Dag 8: Met de bus naar Ganlanba (Menghan), het Dai Minority Park
Na de hitte van gisteren doen we vandaag rustig aan. Het is ruim 8.00 uur voordat we, eindelijk, opstaan. We pakken onze spullen, geven onze kamersleutel af en krijgen onze 20 RMB borg terug. Om even na 9.00 uur zitten we bij een stalletje aan de hoofdstraat van Menglun (Měnglún / 勐仑) ons ontbijt, een bakkie noodlesoep van 4 RMB per stuk, naar binnen te sleurpen.

Hierna is het tijd voor de bus naar Ganlanba (Gǎnlǎnbà / 橄榄坝) of heet het dorp nu Menghan (Měnghǎn / 勐罕) zoals we later op de bussen zien staan? Hoe dan ook, als we op busstation komen zit er niemand achter het loket. We kijken wat rond en zien een mannetje met een ID-kaart, hij heeft hier vast een functie. Dus zeggen we tegen hem dat we naar Ganlanba willen. Hij zegt dat er geen bussen naar Ganlanba gaan maar dat we even moeten wachten. Dat doen we dan maar.
Even later zien we dat er inmiddels een mevrouw achter het loket zit en bij haar proberen we twee kaartjes naar Ganlanba te kopen. Helaas, dat lukt dus niet, die heeft ze niet. Dan wachten we maar weer een poosje. Net tegen de tijd dat we het wachten zat beginnen te worden zegt de man met de ID dat we een kaartje moeten gaan kopen. Dan zegt de mevrouw achter het loket dat ze geen kaartje heeft. Wanneer ze zeggen dat ze die volgens de man met de ID wel heeft zegt ze dat ze wel een kaartje naar Wuxiang (五乡) heeft. Ja, zoiets zei die man ook. Dus doe maar twee van die kaartjes. Ze kosten 7 RMB per stuk.

Hierna worden we door de man met de ID kaart in de bus naar Jinghong (Jǐnghóng / 景洪) gezet die om 9.45 uur vertrekt. Tot onze stomme verbazing rijdt deze bus precies dezelfde weg als de bus die we op de heenweg hadden. Tja, zo komen we er nooit.
Dit heeft trouwens ook tot gevolg dat er, volgens ons, geen lijnbussen meer langs het Banna Rain Forest Valley (Bǎnnà Yǔlín Gǔ / 版纳雨林谷) rijden. Mocht je hier op eigen gelegenheid naar toe willen dan kan je waarschijnlijk het beste vanuit Menglun een taxi of een fiets huren.
Na een half uurtje stopt de bus op een kruising en zegt de chauffeur dat we uit moeten stappen. Hij wijst naar de weg naar links, die zullen we dan wel moeten hebben.

In het Dai Minority Park (in Ganlanba) staan een stuk of tien tempels / kloosters / pagodes
In het Dai Minority Park (in Ganlanba) staan een stuk of tien tempels / kloosters / pagodes

Tja, daar sta je dan. Op een grote kruising met in de verte een dorpje en verder nog een stuk of wat mannetjes met een motor. We wachten het maar eens op ons gemak af, we gaan er vanuit dat er wel een keer iets van een klein busje langs zal komen.
We staan nog maar net of er komt inderdaad zo'n klein busje langs. Maar ja, daar zitten al meer Chinezen in dan er ooit Nederlanders inpassen, dus die laten we maar even rijden.
En zoals iedereen weet, wachten duurt lang. Zeker als je geen idee hebt hoe lang je moet wachten en waarop je moet wachten. Voordat we echt onrustig worden verschijnt en een klein, leeg, busje dat op zoek lijkt naar passagiers. Wij lopen daar heen en voor 30 RMB wil hij ons wel naar Ganlanba brengen. We proberen het wel, maar voor minder wil hij het echt niet doen. Aangezien wij het wachten wel een beetje zat zijn stappen we dus toch maar in. Gelukkig neemt hij verder niemand mee, dus we hebben ruimte genoeg, wij met zijn tweeën op de ene bank en onze rugzakken op de andere.

Een dik half uur later, rond 10.40 uur, zijn we in Ganlanba. Onderweg zien we van alles en nog wat waaronder velden met ananasplanten en bananenbomen. Verder is het een niet zo drukke, redelijk bochtige weg door de bergen / heuvels.
Als we uitstappen hebben we geen idee waar we heen moeten, dus gaan we op ons gemak maar eens een rondje lopen. Hierbij krijgen we de indruk dat Ganlanba een soort grotere versie van Menglun is. Niets bijzonders maar wel aardig.

