Dag 14: Wandelen van Zhangzi naar Labo
Deze ochtend slapen we een beetje uit, we staan om 7.30 uur op. We krijgen een heel aardig ontbijt en rond 9.00 uur gaan we op stap. We vertrekken vandaag van 2.750 meter en het verhaal is dat we gaan dalen en het korter is dan gisteren, een uur of zes. Het blijkt te hebben geholpen dat we gisteren wat gedreigd hebben, we hebben vandaag zes paarden en met de twee extra paarden is ook een extra mannetje meegekomen.

We lopen de weg op en vrijwel meteen nemen we rechtsaf een klein paadje naar beneden. Dit paadje blijkt niet veel meer dan het afsnijden van een haarspeldbocht te zijn, want al snel komen we weer op de halfverharde weg die we vervolgens meer dan twee uur volgen. Aan de vallei kant van deze bergweg staan geen bomen waardoor we een heerlijk uitzicht hebben op de velden, huizen en dorpjes waar we langs komen. In de verte zien we ook een aantal hoge bergen met sneeuw.

Zo zag onze pad er de eerste twee uur uit
Zo zag onze pad er de eerste twee uur uit

Na anderhalf uur hebben we onze eerste pauze, dat begint zo langzamer hand een ritme te worden. Tijdens deze pauze eten we een paar cakejes en drinken we een yoghurtje. Vervolgens gaan we weer op stap.
Tot nu toe zijn we vandaag per saldo niet gedaald, maar zelfs een paar meter gestegen. Even na de pauze beginnen we echter echt te dalen. Eerst nog even over de weg maar al snel nemen de mannen met de paarden alleen nog paadjes tussen de haarspeld bochten door. Hierdoor gaat het dalen snel en samen met de zon die lekker staat te schijnen maakt dit alles lekker warm.

Even een vrachtje mest naar het land brengen
Even een vrachtje mest naar het land brengen

Rond 12.15 uur ontstaat er een situatie die tot ons ongenoegen steeds raarder wordt en op een gegeven moment ons humeur behoorlijk bederft. Rond 12.15 uur komen we in een dorpje en roept Li dat we gaan pauzeren. Als we vragen of we hier gaan lunchen zegt hij nee, want het is nog maar één uur lopen naar ons eindpunt, Labo. Omdat we toch iets willen eten nemen we even een pauze en eten we een beetje.
Vervolgens lopen we verder en blijkt ineens dat de paardenmannen willen lunchen. Li lijkt dit niet zo'n goed plan te vinden maar geeft toch toe. Wij vinden dit eigenlijk wel prima, alleen het veldje waar ze staan heeft niet veel schaduw. Dus zoeken we een plekje onder de enkele bomen die er staan en gaan we lunchen.

Tegen de tijd dat we de lunch op hebben komt Li naar ons toe en zegt dat we nog een half uur pauze hebben. We vinden dit niet heel erg en proberen ons een beetje te rusten te leggen in het gras.
Rond 13.30 uur gaan we weer verder, het pad gaat nog steeds stevig naar beneden. Uiteindelijk blijkt het nog anderhalf uur te duren voordat we in Labo aankomen.
Caroline, onze tolk/gids, vindt het erg vermoeiend
Caroline, onze tolk/gids, vindt het erg vermoeiend
Wat er dan gebeurt snappen we nog steeds niet helemaal. Eerst blijkt dat we een stukje verkeerd zijn gelopen. Gelukkig niet ver, we hoeven maar een paar meter terug. Wat we raar vinden is de enorme discussie die dit oplevert tussen de paardenmannen en Li. En dat terwijl ze het laatste half uur al een paar keer gestopt zijn om te praten.
Als we weer op weg zijn blijkt dat de discussie gaat over de vraag waar we vannacht slapen. Volgens het programma slapen we in Labo, maar wij vermoeden dat vooral de paardenmannen graag willen dat we de Yangtze Rivier (Cháng Jiāng / 长江) vandaag al oversteken en in een familiehuis aan de overkant gaan slapen. Als we hier lucht van krijgen blijkt dat niemand ons precies kan uitleggen hoe ver we bij de diverse opties nog moeten lopen en waarom we vandaag zouden oversteken. Dus houden we het simpel en zeggen we dat we ons aan het afgesproken programma willen houden.

