Wandelen in en rond Peking, het Secret Valley Circuit
Op zaterdag 18 maart 2006 hebben we wandeling nummer 3, The Secret Valley Circuit uit ons wandelboekje "Hiking around Beijing" gelopen. In de beschrijving staat dat het slim is om een kapmes mee te nemen, dat klopt.
Wat erg aardig is aan deze wandeling is dat de route dichtbij Peking ligt. Op de terugweg rijden we binnen een uur naar huis. Dit is de eerste keer dat onze rijtijd ongeveer gelijk is aan de in ons boekje opgegeven rijtijd. Over het algemeen doen wij er (veel) lang over.

Het vinden van het startpunt gaat redelijk snel, ondanks of juist dankzij het feit dat we ons niet houden aan de routebeschrijving in het boekje. We rijden namelijk via de Jingsheng snelweg en vervolgens richting de Silver Pagoda's. Bij de brug over het irrigatiekanaal rijden we over de brug en vervolgens rechtsaf langs het irrigatiekanaal.
Dit is een bijzondere weg met aan beide kanten erg stevige bomen die meestal een paar centimeter aan de buitenkant van de witte strepen aan de zijkant van de weg beginnen. Maar er zijn er ook die aan de binnenkant van deze witte strepen beginnen. Hier moet de verkeersveiligheid duidelijk wijken voor het milieu / de natuur.

Het vinden van de juiste afslag van deze weg is deze keer het lastigste onderdeel van het vinden van de route. Wij slaan af zodra Gabrielle een bordje met de naam van het dorp Ban Bi Dian (半壁店) zien. Dat is dus niet goed, want nu klopt het laatste stukje van de routebeschrijving in ons boekje niet. Achteraf weten we dat je deze afslag wel kan, maar dan moet je ongeveer midden in het dorpje linksaf, dat is de kruising waarvan het boekje zegt dat je er rechtsdoor moet.
Maar ja, dat weten wij op dat moment nog niet. Dus als wij het dorpje weer uitrijden besluiten we maar te draaien en via een andere weg weer naar het irrigatiekanaal te rijden. Daar rijden we wat heen en weer maar vinden niets waarvan we denken dat het beter is. Dus rijden we maar via dezelfde (onverharde) weg weer naar het dorpje (dezelfde weg dus als die we hadden om van het dorpje terug naar het irrigatiekanaal te rijden).

Eigenlijk is het heel eenvoudig, de wandeling begint bij die 'witte' berg in de verte
Eigenlijk is het heel eenvoudig, de wandeling begint bij die "witte" berg in de verte

In een flauwe bocht rijden we nu niet met de bocht mee, maar rechtdoor recht naar het dorpje toe. En dan klopt de routebeschrijving wel en we kruisen de weg waar we eerder op reden. We vragen ons alleen wel af of dit eigenlijk wel een weg is, het lijkt meer een fiets / voetpad. Na een paar honderd meter wordt het pad zo smal dat de auto aan beide kanten door stuiken geraakt wordt. Gelukkig is het maar een klein stukje en vervolgens komen we aan in de steengroeve waar de wandeling begint.
Achteraf hadden we beter met de flauwe bocht mee kunnen rijden, dan kom je op een asfaltweg en die na 50 - 100 meter weer linksaf verlaten. Dan heb je dezelfde weg als die de vrachtwagen die naar de steengroeve gaan volgen. Hij is een beetje hobbelig, maar beter dan het paadje dat wij hadden. Wij weten dit uit ervaring, we zijn via deze weg terug gereden.

De wandeling zelf is wel aardig, maar zeker niet de leukste uit ons boekje. Je zou denken dat het een rondje is, maar de wandeling heeft meer de vorm van een lolly waarbij het stokje ongeveer 45 minuten lopen (enkele reis) is. Mocht je hier geen zin in hebben, dan kan je met de auto een heel eind de steengroeve inrijden, dat scheelt al snel een half uur (enkele reis) lopen. Toen wij er waren was het erg rustig, maar het lijkt ons niet zo handig om dit te doen als men volop bezig is om rotsblokken op te blazen.

Nadat we de auto geparkeerd hebben lopen we eerst een stuk door de steengroeve en vervolgens over een paadje richting een berg. Dat is meteen het doel van deze wandeling, vanaf de ene kant deze berg oplopen en aan de andere kant weer terug. We hebben met name op de heenweg wat moeite om ons te ori├źnteren. In het boekje staan wel wat punten beschreven, maar die kunnen we over het algemeen niet vinden. De afslag naar de grot / het uitzichtpunt missen we dan ook volledig.

