Dag 7: Met de bus naar Menglun, bezoek aan de Xishuangbanna Tropical Botanical Garden
Palmbomen in Jinghong
Palmbomen in Jinghong
We slapen vannacht behoorlijk goed. Alleen gaat Gabrielle om 5.00 uur even het bed uit om de koudwaterkraan in de douche dicht te draaien. We hebben kennelijk weer koud water.
Het is ruim 8.00 uur geweest voordat we opstaan, heerlijk uitgeslapen. Jacob wil nu het koude water het weer doet even douchen. Maar ja, het warme water komt van een zonneboiler en die heeft 's morgens geen warm water. Dus lekker douchen zit er ook nu niet in. Dus pakken we onze spullen in, geven we de sleutel van de kamer af en lopen we richting het Mei Mei Café (Měiměi Kāfēitīng / 美美咖啡厅) waar we gisteren koffie gedronken hebben. Toen zeiden ze dat ze om 8.30 uur open gingen en het is nu bijna 9.00 uur. Voor ons is dit een puntje omdat we afgelopen zondag rond die tijd geen enkel open restaurant of iets dergelijks konden vinden.

Ze zijn open en wij eten hier een heerlijk ontbijt, kosten 68 RMB. Ondertussen gebruiken we het draadloze internet even om een verjaardagskaartje te sturen waarna we richting het busstation lopen. Het is nog niet zo warm en zo ver is het niet dus vinden we het wel geinig om nog een stukje door Jinghong (Jǐnghóng / 景洪) te lopen.
Op het busstation kopen we twee kaartjes voor de bus van 10.45 uur naar Menglun (Měnglún / 勐仑), kosten 16 RMB per stuk. Het is inmiddels 10.30 uur geweest dus we kunnen nog net even naar de wc en dan hop de bus in.

Het is een erg klein, 12 persoons, busje. Met veel moeite weten we onze rugzakken samen met nog wat andere bagage achterin het busje te proppen en vervolgens onszelf op de achterste bank. Dit zijn echt de slechtste plekken van deze bus. Niet dat de bus deze keer erg hobbelt, maar het zijn de plekken met de minste beenruimte. Om dit een beetje te compenseren zit je wat hoger, maar in combinatie met de lage ramen maakt dit dat we alleen de eerste twee meter naast het busje kunnen zien er verder niets. Zelfs door de voorruit kunnen we niet veel zien.
Over de gereden weg kunnen we dan ook niet veel zeggen behalve dat hij voor een deel langs een snelweg loopt en dat hij door een aantal, niet zo lange, tunnels gaat. Verder hebben we de indruk dat we door een redelijk bergachtig terrein rijden.

Rond 12.00 uur komen we aan in Menglun. Omdat we niet weten of Menglun een busstation heeft en omdat we de indruk hebben dat Menglun niet zo groot is, stappen we uit zodra de bus stopt om enkele andere mensen uit te laten stappen.
Tja, nu moeten we op zoek naar een hotel. We lopen op ons gemak verder in de richting die de bus reed. Hierbij komen we zowaar langs een busstation. We lopen weer verder. In onze Lonely Planet van Zuid China staat namelijk dat er in Menglun een rotonde moet zijn en dat daar een hotel zou zitten. Maar ja, hoe ver we ook lopen, wij zien geen rotonde. Wanneer we de indruk hebben dat we het dorp weer uitlopen draaien we om en lopen we terug. We hebben intussen enkele panden gezien waar volgens ons hotels in zitten.

foto, alleen zichtbaar met javascript aan


We proberen er eentje en we blijken het goed gezien te hebben. Een kamer kost hier 30 RMB per nacht plus 20 RMB borg. Vandaag moet we wel een registratie papiertje invullen en nadat de mensen, die geen woord Engels spreken, het eerst zelf even proberen, krijgen wij al snel de spullen overhandigd. Dat is wel zo handig, we hebben dit al meer gedaan en het formulier is tweetalig (Chinees en Engels).
Als we naar onze kamer lopen, zien we dat een aantal kamers niet bezet is, de deuren staan open. Wij hebben een kamer aan de straatkant gekregen. In verband met eventueel lawaai van het verkeer hebben we liever een kamer aan de andere kant. Dus vragen we of we andere kamer aan de andere kant van de gang kunnen krijgen, dat is geen probleem.
De kamer zelf is erg eenvoudig maar functioneert goed en is schoon. Er is een tv en een ventilator maar geen airco.

