Dag 18: Karakul Lake, een wandeling op 3.600 meter hoogte
We dachten vannacht redelijk te slapen maar dat viel nog niet mee. De hele nacht was er wel iemand die lag te snurken, even naar buiten moest of de wind die herrie maakten. Jacob droeg hier ook aan bij door volledig op de tast op zoek te gaan naar zijn schoenen en de deur. Gelukkig voor hem was het buiten (iets) minder donker dan binnen. En als je met je slaperig hoofd tegen de wind in staat dan merk je dat heel snel wanneer je geen lange broek aan hebt.
Als we om 9.00 uur opstaan is alleen de jongste dochter ons voor, zij moet het vuur opstoken voor de thee etc. Maar net als met het slapengaan, als wij opstaan, staat de rest ook op.

Als wij op stap gaan zit zij al te werken en als we 's avonds onze tanden gaan poetsen is ze net aan het opruimen
Als wij op stap gaan zit zij al te werken en als we 's avonds onze tanden gaan poetsen is ze net aan het opruimen

Vervolgens eten we wat (hard en droog) brood, drinken we de bekende zoute thee met melk en hebben we een bakkie koffie. Ja, onze chauffeur heeft oploskoffie meegenomen, mazzel ! !
Vervolgens pakken we onze rugzakken en tegen 10.30 uur zijn we op weg. Maar niet voordat we uitgebreid zijn gewaarschuwd om warme kleren mee te nemen en rustig aan te doen, wat we braaf doen.

We willen vandaag een pad lopen dat aan de westkant van het meer ligt. Volgens onze kaart hebben we meerdere opties. We lopen lekker, doen erg rustig aan en nemen veel pauzes. Het is heerlijk weer en we genieten van de zon en de omgeving. Wel merken we dat zodra we een stukje omhoog moeten we vrijwel meteen erg moe zijn. Daarom zoeken we zoveel mogelijk de vlakke paden op.
Rond de middag komen er een paar flinke donkere wolken aandrijven. Gelukkig hebben we onze regenpakken bij ons maar wat nog veel beter is, deze buien waaien over. Ze hebben er echter wel voor gezorgd dat we onze route hebben aangepast. Maar wanneer ze over zijn gewaaid besluiten we om toch nog een ommetje te maken. Aangezien er bij de yurt ook niets te doen is, kunnen we net zo goed nog iets langer wegblijven.

Wij kunnen het ook niet helpen, zo ziet het er gewoon uit
Wij kunnen het ook niet helpen, zo ziet het er gewoon uit

Na dit ommetje zijn we wat minder enthousiast over onze kaart. Gisteren waren we blij met een bruggetje over het riviertje aan de zuidkant van het meer dat niet op de kaart stond. Nu proberen we de oversteekplaats te vinden die volgens onze kaart iets verder naar het zuiden (stroomafwaarts) zou moeten zitten. Wij komen echter tot de conclusie dat deze oversteekplaat er niet is, net als de twee paden die volgens onze kaart bij deze oversteekplaats zouden moeten uitkomen.

Inmiddels zijn er weer nieuwe erg donkere wolken over de bergen heen gekomen. We horen zelfs een enkele donderklap. Dus lopen we nu echt de kortste weg, voor zover we die kunnen vinden, terug naar onze yurt. Gelukkig hebben we een steeds harder waaiende wind in de rug. Maar ook deze keer valt het mee. Als we om 17.15 uur bij de yurt komen is het nog min of meer droog en vervolgens waait de bui gewoon over.

Een dorpje waar we langs komen
Een dorpje waar we langs komen

Bij aankomst is er nog een verrassing, twee Franse jongen zijn bij ons in de yurt gekomen en er liggen nog een aantal rugzakken voor de yurt. Gelukkig zien we eigenaren van deze rugzakken niet terug anders zou het wel erg druk worden in onze yurt.
Doordat met name Jacob deze avond veel frisser is dan gisterenavond is de avond deze keer beter door te komen. Daarnaast hebben we voor onszelf een bankje gemaakt door een van onze campingmatjes dubbel te vouwen en de anders tegen de koude muur te zetten.
Ondertussen maken we een praatje met de Franse jongens. Één van hen woont ook in China en ze zijn voor een weekje in en rond Kashgar. Ze willen graag naar de zondagmarkt. Vanmiddag hebben ze, te paard, een rondje rond het meer gemaakt. Gisteren waren we wel een beetje jaloers op mensen die dat deden want dan kan je aan de noordkant een stuk afsnijden door de paarden door de riviertjes te sturen in plaats van over de dijk. Toch blijkt dit ook nadelen te hebben. De ene heeft natte voeten omdat het paard te klein (of het water te diep) was. De ander is nog veel natter omdat zijn paard in het eerste riviertje viel.

Daar komt het water voor de thee, etc. aan
Daar komt het water voor de thee, etc. aan

Nog voordat het eten klaar is gaan we nog een keer naar buiten. Zo lang de zon schijnt is het redelijk aangenaam buiten. Na het avondeten, rijst met een voor ons onbekende groente en wat stukjes schaap gaan we nog een keer een rondje lopen. Naast wat lezen en foto's terugkijken is er in zo'n yurt namelijk helemaal niets te doen. Van al dat hangen worden we behoorlijk gaar.
Voordat we naar buiten gaan doen we onze lange onderbroeken en een extra shirt aan en ook nemen we onze handschoenen mee die we zodra we buiten zijn aantrekken. Tjonge wat is het hier koud als de zon niet schijnt en er een beetje wind staat.

We lopen langs de weg richting het noorden. Daar zien we een bord van een bedrijf uit Peking staan dat kennelijk van plan is om hier een soort hotel te bouwen. Even verder op zien we een soort poort wat de officiële ingang van het park bij het meer blijkt te zijn. En inderdaad hier moet je 50 RMB entree betalen. Doordat we echter altijd langs het meer hebben gelopen hebben we dit nooit gezien en ook nooit die entree betaald.
Hier blijkt ook een toiletgebouwtje te staan. Omdat het nogal waait is het toch wel prettig om hier even gebruik van te maken. Het is waarschijnlijk niet voor morgen aan het eind van de middag voordat we een "normaal" toilet zullen zien.

Met zijn alleen aan het avondeten
Met zijn alleen aan het avondeten

Wanneer we tegen 21.40 uur terug komen bij de yurt blijkt men zowaar een tv te hebben. Of men ook tv kan ontvangen is ons onduidelijk, we hebben nergens een antenne of een schotel gezien en vanavond kijken we naar een paar VCD's met wat videoclips. Helaas is het wel een heel klein zwart wit tv'tje en is of de VCD of de VCD-speler erg slecht, het beeld staat in ieder geval om de haverklap stil.
Toch wel raar, op 3.600 meter hoogte in een yurt waar men geen stoelen heeft naar een tv kijken. Dit is mogelijk mede dankzij het zonnepanelen die we ook hier weer bij veel yurts hebben zien staan.

Even na 22.00 uur gaat iedereen naar bed en vanavond heeft het ritueel nog iets meer voeten in de aarde dan gisteren, er moeten deze keer twee extra mensen in de yurt. Dus begint iedereen die de lokale taal spreekt te vertellen hoe het zou moeten. Uiteindelijk lukt het om iedereen van een bedje te voorzien.