Dag 9: Wandelen van Luoji naar Zhuazi
Zoals afgesproken staan we vandaag om 7.00 uur op. Vervolgens hebben we ontbijt en dat lijkt niet echt op het westerse ontbijt dat ons beloofd was. Maar alles bij elkaar, het gebakken ei, de jakthee, het gestoomde broodje, de zure Chinese kool, de drink yoghurt en nog een paar dingetjes hebben we toch een aardig ontbijt. Ben heeft een eigen ontbijt, wat Hard Cacks, omdat hij flink aan de dunne is.
Na het ontbijt pakken we onze spullen en wordt alles in en op een mini busje geladen. Dit busje brengt ons een eindje weg. Na ongeveer 10 minuten komen we bij een plek waar een man met drie (muil)ezels en twee paarden staat te wachten, dat blijkt onze lokale gids te zijn. We stoppen en al onze spullen worden op de dieren geladen. Rond 9.00 uur gaan we op pad.

Het begin van onze wandeling, hier hebben we het nog prima naar onze zin
Het begin van onze wandeling, hier hebben we het nog prima naar onze zin

Het eerste stuk gaat flauw naar beneden over een onverharde weg. Het beginpunt ligt op ongeveer 2.050 meter en we dalen tot ongeveer 1.989 meter. Bij het laagste punt ligt een dorpje, Mushengtu, waar men net bezig is een gezin te verhuizen. Hiervoor staan er enkele vrachtwagens op de weg. Eentje moet er echter aan de kant want anders kunnen onze lastdieren er niet door. In dit dorpje eindigt ook de onverharde weg waar we over lopen. Na Mushengtu gaan we via een paadje omhoog. Het is inmiddels 10.15 uur geweest.

We lopen gestaag verder omhoog zonder te weten wat ons exact te wachten staat, en dat is maar goed ook. Op een gegeven moment houden we op eigen verzoek een korte pauze waarbij we wat zelf meegebrachte koekjes eten en wat drinken. Na deze korte pauze gaan we weer op stap.
Inmiddels houden onze beide gidsen het voor gezien en zij laten zich te paard naar boven brengen. Ondertussen blijkt het vastbinden van bagage op een lastdier nog niet zo eenvoudig te zijn. Ben zijn rugzak valt niet alleen van de muilezel, maar vervolgens ook nog een flink eind van de berg af. Wij blij dat Jacob besloten heeft onze laptop in de rugzak te stoppen die hij zelf draagt.

Onderweg zien we onder andere deze varkenshoedster
Onderweg zien we onder andere deze varkenshoedster

Tegen 11.45 uur is er een grote pauze waarbij we wat uitgebreider eten. Onze gidsen blijken van alles en nog wat meegenomen te hebben. Er is, brood, worst, bananen, sinasappels, mango's, iets wat op een soort wokkels lijkt en iets dat naar dadels smaakt. Verder is er drinkyoghurt en ruim water.
Zo worden de last dieren gevoerd, en ja, het regende
Zo worden de last dieren gevoerd, en ja, het regende
Tijdens deze pauze krijgen we verder bezoek van wat varkens die we wegjagen en begint het zachtjes te regenen. Ondertussen is er nog wat gedoe over het afval. Maar nadat we expliciet duidelijk hebben gemaakt dat het begraven van allerlei plastic afval geen optie is en we zelf ergens een tas hebben open gemaakt, gaat alle rotzooi toch mee naar het volgende dorp.

Na een half uurtje gaan we weer op stap. Rond 13.30 uur komen we bij iets dat op een top lijkt, het is er iets meer dan 3.000 meter hoog. Helaas is dat niet het hoogste punt voor vandaag, dat ligt nog een stuk verderop en ligt op bijna 3.200 meter.
Vanaf het hoogste punt gaat het een beetje op en neer waarbij neer de overhand heeft. Rond 16.00 uur komen we echter bij de afdaling van de dag. We zijn dan nog maar 100 meter gedaald maar vanaf dit punt gaat het behoorlijk steil naar beneden. De regen, die rond 12.00 uur begon te vallen, valt nog steeds en door de regen en de hoogte vinden we het behoorlijk koud. Dit heeft onder andere tot gevolg dat we lange tijd niet stoppen om te rusten / eten. Het wordt zelfs nog erger het gaat zelfs nog een poosje hagelen. Gelukkig is het ook deze keer zo dat het dalen een positief effect heeft op de temperatuur. Hierdoor houdt ook het hagelen weer op.

