Dag 5: Onze wandeling van Zhanglang naar Xiding
Na de beroerdste nacht tot nu toe staan we om 7.50 uur op. Waarom het slapen zo slecht ging is niet helemaal duidelijk, maar het was wel zo. We zouden om 8.00 uur ontbijten, helaas wordt dat "iets" later. Omdat Jacob nog steeds flink verkouden is houdt hij de lange onderbroek die hij gisteravond heeft aangedaan vanochtend ook nog even aan. Wel zo warm.
Wanneer we eindelijk het ontbijt op hebben, zo'n beetje de slechtste maaltijd van deze vakantie, maar nog steeds goed genoeg om een ochtend op te kunnen lopen, gaan we naar het Bulang Ecological Museum. Dit museum ligt achter het huis waar we sliepen en gaat over de Bulang minderheid. We verwachten er niets van en dan valt het mee. Er hangen een paar leuke foto's.

Het plein voor het huis waar we vannacht geslapen hebben
Het plein voor het huis waar we vannacht geslapen hebben

Uiteindelijk is het 10.00 uur voor we op stap gaan. Het eerste stuk lopen we heerlijk onder de bomen over een opgedroogde, harde, zandweg. Na een kwartiertje houden de bomen op en komen we tussen de velden te lopen. Oeps, als dit maar niet net zo'n dag wordt als eergisteren.
Dat valt echter heel erg mee. Niet alleen zijn de velden hier een stuk afwisselender, suikerriet (dat op dit moment geoogst wordt), theestruiken (in deze streek zien we geen theebomen) en wat lege rijstvelden. Daarnaast neemt onze gids zo nu en dan een klein paadje om wat haarspeldbochten af te snijden. Deze paadjes zijn wel behoorlijk steil, maar zorgen ook voor een leuke afwisseling.

Waterbuffels op ons pad
Waterbuffels op ons pad

Als we een klein uurtje onderweg zijn maakt hij het nog wat bonter en gaan we gewoon dwars door de lege rijstvelden. We moeten naar beneden, richting een klein stroompje. Daar is het pad even heel erg onduidelijk, maar met wat klim en klauterwerk komen we in een suikerrietveld aan de andere kant van het stroompje. Op je korte broek en T-shirt zonder mouwen door een suikerrietveld lopen is trouwens niet echt fijn. Gelukkig komen we enkel tientallen meters verderop al weer op een leeg rijstveld. Daar nemen we de terrassen omhoog totdat we bij een weggetje komen. Daar zijn een stuk of 40 mensen bezig om met de hand een veld suikerriet te oogsten, dat is erg aardig om te zien. Wanneer we iets verderop in de schaduw kunnen zitten, houden we even pauze. Xiao Wu is tijdens de oversteek van het stroompje zijn jas verloren, hij moet even terug.

De suikerrietoogst is in volle gang
De suikerrietoogst is in volle gang

Tijdens deze pauze genieten we niet alleen van het uitzicht maar ook van een fles vruchtenmelk die Xiao Li voor ons gekocht heeft. Het schijnt dat we pas kunnen lunchen als we in Xiding (Xīdìng / 西定) zijn, dus moeten we onderweg maar wat snacken. Als Xiao Wu weer terug is lopen we weer verder.
We verlaten nu de zandwegen en komen nu alleen nog op de kleine (en soms erg steile) paadjes. Dit is erg leuk voor de afwisseling maar met een rugzak van 10 of 14 kilo op je rug is dat zo nu en dan ook best even zwaar. Maar alles gaat goed en om even na 11.30 uur komen we weer in zo'n lokaal dorpje. Het voelt hier allemaal nog net iets armer aan dan het dorpje waar we vannacht sliepen. We zien hier trouwens ook geen winkeltjes, wat wel jammer is anders hadden we nog wat icetea of zo kunnen kopen.

We lopen weer verder. Het pad is erg leuk en afwisselend. Meestal lopen we onder de bomen, ook lekker tegen de zon en soms een klein stukje door het open veld. Om 12.00 uur stoppen we bij zo'n "kiosk" zoals we die de afgelopen dagen wel meer hebben gezien.
Volgens onze gps hebben we de afgelopen twee uur nog geen vijf kilometer gelopen. Dat zegt vooral iets over het terrein waar we door lopen. Verder zeggen onze gidsen dat het nog 12 kilometer is. Ja, daar geloven we dus niets van, dus vragen we maar even of we al halverwege zijn. En wat blijkt, we zijn bijna op de helft. Kijk, dat klinkt logisch want we zouden in Xiding lunchen en als we daar over twee uur aankomen dan kan dat prima.

Dit soort dingen zie je in deze omgeving regelmatig en worden volgens ons gebruikt door mensen die op het veld werken om zo nu en dan even te pauzeren
Dit soort dingen zie je in deze omgeving regelmatig en worden volgens ons gebruikt door mensen die op het veld werken om zo nu en dan even te pauzeren

We lopen weer verder over hetzelfde geweldige pad. Dan horen we een waterval en krijgen we de vraag of we daar even heen willen. Ach ja, dat is misschien wel geinig. Als we het zijpaadje ietsje zijn gevolgd laten we onze rugzakken achter en dalen we nog iets verder af. Gelukkig is het maar een klein eindje want er is werkelijk niets te zien.
Terug op de route komen we iets verderop bij een stuwmeertje. Het lijkt erop dat onze gidsen hier niet op gerekend hadden. Ze vertonen zoekend gedrag waarna wij onszelf en onze rugzakken weer via zo'n veld met lege rijstterrassen omhoog mogen hijsen. Dit gaat goed en vol goede moed lopen we weer verder.