Rode bananen
Rode bananen
Nadat we wat spullen in onze dagtochtrugzak hebben gedaan vertrekken we weer. We kopen wat te drinken en wat koekjes en gaan vervolgens naar de west ingang van de Xishuangbanna Tropical Botanical Garden (Xīshuāngbǎnnà Rèdài Zhiwùyuán / 西双版纳热带植物园), de entree is 80 RMB per persoon. We hopen / gokken erop dat er in dit park een restaurant is waar we wat kunnen eten. Om 13.05 uur lopen we het park in en een half uur later hebben we het restaurant gevonden. Het zit trouwens naast het hotel, waar een kamer, volgens het bord, tussen de 400 en 600 RMB kost. De werkelijk prijs zal wel wat later liggen, maar het is een stuk duurder dan het hotel dat wij hebben. In het zwembad bij het hotel zitten trouwens vooral algen, dus er in zwemmen is niet aan te raden.
Helaas gaat het restaurant 's middags van 13.30 uur tot 18.00 uur dicht. Er zit dus niet anders op dan dat we onze lunch van koekjes aanvullen met wat chips en een fles vruchtenmelk.

Uiteindelijk is het 18.00 uur geweest als we het park weer verlaten, je kunt er dus wel wat tijd doorbrengen. Wij lopen in het totaal bijna 15 kilometer in het park en samen met de meters die we vandaag al in Jinghong en Menglun liepen is dit dus de dag van deze vakantie waarop we de meeste kilometers lopen.
Of het een leuk park is, is een heel andere vraag. Volgens de kaart die we bij de ingang zien, bestaat het park uit twee delen, het westelijke deel (het tentoonstellingsdeel) en het oostelijke deel (het onderzoeksdeel). Wij maken onze kilometers vooral in het oostelijke, onderzoeks, deel, daar moet namelijk ook een stuk tropisch regenwoud zijn. En dat klopt en dat is best geinig.
Echter we proberen hier ook wat alternatieve routes en die lopen uiteindelijk allemaal dood. Dus als je naar het tropisch regenwoud wilt, kan je het beste de asfaltweg volgen tot het betreffende bord en na afloop gewoon dezelfde weg terug lopen.

Ergens in het onderzoeksdeel van de Xishuangbanna Tropical Botanical Garden
Ergens in het onderzoeksdeel van de Xishuangbanna Tropical Botanical Garden

Het tropisch regenwoud is trouwens geen echt tropisch regenwoud. Maar geeft wel een indruk hoe het er uit zou moeten zien. Verder zien we hier vooral een aantal erg mooie vlinders.
Uiteindelijk zien we van het park zelf, het tentoonstellingsdeel, niet eens zo heel veel. De indruk die we krijgen is dat het er allemaal erg netjes uitziet en dat er heel veel verschillende soorten bomen staan. Alle soorten bamboe bij elkaar, alle soorten palmbomen bij elkaar etc. Dat is best geinig om te zien maar wanneer je net als wij hier niet voor gestudeerd hebt is het ook niet meer dan dat.

Als we weer buiten het park zijn lopen we terug naar het centrum van Menglun. We hebben inmiddels de rotonde die we bij aankomst in Menglun zochten gevonden. Het dorpje blijkt hoofdzakelijk uit twee parallel lopen de wegen te bestaan. Voor de rest vinden we Menglun een beetje een typisch dorp met heel veel techniek, met name motorfiets, bouw en constructie, gerelateerde winkels. Daarnaast heeft vrijwel geen enkele winkel of restaurant een deur of ramen. Ze zien er vrijwel allemaal uit als garagebox met een rolluik ervoor. Tja, als het het hele jaar buiten warm is, waarom zou je dan ook geld uitgeven aan een pui als een rolluik voldoende is.
Verder proberen we ook hier een enkele keer bij een bank geld te pinnen. Dit lukt niet. Gelukkig hebben we nog geld genoeg en hoeven we niet zoals de vorige keer dat dit niet lukte, in Wutaishan (Wǔtái Shān / 五台山), op onze uitgaven te bezuinigen.

Palmbomen in het tentoonstellingsdeel van de Xishuangbanna Tropical Botanical Garden
Palmbomen in het tentoonstellingsdeel van de Xishuangbanna Tropical Botanical Garden

Inmiddels willen we wat eten. Dat valt nog niet mee. We zien in eerste instantie alleen kleine restaurantjes waar meestal niemand zit en die volgens ons ook maar enkele gerechten verkopen. Uiteindelijk gaan we ergens kijken waar ze een soort ranja blijken te verkopen. Daar drinken we een heerlijk glas ranja met ijs. We zijn behoorlijk moe van al dat lopen en het was vanmiddag behoorlijk warm, dus een glaasje ranja hebben we wel verdiend.
Hierna gaan we in de hoofdstraat kijken om te zien of daar wat grotere en drukkere restaurants zitten. De restaurants zijn daar wel iets groter, maar niet drukker. Uiteindelijk gaan we maar ergens zitten. Dit zijn typisch van die restaurants zonder menukaart. Dus loopt Jacob naar de keuken, brabbelt daar wat Chinees en wijst wat dingen aan. Uiteindelijk eten we prima voor 50 RMB.
Na het eten, het is inmiddels 20.00 uur geweest en donker, kopen we nog wat drinken en gaan we naar onze hotelkamer. Vanavond lukt het wel om te douchen en om even na 22.00 uur gaan we slapen. Voor het eerst deze vakantie zijn we moe van het wandelen.