Dag 17: Naar het Karakul Lake inclusief een wandeling er omheen
Als om 7.30 uur de wekker gaat schrikken we wakker, we sliepen nog zo lekker. Maar ja, vandaag begint het laatste deel van onze vakantie. Als we om 9.00 uur uitchecken (243 RMB per kamer per nacht inclusief ontbijt) staat de chauffeur al op ons te wachten.

Even na 9.00 uur vertrekken we richting Karakul Lake. De eerste paar kilometer zien we het niet zo zitten met onze chauffeur. Bij iedere auto, fiets, motortje, voetganger die hij inhaalt, toetert hij. Dat wordt nog wat. Gelukkig wordt het na een kwartiertje veel minder.
Onderweg stoppen we voor het ontbijt van de chauffeur, het kopen van enkele meloenen en het maken van wat foto's. De weg, de doorgaande weg naar Pakistan, is het eerste uur nog behoorlijk vlak en loopt door een gebied met veel akker- en tuinbouw. Daarna kruipt hij langzaam tussen de kale bergen omhoog.
Op een gegeven moment moeten we de auto uit en in een kantoortje ons paspoort laten zien aan een Chinese militair die perfect Engels spreekt. Nadat het kenteken van de auto is genoteerd en onze paspoorten zijn bekeken en mogen we weer verder. Vanaf dit punt begint de weg echt te stijgen. Even na 12.30 uur komen we bij de yurt waar we de komende twee nachten zullen slapen.

De weg de bergen in, wanneer je lang genoeg doorrijdt kom je vanzelf in Pakistan terecht
De weg de bergen in, wanneer je lang genoeg doorrijdt kom je vanzelf in Pakistan terecht

Deze yurt is weer heel anders dan de vorige twee al is het maar omdat deze op ruim 3.600 meter hoogte ligt. Verder is hij van steen met een houten dak en zijn er twee aan elkaar gebouwd. Door de hoogte en de wind is het buiten niet altijd even prettig dus worden we uitgenodigd om binnen wat te eten en te drinken. Deze keer zitten we echt bij de mensen in de keuken. De yurt waarin wij slapen is normaal de slaapkamer van deze mensen waarin ze ook koken en wonen. De kachel maakt het hier lekker warm.
Bij aankomst krijgen we de thee die we al eens eerder gehad hebben, met een beetje (poeder)melk en een snufje zout, en wat droog brood. Dit in de letterlijke en figuurlijke betekenis van het woord. We praten wat met de bewoners van de yurt, een moeder, drie kinderen, een schoonzoon en een klein kind. De zoon van 20 is de man van zaken en begint dus ook over de centjes. Het is 60 RMB per persoon per nacht dus 240 RMB in het totaal. Het is wel iets meer dan de 50 RMB per persoon per nacht die ons vertelt was, maar we denken dat deze mensen het geld goed kunnen gebruiken en wij kunnen het wel missen.

Karakul Lake met op de achtergrond enkele van de vele gletsjers die je rond het meer kunt zien (als de bewolking niet te laag hangt)
Karakul Lake met op de achtergrond enkele van de vele gletsjers die je rond het meer kunt zien (als de bewolking niet te laag hangt)

Tegen 14.00 uur gaan we een eindje lopen. We willen rond het meer lopen. Van de bewoners van de yurt horen we dat het drie uur lopen is. Wij doen er in het totaal meer dan vier uur over de 12,9 kilometer. We kunnen goed merken dat we vandaag ruim 2.300 meter zijn gestegen. We hebben een beetje hoofdpijn en zijn niet vooruit te branden. Jacob heeft duidelijk meer last dan Gabrielle. Dat is in het veld te zien. Deze keer is het Gabrielle die de troepen aanvoert terwijl Jacob dat normaal gesproken doet.
Tegen het eind van de wandeling vinden we het allemaal wel prima en zijn we ook erg blij met het bruggetje over het riviertje aan de zuidkant van het meer dat niet op onze kaart staat.

Een Kirgiz met het typische vilt hoedje
Een Kirgiz met het typische vilt hoedje
De omgeving is echt schitterend. We zien een stuk of zeven gletsjers en nog meer bergen met sneeuw. Samen met het meer, de ezels, paarden, kamelen, schapen, geiten en andere kale bergen maakt dit dat het hier perfect wandelen is. Bovendien komen we nu weer een ander volk tegen, nu met vilten punthoedjes, de Kirgiz.
Het eerste stuk lopen we op een t-shirtje maar het laatste stuk komt er een enorm donkere lucht opzetten en begint het flink te waaien. Gelukkig hebben we kleren genoeg (inclusief regenpak en handschoenen) bij ons. Dus trekken we wat extra kleren aan en lopen we naar de yurt.

Daar zijn we ruim op tijd voor het eten van 18.00 uur of eigenlijk 20.00 uur. Tot nu toe hadden we wel iets gelezen over Xinjiang tijd (de officiële tijd minus twee uur omdat het hier zoveel later licht wordt dan in Peking) en een paar keer tijden zien staat waarbij duidelijk stond Peking tijd, maar hier was het dus onze eerste keer dat mensen daadwerkelijk afspraken maakten in Xinjiang tijd. Wij rekenden dit vervolgens weer snel om naar Peking tijd.

De rest van de avond zitten we in de yurt. Praten we wat, lezen we wat en eten we wat (handgemaakte noedels en schapenvlees uit de hogedrukpan). Als het tegen 22.00 uur donker wordt willen we naar bed. Jacob heeft inmiddels een knallende koppijn. We denken dat de symptomen van de hoogteziekte versterkt worden doordat we met een man of zes in een redelijk winddichte yurk zitten met daarin ook nog een brandende kachel. We kunnen ons voorstelen dat de lucht in de yurt nog minder zuurstof bevat dan die buiten.
Onze nuudles worden op vakkundige wijze met de hand gemaakt
Onze nuudles worden op vakkundige wijze met de hand gemaakt

Zodra we aanstalten maken om te gaan slapen treedt er een heel proces in werking. Het blijkt dat we samen met nog vier mensen van het gezin en onze chauffeur in de yurt slapen. De jongste dochter, die de hele dag al het werk al doet, begint alle dekens over de vloer te verspreiden. Ze vraagt zelfs of we onze eigen campingmatjes op de juiste plaats willen neerleggen. Daarna moeten we gaan liggen en worden we uitgebreid ingestopt. Zo uitgebreid zelfs dat we het allemaal wel een beetje erg warm vinden.
Nadat wij liggen gaat de lamp (opgeladen via zonne-energie) even aan. De rest gaat vervolgens ook naar bed en iedereen gaat slapen.