Dag 19: Yulong Snow Mountain, Museum of Naxi Dongba Culture en Black Dragon Pool Park
Om 7.00 uur staat Carla op onze deur te kloppen. We hebben afgesproken dat ze om 7.00 uur zou kijken of het weer goed is en zo ja, dat zij ons dan wakker zou maken. In dat geval willen we namelijk naar Jade Dragon Snow Mountain (Yùlóng Xuěshān / 玉龙雪山). Aangezien zij nu aan onze deur staat, weten wij dat het mooi weer is, dus staan we op en pakken we onze spullen in, voordat we weg kunnen moeten we namelijk ook uitchecken. Vanavond vliegen we naar Chengdu.
We ontbijten weer in het hotel, pakken onze laatste spullen in, betalen de kamers (280 RMB per kamer per nacht), laten onze grote rugzakken achter in het hotel en gaan op stap.

De eerste uitdaging voor vandaag is het vinden van de goede bus. Dat valt niet mee. De taxi die we aanhouden gaat wel rijden en roept van alles en nog wat, maar wij begrijpen er niets van. Nadat hij een telefoontje heeft gepleegd en een keer is gedraaid stappen we bij het standbeeld van de grote roerganger uit. We hopen dat we nu in de buurt van de goede bus zijn. Op basis van het kaartje in de Lonely Planet gaan we nu lopen. We lopen wat heen en weer en vinden niet echt een busstation. Wel zien we een straatje met daarin allemaal kleine busjes. Dus gaan we daar maar eens kijken.
Ja hoor, deze busjes hebben nummer 7 (het juiste nummer) en bordjes waarop staat dat ze naar Yulong Snow Mountain gaan. Een vrouwtje wil ons heel graag brengen en wij vragen wat het kost, 10 RMB per persoon. Maar als we in willen stappen blijkt dat ze dit toch geen goed plan vindt. Ze roept wat waardoor wij vermoeden dat ze pas gaat rijden als er zes mensen zijn, dat vinden we geen probleem. Er zullen best een keer twee Chinezen komen opdagen. Maar het blijkt toch echt niet de bedoeling te zijn dat we instappen.
Terwijl we een beetje doelloos buiten het busje staan komt er een ander busje aan. Die chauffeur praat wat met de aanwezige Chinezen en opent zijn deur voor ons. Voor 60 RMB wil hij ons naar Yulong Snow Mountain brengen. Wij snappen het niet helemaal, maar dit lijkt ons een prima oplossing, instappen en wegwezen.

We zijn blij als we uiteindelijk rijden, het lijkt toch goed te komen. Maar na een poosje worden we wat minder blij. Niet alleen beginnen er allerlei wolken te verschijnen die straks ons uitzicht zullen belemmeren, we komen ook bij een soort tolpoort / ticketoffice waar we flink moeten bloeden. We moeten niet alleen een kaartje van 190 RMB per persoon kopen, maar ook weer het algemene kaartje voor Lijiang van 80 RMB per stuk. Aangezien we vermoeden dat we voordat we echt boven op de berg staan nog wel een paar keer zullen moeten betalen, lijkt het een duur tripje te worden. We staan even op het punt om terug te gaan, maar vooral het argument "maar wat gaan we dan doen" maakt dat we toch verder gaan.

Net voorbij de golfbaan die we twee dagen geleden ook gezien hebben stopt ons busje. We moeten hier ergens kaartjes kopen. Dat weet de chauffeur ons wel duidelijk te maken, maar voor de rest gaat de communicatie met de chauffeur behoorlijk moeizaam. Wel is hij zo aardig om met Jacob mee te lopen om de kaartjes (170 RMB per persoon) voor de kabelbaan te kopen. Vervolgens moet Jacob het kaartje van de chauffeur bij een ander loketje weer afgeven en daar schrijven ze er iets op. Vervolgens loopt Jacob, onder protest van de chauffeur, terug naar het busje. De chauffeur blijft maar wijzen naar een gebouw en roept dat Jacob moet luisteren naar de Chinese oproepster. Gelukkig begint op dat moment net het Engelse bandje te lopen en al snel is duidelijk dat we hier met een andere bus verder moeten.
Terug bij ons busje hebben Ben & Carla dit ook al uitgevogeld en dus pakken we onze spullen en betalen we de chauffeur. Maar de chauffeur gaat niet weg voordat hij ons in de juiste wachtkamer heeft afgeleverd. Gelukkig hoeven we niet lang te wachten en al snel mogen we de bus in die ons naar de kabelbaan richting het Glacier Park zal brengen.