In het Dai Minority Park zien de huizen er een stuk beter uit dan in de dorpen waar we aan het begin van deze week door kwamen
In het Dai Minority Park zien de huizen er een stuk beter uit dan in de dorpen waar we aan het begin van deze week door kwamen

Op een gegeven moment zien we een bord dat richting het Dai Minority Park (Dǎizúyuán / 傣族园) wijst. Dat volgen we en even later staan we voor de ingang van dit park. Je schijnt hier te kunnen eten, slapen etc. Wij willen dit niet persé, maar hebben wel een vaag plan om vanmiddag nog een stuk te gaan fietsen. Dus we willen er nu alleen in als we met hetzelfde kaartjes meerdere keren het park in mogen. Dat (b)lijkt niet zo te zijn. Dus draaien we om en gaan we op zoek naar een hotel.

We proberen het eerste het beste hotel dat we zien. Dat lijkt ons wel wat en voor 50 RMB krijgen we een redelijke kamer. Het inschrijven geeft echter wel wat gedoe. Men heeft een mooi computersysteem waar zo een plaatje van een paspoort in gescanned kan worden. Helaas blijkt het zoals vaak met dit soort software dat de gebruiker niet precies weet hoe het werkt. En nadat ons paspoort op diverse manier gescanned en dubbelgevouwen is gaan ze toch maar weer over op het degelijke handwerk. Hierna brengen we onze spullen op de kamer en vertrekken weer richting het Dai Minority Park.

Als je de mevrouw op het bankje wat geld geeft mag je samen met deze pauwen op de foto
Als je de mevrouw op het bankje wat geld geeft mag je samen met deze pauwen op de foto

Deze keer kopen we wel kaartjes, heel veel kaartjes. Het lijkt erop dat men onlangs de entreeprijs heeft verdubbeld van 50 naar 100 RMB. Hoe we dit weten, nou, we krijgen per persoon twee aan elkaar geniete kaartjes waarbij op ieder kaartje staat dat het 50 RMB kost. Wanneer wij zeggen dat we geen vier maar twee kaartjes willen wordt snel duidelijk dat je per persoon 1 setje van twee kaartjes nodig hebt.
Bij de kaartcontrole proberen we het voor de gein nog een keer. We laten één setje kaartjes zien. Wanneer de controleur hier iets van zegt beginnen wij uitgebreid te wijzen dat we toch twee kaartjes hebben en dat we met twee personen zijn, dus dat het klopt, toch?!? En waarachtig, we mogen doorlopen zonder ons tweede setje kaartjes te laten zien.

In het Dai Minority Park staan heel veel huizen waar je kunt slapen en van het lokale leven kunt proeven
In het Dai Minority Park staan heel veel huizen waar je kunt slapen en van het lokale leven kunt proeven
Het is even voor 12.30 uur als we het park inlopen en rond 15.30 uur lopen we er weer uit. Op dat moment hebben we het meeste wel gezien en hebben we ook gelunched, kosten 60 RMB.
Het park bestaat uit vijf kleine dorpjes die eigenlijk gewoon nette opgeruimde versies zijn van de dorpjes die we tijdens onze wandelingen aan het begin van de week gezien hebben. Daarnaast is het park aangevuld met allerlei attracties gericht op Chinese toeristen, zoals een watergooifestijn, geïnspireerd op het watergooifeest (water splashing festival) dat ieder jaar in april plaatsvindt in Jinghong. Verder kan je er op de foto met een olifant, een grote slang, een aapje, een zwerm kleine vogeltjes of drie pauwen. Ook is er nog iets van een zang- en danstheater, dus alle ingrediënten zijn er om de gemiddelde Chinese toerist minstens een halve dag bezig te houden.

Verder kan je hier ook slapen in een authentieke woning. Wij hebben er enkele bekeken, maar ze zijn duidelijk minder authentiek, en daarmee een stuk comfortabeler, dan waar wij aan het begin van de week geslapen hebben.
Aan heel veel dingen kan je zien dat hier leuk geld wordt verdiend. Er wordt behoorlijk wat gebouwd en vooral de tempels / kloosters, alle dorpjes in Xishuangbanna (Xīshuāngbǎnnà / 西双版纳) hebben in principe een eigen tempel / klooster, zien er een stuk mooier uit dan we tijdens onze vierdaagse wandeling zagen.
Voor de rest is het gewoon een openlucht museum dat wanneer je geen tijd of zin hebt om naar meer afgelegen dorpjes te gaan zeker de moeite waard is. Ben je zoals wij al wezen wandelen en heb je al wat van dit soort dorpjes gezien, dan is er wellicht iets anders wat leuker is om te doen.

