in, dus dat zal wel goed gaan. We hebben haar nog wat geld aangeboden omdat we haar toch wel zielig vonden en ze zowel bij de grot als bij de kabelbaan ons in haar beste chinees heeft uitgelegd wat de bedoeling was, maar dat wil ze niet hebben. We vermoeden dat ze dus toch niet zo ontevreden was, waarschijnlijk genoeg verdiend aan de verkoop van de folder.

Beneden stappen we weer in de auto en rijden we terug naar Peking. Dit keer rijden we iets anders dan op de heenweg, we nemen de oprit bij Liulihe. Ruim een uur nadat we in de auto stapten bereiken we de 4e ringweg en zijn we weer op bekend terrein.

Voor meer foto's van de Peking Man Site, Shangfang Mountain en de YunShui Cave kijk je in dit fotoalbum met 19 foto's van de Peking Man Site, Shangfang Mountain en de YunShui Cave, dat is inclusief de bovenstaande foto's.