Bij de kabelbaan moeten we behoorlijk lang wachten. Dit heeft echter ook voordelen. Zo kan Jacob snel even een extra jas huren (30 RMB) omdat hij, als enige, vergeten is warme kleren mee te nemen. We gaan tenslotte naar een hoogte van 4500 meter, daar ligt nog veel sneeuw en zal het dus wel koud zijn. Je kunt trouwens op diverse plaatsen jassen huren en zuurstof kopen, zelfs boven op de top.

foto, alleen zichtbaar met javascript aan


Uiteindelijk is het bijna 11.30 uur voordat we boven zijn. Dit is overigens niet de top van de berg, die ligt namelijk op ruim 5.500 meter en is voor toeristen onbereikbaar. Achteraf concluderen we dat we bij de Cloud Fir Meadow (Yúnshānpíng / 云杉坪) zijn geweest.
Op de plek waar wij uitkomen staat een gebouw met enkele winkeltjes en een restaurantje. Verder kan je naar buiten en daar een klein rondje lopen waarbij je onder andere uitzicht hebt op een gletsjer. Helaas is het aantal wolken in de loop van de ochtend flink toegenomen waardoor het (uit)zicht beperkt is. Verder valt het ons op dat het, dankzij de zon, niet erg koud is.

Na een eerste rondje van een half uurtje gaan we even wat eten en drinken, al is de keuze wat betreft eten erg beperkt. Vervolgens gaan we weer naar buiten want de wolken beginnen open te breken. Hierdoor wordt het zicht ineens een stuk beter en dus willen we hier nog even van genieten en wat foto's maken.
Als we klaar zijn met kijken gaan we weer naar de kabelbaan voor de terugweg. Rond 13.15 uur zijn we weer bij het bezoekers centrum. Hier kan je "gratis" met een grote bus naar de volgende attractie. Omdat wij vermoeden dat de rest niet zo bijzonder is en omdat Ben graag terug wil doen we dit niet, maar nemen we voor 60 RMB een taxi terug naar Lijiang (Lìjiāng / 丽江).

Ergens in de buurt van de punt van de pijl zijn we geweest
Ergens in de buurt van de punt van de pijl zijn we geweest

In Lijiang splitsen we. Ben & Carla gaan richting het Prague Café terwijl wij richting het Museum of Naxi Dongba Culture (Nàxī Dōngbā Wénhuà Bówùguǎn / 纳西东巴文化博物馆) vertrekken. We volgen het kaartje in onze Lonely Planet en komen bij iets dat volgens ons wel eens het museum zou kunnen zijn. We lopen naar het loket voor kaartjes, die blijken 80 RMB te kosten. Daarvoor krijg je dan de standaard kaartjes voor Lijiang. Maar die hebben we al, en toevallig hebben we ze ook nog bij ons. We laten onze kaartjes zien en mogen zonder te betalen verder.
We lopen een park in. Inmiddels vermoeden we dat we aan de zuid ingang van het Black Dragon Pool Park (Hēilóngtán Gōngyuán / 黑龙潭公园) en niet bij het museum zijn. We besluiten richting het noorden te lopen om zo bij het museum te komen.
Helaas levert dit niet veel op. We lopen wel door een mooi park, maar dat houdt op een gegeven moment min of meer op, waarbij we op een pad, zonder hek of loket, richting de grote weg uitkomen. Als we bij de weg komen herkennen we dit als de plek waar we tijdens onze fietstocht, ruim twee weken geleden naar Baisha (Bàishā / 白沙), ananas hebben gekocht. Nu lopen we naar dezelfde vrouwtjes en kopen deze keer wat meloen.
Hierna lopen we terug en kijken we nog eens goed bij het punt waar we het park ingelopen zijn. Wat blijkt, het was niet de zuid, maar de noord ingang en net voor de noord ingang zit het museum. Deze keer moeten echter wel kaartjes, 30 RMB per stuk, kopen.