Net als gisterenmiddag is het ook vanmiddag weer erg warm. Oftewel we vinden het te warm om nog te gaan fietsen. Daarnaast hebben we nu ook een paar stukjes van de Mekong rivier (Láncāng Jiāng / 瀾滄江) gezien en we hebben niet de indruk dat je daar heel erg leuk, en in de schaduw, langs kunt fietsen.
Verder is er in Ganlanba eigenlijk niets te doen, behalve een rondje door het dorp lopen. Daarom besluiten we dat we ons programma aanpassen. We gaan eerst nog even naar onze hotelkamer, een spelletje spelen. Daarna checken we uit en gaan we lekker naar Jinghong. Dan kunnen we vanavond ergens een lekker bakkie koffie drinken en hoeven we morgen niet eerst met de bus naar Jinghong. Het is een beetje jammer van de kamer die we nu voor niets geboekt hebben, maar 5 euro betalen voor het opslaan van twee rugzakken en om een paar keer naar de wc te mogen zou in Nederland niet eens duur zijn en hier krijgen we er nog een paar stoelen bij ook.

Wie wil dit nu niet, gezellig met een zwerm vogeltjes op de foto
Wie wil dit nu niet, gezellig met een zwerm vogeltjes op de foto

Even voor 17.00 uur verlaten we onze kamer en halen we onze borg op. Dat we weggaan leidt niet tot vragen, maar het feit dat we bij het inchecken met een briefje van 100 RMB hebben betaald wel. Nu moet er eerst iemand dat brief gaan wisselen en daar hebben de twee dames achter de balie niet heel veel zin in. Maar met wat geduld krijgen we uiteindelijk toch onze borg, 50 RMB, terug.
Nu moeten we op zoek naar het busstation. We lopen op de gok richting de hoofdweg en tegen de tijd dat we in de buurt komen van de plek waar we vanochtend uitgestapt zijn vragen we het maar eens. Dan blijkt dat het busstation vlakbij in een zijstraat zit.

Met de bus, 8 RMB per persoon, hebben we een beetje pech. Het lijkt erop dat de vorige bus net weg is. We moeten 45 minuten wachten voordat de volgende vol zit en vertrekt.
We rijden over een aardige slingerweg langs de Mekong rivier naar Jinghong. Daar stappen we uit op een busstation waar we nog niet eerder geweest zijn.

Achteraf weten we dat dit het lange afstandsbusstation is, maar ja, dat is achteraf. Dus als wij richting ons hotel denken te lopen, lopen we precies de verkeerde kant op. Hierdoor duurt het uiteindelijk ruim een half uur voordat we bij het beoogde hotel aankomen.
Het Xiangyu Hotel (湘榆酒店) ligt pal naast het Mei Mei Café (Měiměi Kāfēitīng / 美美咖啡厅). We krijgen hier voor 60 RMB de kleinste kamer die ze hebben. Er past net een tweepersoonsbed, en die zie je niet vaak op een hotelkamer in China, een tafeltje met een krukje en een kastje met een TV in. Ooh ja, als je een beetje propt passen er ook nog twee Hollanders bij.
Het grote voordeel van dit hotel ten opzichte van ons vorige hotel in Jonghong is dat er wel de hele dag warm en koud water is zodat wij 's avonds nog kunnen douchen. Verder is het het eerste hotel deze vakantie waar twee setjes van een grote en een kleine handdoek liggen.

De pompoenenoogst is in volle gang
De pompoenenoogst is in volle gang

Nadat we wat spulletjes gepakt hebben gaan we naar het Mekong café (湄公咖啡馆). Daar landen we om 19.15 uur en blijven we tot even voor 22.00 uur hangen. Hier zien we de gids van de Fransen die we aan het begin van deze week ook gezien hebben, zij hadden hun trip kennelijk hier geboekt. We zitten hier heerlijk buiten, het is prima weer, er is Wifi en het eten is heel redelijk. Wat een beetje jammer is, is dat het schuim van onze cappuccino in elkaar stort zodra we er wat suiker op doen, dat doen ze bij het Mei Mei Café duidelijk beter. Maar ja, als dit het enige is waar je wat over te mopperen hebt is het eigenlijk gewoon een perfecte avond.
Tot slot van de avond lopen we nog een rondje en komen we weer langs de hotpot restaurantjes die we al eerder gezien hadden, ja dat hadden we ook nog kunnen doen. Uiteindelijk is het 22.30 uur als we weer op onze hotelkamer zijn waarna we vrijwel direct gaan slapen, maar niet voordat we het laatste zweet van ons af hebben gedoucht.