Gabrielle gevangen door de struiken
Gabrielle gevangen door de struiken
Op een gegeven moment komen we op een T-kruising die helemaal niet beschreven is, niet in de tekst en ook niet in de tekening. Op de gok gaan we naar rechts en na een minuut of tien blijkt dat inderdaad goed te zijn, we zien de grote boom die op het kaartje staat. De staat echter niet apart, wat wij wel verwacht hadden, maar in een soort bosje links van het pad.
We lopen weer verder en komen min of meer bovenop de berg. Het is vandaag redelijk helder en het uitzicht is dan ook redelijk. Het aardigst is echter de herder met een stuk of 15 schapen die we tegenkomen. We vermoeden dat hij verblijft in het hutje dat een stukje verderop staat. We hopen voor hem dat hij hier pas enkele weken is, want om nu de hele winter bovenop een berg in zo'n hutje te zitten lijkt ons wel heel erg koud. We kijken nog wat rond en lopen vervolgens via een paadje naar links weer verder.

Eerst gaat het pad nog iets omhoog om vervolgens via een soort slenk, misschien dat er ooit water gestroomd heeft, naar beneden te gaan. Bij deze afdaling beginnen de stuiken echt serieus vervelend te worden. Omhoog viel het allemaal wel mee, mede omdat we lange broeken aan hebben. Hier moeten we echter ook ons hoofd gaan beschermen.
De takken worden steeds erger en het pad wordt steeds vager. Uiteindelijk zijn we ons min of meer door het struikgewas aan het worstelen. Gabrielle is dit al snel zat en net als Jacob er ook helemaal genoeg van krijgt vinden we aan de linkerkant weer iets dat op een pad lijkt. Vanaf dit punt gaat het weer beter.

Niet dat de afdaling verder een eenvoudig wandelingetje is. Regelmatig moeten we nog takken aan de kant duwen, maar we komen niet meer stil te staan. Om iets over 15.00 uur komen we op het pad dat we op de heenweg ook hadden. We hebben nog tijd zat en besluiten om te kijken of we het pad naar het uitzichtpunt nu wel kunnen vinden. Dat zou wat deze kruising maar 3 minuten lopen zijn.
En inderdaad dat lukt. Dus beginnen wij aan de beklimming. Tjonge wat een ongein hier. Het pad is stijl en overal takken en prikkels. Maar ja, het boekje zeg dat het allemaal de moeite waard is dus gaan we maar door, maar het gaat niet van harte.

Opeens staan we voor de grot. Ja krijg nu wat, dit is helemaal niet bovenop de berg. #$@#%$#$@%@ als we dit geweten hadden waren we dus mooi niet gegaan. De grot, tja, dat is gewoon een grot waar je een stukje in kunt lopen en verder niets bijzonders aan te zien is. Of je moet de eekhoorn die we er in zien lopen bijzonder vinden.
Het uitzicht dan, tja dat is inderdaad iets beter dan we boven op de berg hadden. Maar volgens ons komt dat voor een deel doordat het nu iets helderder is als een paar uur geleden. Verder vragen wij ons af hoe het uitzicht is als de bomen in het loof staan. Wij kijken nu tussen de takken door, maar dat zal met bladeren aan de bomen een stuk lastiger zijn. We zoeken nog even of er een pad naar de top van deze berg is, maar wij vinden niets dat wij als zodanig durven te benoemen. Dus gaan we, een beetje teleurgesteld, weer terug. En dat zit mee, de terugweg loopt op een of andere manier vrij eenvoudig we hebben veel minder last van de takken dan op de heenweg. Al met al zijn we na een klein uurtje weer op de T-splitsing met de hoofdroute.

Wij vinden dit dus niet de moeite waard
Wij vinden dit dus niet de moeite waard

Vanaf hier lopen we weer terug naar de auto. Onderweg stoppen we nog een keer op een plekje waar de zon op het pad schijnt om onze laatste boterhammen op te eten en nog wat te genieten van de rust en het mooie weer. Tegen vijf uur zijn we weer bij de onze auto waarna we een probleemloze rit naar huis hebben.

Voor meer foto's van deze wandeling kijk je in dit fotoalbum met 14 foto's van deze wandeling, dat is inclusief de bovenstaande foto's.