Daar gaat de stoet, door de wolken / regen
Daar gaat de stoet, door de wolken / regen

Rond 18.00 uur hebben we dan eindelijk pauze, iedereen is behoorlijk hongerig van het vele lopen. Het lopen wordt extra moeilijk gemaakt door de steilte van de afdaling en het feit dat alles door de regen glad is geworden. Je moet dus bij iedere stap goed opletten wat je doet en hierdoor gaan we ook niet meer zo snel. Aan het begin van de ochtend gingen we ruim sneller dan de lastdieren, op de helling omhoog gingen we ongeveer even snel of iets langzamer, maar in de afdaling kunnen we ze echt niet bijhouden. Petje af voor dat mannetje dat de dieren, en daarmee onze bagage, in de gaten houdt.
Maar rond 19.00 uur is het dan zover. We zijn aangekomen op de plaats van bestemming. In tien uur hebben we niet alleen 21 kilometer gelopen, maar zijn we ook 1.200 meter omhoog en vervolgens 1.400 meter naar beneden gegaan.

Eindelijk, we zijn er, met deze regen het was eigenlijk net iets te ver
Eindelijk, we zijn er, met deze regen het was eigenlijk net iets te ver

Volgens onze gegevens zijn we in het dorpje Zhuazi, de inwoners daarvan behoren tot de Pumi minderheid. We slapen bij enkele lokale gezinnen die in erg authentieke huizen wonen. Het duurt even voor we aan de situatie gewend zijn maar nadat we eenmaal onze intrek hebben genomen in de ruimte waar de kachel staat en gekookt wordt, gaat het een stuk beter. We drogen onze spullen een beetje en trekken droge kleren aan. De kachel maakt dat het redelijk warm is en wij ons steeds aangenamer gaan voelen.

Het eten is een verhaal apart. Er wordt een (oude) kip geslacht en dit houden we met argusogen in de gaten. Normaal gesproken wordt de kip namelijk in kleine stukjes gehakt waarbij je later tussen de botten de stukje bot met het meeste vlees moet zoeken. Dat vinden wij geen goed idee, en het lukt ons om precies op het goede moment in te grijpen. Hierdoor gaan de poten en een groot deel van de borst als aparte, grote, stukken in de pan. Het resultaat is prima, zowel de kip als de soep smaken goed.
Het is echter wel een gedoe om met alleen wat stokjes het vlees van de borst van de kip te pulleken. Gelukkig krijgen we een mes en hebben we zelf ook handjes waardoor het toch lukt om al het vlees te veroveren.
Verder hebben we wat koude geroosterde eend, wat gerookt (vet) spek en ook nog wat groenten. Alles bij elkaar hebben we weer een heel behoorlijke maaltijd. Zeker wanneer we aan het eind van de maaltijd ook nog wat noodles krijgen.

De kachel die ons niet alleen verwarmd, maar ook onze enige bron van licht is en ja Caroline had het heel zwaar
De kachel die ons niet alleen verwarmd, maar ook onze enige bron van licht is en ja Caroline had het heel zwaar

Al met al is het bijna 22.00 uur voordat we het eten op hebben. Wij vinden het niet erg dat het allemaal wat lang duurt. Zo kunnen we lekker rondkijken in de ruimte / keuken / kamer, de centrale ruimte van dit huis, die verlicht wordt door het vuur van de kachel. De stroom is uitgevallen waardoor er verder geen verlichting is.
Het is allemaal erg bijzonder om te zien. Wij zitten met zijn vieren bij elkaar en de bewoners en onze gidsen zitten in een andere hoek van deze behoorlijk grote ruimte. Voor de rest is de sfeer moeilijk te beschrijven, maar het feit dat de vloer bestaat uit aangestapte aarde geeft redelijk aan in wat voor soort huis we zitten. Verder verbazen we ons onder andere over de oude mevrouw die op blote voeten loopt.

Na het eten gaan we onder begeleiding van onze gids, zij wijst de weg, en een lokaal, die de honden op afstand houdt, naar het "toilet". Het is best een bijzonder gezicht, zo'n rijtje van zes mensen met vier zaklampen glibberend over een paadje richting het "toilet". Gelukkig is het inmiddels wel droog geworden.
Na dit bezoek aan het "toilet" gaan we op zoek naar onze kamer. De gidsen hebben slaapzakken meegenomen en wij krijgen een kamer bij het gezin waar we ook gegeten hebben. Ben & Carla moeten / mogen naar een kamer een huis verderop. Onze kamer, een soort houten hokje, bevat twee bedden en verder niet veel ruimte. Er zijn geen gordijnen en de deur wil niet goed dicht, dat wil zeggen, we hebben een ventilatie opening van ongeveer 15 centimeter. Dat geeft wel lekker frisse lucht in het droge stoffige hok waar we slapen, maar lijkt ons ook wel een beetje koud. Maar ja, we zullen het er mee moeten doen.
We zijn blij met onze campingmatjes die we in de bedden leggen. Zonder deze matjes was er alleen een dekentje om op planken, die de bodem van het bed vormen, te leggen. Moe maar voldaan gaan we slapen.