We gaan weer verder. Dan komen we bij iets van een restaurantje en begint het ritueel weer opnieuw. Iemand zegt dat we hier moeten zijn, maar er is niemand te zien, een ander zegt dat er even gebeld moet worden en wij hebben vooral de indruk dat er niets geregeld is. Vervolgens is het eerste signaal dat we terug moeten. Vervolgens praat men voor de zoveelste keer met een local en zegt Li dat we toch niet terug hoeven maar juist verder moeten. Wij worden hier een beetje moe van.
Wanneer we verder lopen wordt aan iedereen die we tegenkomen gevraagd waar . . . . is. Kijk dat geeft de burger moed, twee paardenmannen en twee gidsen die er samen niet uitkomen en de weg moeten vragen. Zo zie je maar weer, kwaliteit is in China lastiger dan kwantiteit.
Uiteindelijk komen we rond 15.45 uur bij een pand waar we blijken te blijven slapen. Als we aankomen durven we dit niet meteen te geloven maar nadat het ons drie keer verteld is, gaan we er toch maar vanuit dat dit het is. In het totaal hebben we iets van 18 kilometer gelopen en zijn we ongeveer 1.250 meter gedaald.

De afdaling richting Labo
De afdaling richting Labo

Deze keer slapen we niet bij een boerderij maar bij een winkel met daarnaast een grote kamer waar wij met zijn vieren kunnen slapen. Caroline mag in de voorraadkamer slapen en waar Li gaat slapen weten wij 's avond nog niet. Dit is overigens de eerste keer dat er niets is dat op een wc lijkt. We gebruiken deze keer een veldje achter het gebouw als wc. Het verhaal is dat de eigenaar de toko niet verder wil opknappen omdat er plannen zijn voor een aantal stuwdammen in de Yangtze Rivier die er onder andere voor zullen zorgen dat dit pand onder water zal komen te staan. Dit is op zich best jammer want het is een behoorlijk nieuw pand waar een prima overnachtingsplek van te maken zou zijn. Maar zonder wc is het toch wel een beetje minnetjes.
De vuilnis wordt zonder problemen in de wegberm gegooid. Wanneer wij hier naar kijken vertelt Li ons dat ze dit later zullen verbranden. Tja, je moet wat als er geen vuilniswagen langs komt.

Na een poosje zijn we van alle verwarringen bijgekomen en aan onze nieuwe locatie gewend, het valt allemaal best mee. Dan begint het verhaal over morgen. Nu stelt Li ineens voor dat we morgen niet naar Fenke lopen maar naar Liuqing. Wij overleggen even en besluiten dat dit eventueel een optie is, maar we zeggen vooral dat we morgen in Fenke besluiten wat we doen.
Ondertussen vertrekken onze paardenmannen en hun paarden. Als alles goed gaat staan er morgenochtend aan de andere kant van de Yangtze andere mannetjes met andere paarden.

Het gebouw / de winkel waar we deze keer slapen
Het gebouw / de winkel waar we deze keer slapen

De rest van de middag doen sommige mensen weinig anders dan een beetje zitten en zich wassen in een teiltje. Anderen genieten van het feit dat men speciaal voor ons de aggregaat heeft gestart zodat niet alleen onze laptop het weer doet maar we ook de iPods van Ben & Carla kunnen opladen.
Ondertussen praten we ook een beetje met Caroline met wie we duidelijk een betere band beginnen te ontwikkelen dan met Li. Uiteraard zijn wij als echte Nederlanders ook benieuwd naar wat de diverse zaken zoal kosten en Caroline blijkt, tegen onze verwachting in, niet te beroerd om dat te vertellen Zo horen we dat ze zelf 100 RMB per dag krijgt en dat de vrachtwagen die ons van Labu naar Yongning bracht 550 RMB kostte.

's Avonds blijkt dat we onze zaklamp vanochtend in Zhangzi hebben laten liggen. Zo is het ineens erg handig om een winkel bij de hand te hebben. We zoeken een nieuwe zaklamp uit die Caroline op de algemene rekening laat zetten.
Verder genieten we van het warme weer. Het is de eerste keer sinds ons vertrek uit Lijiang (Lìjiāng / 丽江) dat Carla 's avonds haar lange onderbroek niet aandoet. Sterker nog, deze avond zit iedereen om 21.00 uur nog op zijn korte broek buiten en is het nog 28° C. Terwijl wij een spelletje doen en/of onze verslagen schrijven, komen er een aantal locals aanwaaien die samen met Caroline en de eigenaren van de toko liedjes beginnen te zingen.