Even voor 13.00 uur komen we door het volgende dorpje. Aan de andere kant van dit dorpje verlaten we vrijwel meteen de weg om weer een bospaadje omhoog te nemen. Iets verderop houden we iets uitgebreider pauze waarbij we wat koekjes en een paar bananen eten. Vanaf hier moet het dus nog iets van een uur lopen zijn.
Op een gegeven moment komen we bij zo'n zandweg met veel los zand waarbij het stof alles grijs heeft gemaakt. Gelukkig nemen onze gidsen ook nu weer een bospaadje omhoog. Echter een eindje verderop blijkt er toch iets aan de hand te zijn. Ze weten namelijk alleen de route via de zandweg, die we gelukkig niet volgen, en twijfelen of dit pad wel de goede kant op gaat. Dus laat Xiao Li, onze hoofdgids, zijn rugzak achter en loopt een eind vooruit.

Zo, even pauze houden
Zo, even pauze houden

Tja, daar sta je dan te wachten. En waarop? Na een paar minuten besluiten we dat we zijn rugzak meenemen en achter hem aangaan. Mocht het fout zijn dan lopen we wel met z'n allen terug. Zo ver hoeven we vandaag ook weer niet te lopen.
Iets verderop komen we hem tegen. Het pad komt uit op een theeplantage en het kan zijn dat er een iets lastiger stuk in zit. Nou ja, dat zien we dan wel. Als we een klein stukje verderop op de theeplantage uitkomen blijken we daar Xiding al kunnen zien liggen. Nu moet het wel heel raar gaan willen we dat niet halen.

We halen het wel, maar vanzelf gaat het niet. Er zit namelijk nog een leuke kloof tussen de theeplantage en Xiding. Het is flink zoeken, dalen en klimmen om daar doorheen te komen. Maar het lukt, waarna we uitkomen op een asfaltweg die ons een halve kilometer later in Xiding brengt.
Het is even na 14.00 uur als we Xiding inlopen. We hebben volgens onze gps vandaag net iets minder dan 10 kilometer gewandeld. Ondanks dat dit veel minder is dan de beloofde 23 kilometer vonden we het een erg leuke, mooie en afwissellende wandeling waarbij we graag nog een paar kilometer extra hadden gelopen, maar met een grote rugzak 23 kilometer door dit soort terrein is voor ons wel wat veel voor één dag.

In Xiding blijken onze gidsen toch niet zo goed de weg te weten. Ze moeten het drie keer vragen voordat ze het guesthouse gevonden hebben. Hier blijken we de laatste twee, niet gereserveerde, kamers te kunnen krijgen. Deze kamers moeten nog schoongemaakt worden, dus gaan we eerst eten.
Deze keer bemoeien we ons voor het eerst met wat er besteld wordt. Wij willen ei met tomaat, een gerecht dat je overal in China kunt krijgen en altijd goed smaakt. Dat is goed en we krijgen nog enkele, onder andere gebakken krieltjes, erg lekker gerechten. Dit compenseert het ontbijt helemaal.

Achter één van deze deuren slapen we vannacht
Achter één van deze deuren slapen we vannacht

Terwijl we zitten te eten komt een groep Fransen, die we gisteren in de bus gezien hebben en die vannacht ook in Zhanglang hebben geslapen, het restaurant binnen. Zij zijn vanochtend om 9.30 uur vertrokken en willen in hetzelfde guesthouse slapen als wij. Maar zij hebben, net als wij, niet gereserveerd en nu zit het vol. Zijn wij even blij dat we er net iets eerder waren.
Na deze late lunch gaan we naar onze kamer. De deur, die op een vrij toegankelijk plein uitkomt, is open en we blijken ook geen sleutel te krijgen. Hoe moet dat nu als we weg willen ? Nou volgens Xiao Wu wordt er niet gestolen en mocht iemand onze laptop stelen, dan betaalt hij een nieuwe.

Onze kamer is schoon en heeft een TV, een toilet en een douche. De bedden zijn zoals je mag verwachten in China, hard. Maar alles bij elkaar houden wij het hier prima uit. We zijn al lang blij dat we vanavond niet weer in de rook van een kookvuur hoeven te zitten. De afgelopen drie dagen werd ons avondeten op een open vuur in dezelfde ruimte als waar wij zaten gekookt.

De rest van de middag doen we niet zo veel bijzonders. We douchen, bekijken onze foto's, lezen onze gps uit etc. Om 19.00 uur gaan we eten. Ook deze keer krijgen we enkele lokale specialiteiten zoals slakken. Tja, nu weten we dus ook hoe die smaken, vooral een beetje taai.
Even na 20.00 uur zijn we weer terug op onze kamer. Voor het eerst deze vakantie spelen we een spelletje. En om 21.00 uur, het record van deze vakantie, gaan we naar bed. Jacob is enorm verkouden en gaat met een aspirientje slapen in de hoop dat hij na twee slechte nachten een keer fatsoenlijk kan slapen.