Een meertje in het Black Dragon Pool Park met op de achtergrond, in de wolken, Yulong Snow Mountain waar we vanochtend waren
Een meertje in het Black Dragon Pool Park met op de achtergrond, in de wolken, Yulong Snow Mountain waar we vanochtend waren

Het Museum of Naxi Dongba Culture valt ons erg mee, we vinden het gewoon een leuk museum. Je kunt hier van alles zien en lezen over de Naxi minderheid en de Dongba cultuur. Erg interessant is het deel over het schrift van de Naxi taal dat bestaat uit pictogrammen. Hiermee schijnt het de enige nog levende taal te zijn die gebruik maakt van pictogrammen.
Alles bij elkaar kijken we hier een dik half uur rond. Hierbij komen we ook een Nederlandse tourgroep tegen. Of eigenlijk zij halen ons in. Zij hebben een Nederlands sprekende gids bij zich die uitleg geeft. Dit is wel geinig want nu kunnen we zo nu en dan even mee luisteren naar wat deze gids te melden heeft. Overigens alle informatieborden zijn volledig tweetalig (Chinees en Engels) dus ook zonder gids is het een prima museum.

Zo ziet dat er dus uit dat Naxi (Dongba) pictogrammen schrift
Zo ziet dat er dus uit dat Naxi (Dongba) pictogrammen schrift

Als we uitgekeken zijn lopen we via de zuid ingang van het Black Dragon Pool Park terug richting het centrum van Lijiang. Hier hebben we een grote meevaller, er blijkt een mooi voetpad rechtstreeks van de zuid ingang naar de oude stad, die trouwens op de Unesco Werelderfgoedlijst staat, te lopen, dit is echt een erg leuke wandeling. Wij vinden het Black Dragon Pool Park trouwens sowieso een erg leuk park en vinden het jammer dat we er niet eerder geweest zijn. Volgens ons is het een leuke plek om 's avonds na het eten een wandelingetje te maken en te genieten van alle activiteiten van de mensen die dan ook in het park zijn. Wij zouden er dan een bakkie thee drinken en vervolgens op ons gemak weer terug lopen naar het hotel. Helaas zijn wij nog maar een paar uur in Lijiang, dus wij zullen dit niet meemaken.

Een man in traditionele Dongba kleding die we ergens in Lijiang zien lopen
Een man in traditionele Dongba kleding die we ergens in Lijiang zien lopen
Het is even na 16.00 uur wanneer we terug zijn in het oude centrum van Lijiang. We lopen door naar het Petit Lijiang Bookcafe. We hebben met Ben & Carla afgesproken om daar om 17.30 uur te gaan eten. We zijn er ruim een uur te vroeg maar dat is niet erg, we genieten op het dakterras van een biertje en verder lezen we wat in het boek dat we in het museum gekocht hebben.
Rond 17.30 uur komen Ben & Carla binnenwaaien waarna we gaan eten. Het is hier best aardig, maar zeker niet zo leuk en lekker dat we hier niet meer weg zouden willen, zoals de Lonely Planet suggereert.
Na het eten hebben we de watermeloen die we gisteren van Caroline hebben gekregen nog steeds niet opgegeten. Aangezien we er nu geen zin in hebben en we hem ook niet mee willen nemen naar Chengdu, besluiten we om hem aan een paar oude vrouwtjes te geven. De enorme glimlach op hun gezichten maakt dit een goede investering.

Nadat we in het hotel onze bagage hebben opgehaald, lopen we de oude stad uit en gaan we op zoek naar een taxi. De eerste vraagt 100 RMB om ons naar het vliegveld te brengen, dat vinden we echt te veel en dus houden we een andere aan. Die doet het voor 80 RMB, dat lijkt ons een stuk beter.
Even voor 19.30 uur zijn we op het vliegveld, ruim op tijd voor ons vliegtuig dat om 20.50 uur vertrekt. We checken onze handbagage nog even op zakmessen, flesjes water, zonebrand etc. en vervolgens checken we in. De rest verloopt allemaal zonder problemen en na een vlucht van een dik uur landen we in Chengdu (Chéngdū / 成都). Ook daar loopt alles soepel al komt onze bagage aan op een andere band dan aangegeven, maar dat hebben we gelukkig op tijd door.

Buiten nemen we een taxi en om iets voor 23.00 uur checken we zonder problemen in in het Sichuan Hotel. Gabrielle heeft op internet weer een prima aanbieding gevonden waardoor we voor 300 RMB per nacht per kamer hier twee mooie kamers hebben. Helaas voor Ben & Carla kiezen ze weer de verkeerde kamer. Hun douche stinkt enorm en nadat ze hierover geklaagd hebben krijgen ze een andere kamer met helaas een iets minder mooie douche. Maar uiteindelijk gaat iedereen tevreden slapen.