Dag 16: Dagje Kashgar
Dat we gisteren in de trein toch niet zo goed geslapen hebben blijkt wel uit het feit dat we vanochtend pas om 9.30 uur wakker worden. Gelukkig is alles in Xinjiang wat laat en dus kunnen we nog gebruik maken van de ontbijtbonnen die we hebben gekregen. Het Xinlong Hotel heeft een 100% Chinees ontbijt er zijn zelfs geen witte boterhammen om te roosteren. Gelukkig zijn er veel gerechten met groente en zijn er wel cakejes en nadat we ook de thee hebben gevonden hebben we een prima ontbijt.

De rest van de ochtend besteden we aan het regelen van ons vliegticket terug naar Peking. Inmiddels weten we dat we na vandaag nog een driedaagse tocht willen doen en daarna naar huis willen. Om ons ticket te boeken willen we graag gebruik maken van het op onze kamer aanwezige internet. Dus gaat Jacob vandaag voor de derde keer naar de balie om te vragen of ze kunnen zorgen dat het gaat werken. Deze keer lukt het wel en na tien minuten komt er een mannetje. Hij begrijpt het ook niet allemaal (ook best ingewikkeld zo'n PPPoE verbinding) maar uiteindelijk krijgt hij het toch aan de gang. Helaas moeten we uiteindelijk toch bellen en een fax ontvangen en terugsturen omdat boeken van de door ons gewenste vlucht via internet niet kan.

In het oude deel van Kashgar vind je nog redelijk wat van dit soort gebouwen, samen met de mensen zorgen voor ze voor de niet-Chinese sfeer die er in het oude deel van Kashgar hangt
In het oude deel van Kashgar vind je nog redelijk wat van dit soort gebouwen, samen met de mensen zorgen voor ze voor de niet-Chinese sfeer die er in het oude deel van Kashgar hangt

Uiteindelijk verlaten we om even na 13.00 uur het hotel. Dat moet ook wel want we moeten voor 14.00 uur onze reis boeken. Als we aankomen bij John's blijkt dat het goed is dat we niet meteen hebben geboekt. Nadat we nog een keer hebben uitgelegd wat we willen blijkt het ook mogelijk om gewoon twee nachten bij het meer te slapen en daar wat te wandelen en dan niet in een tent maar in een yurt te slapen. En het beste is, dat de reis dan geen 2.800 RMB maar 1.500 RMB kost. Kijk dat lijkt ons wel wat. Maar voor dit bedrag moeten we wel zelf de overnachtingen, het eten en de toegang van het park betalen. De overnachting zou 50 RMB per persoon per nacht kosten en het park ook 50 RMB per persoon. Deze extra kosten zijn te overzien, dus boeken we deze reis.
Wanneer we nog eens goed vragen wat de opties om te wandelen zijn komt er zowaar een kaart boven tafel die op een wandelkaart lijkt (1:100.000, uitgegeven door het Lanzhou Institute of Glaciology and Geocryology). Die willen wij ook. Helaas, hij is wel te koop, maar niet hier. Daarvoor moeten we naar de andere vestiging van John's in Kashgar.

Nadat we op ons gemak geluncht hebben, de kwaliteit van pannenkoeken is hier duidelijk minder dan in Turpan, besluiten we dat het tijd wordt voor wat sightseeing in Kashgar. Even na 14.30 uur nemen we de taxi naar de Abakh Hoja Tomb.
In de Abakh Hoja Tomb ligt (of eigenlijk lag) een vrouw uit deze streek die met een keizer getrouwd was. De verhalen over de vrouw (Xiangfei) op internet wijken echter nogal af van het veel glorieuzere verhaal dat op het informatiebord staat.
Het stelt allemaal niet zo heel veel voor, maar het is vooral aardig de tombe zelf te zien. Het is heel duidelijk geen Chinese architectuur, net als enkele nieuwbouw wijken die we op de heen- en terugweg zien. Al met al vonden wij het de entree van 30 RMB waard.

De Abakh Hoja Tomb in Kashgar, duidelijke geen Chinese architectuur
De Abakh Hoja Tomb in Kashgar, duidelijke geen Chinese architectuur

Hierna willen we naar de oude stad om daar wat rond te lopen. Maar ja, waar zit de ingang van dat ding. Dus wijzen we maar een stip op de kaart aan en onze taxichauffeur begrijpt zowaar wat we bedoelen. We bereiken het echter niet omdat we voor die tijd langs het Mao-beeld van Kashgar komen. Daar laten we de taxi stoppen om even naar dit beeld en het People's Square te kijken.
Vervolgens beginnen we nu hier onze wandeling door Kashgar. We zijn goed en wel op weg of we zien zowaar iets wat op een bakker lijkt. We gaan even kijken en ja hoor dit is een bakker. We kopen er wat brood voor de komende dagen in de bergen (er wordt wel voor eten gezorgd, maar je weet maar nooit). Via een paar erg gezellige straten en voor China heel bijzondere huizen, die helaas niet zo goed onderhouden worden, komen we zonder dat we het door hebben uit op het plein voor de grote moskee, de Idkah Moskee.

Het grote plein voor de Idkah Moskee in Kashgar
Het grote plein voor de Idkah Moskee in Kashgar

Vanaf het plein ziet de moskee er niet zo bijzonder uit. We twijfelen even of we naar binnen zullen gaan. Er gaan allemaal mannen binnen die volgens ons gaan bidden en we vragen ons af of de moskee op dit tijdstip wel open is en of we op onze korte broeken wel naar binnen mogen. Het blijkt allemaal geen probleem en voor 20 RMB per persoon mogen we naar binnen. Voor dit geld mogen we zelfs in het hoofdgebouw. Wij kuieren wat rond en na een half uurtje zijn we weer buiten.

Een straat in de
Een straat in de "betaalde" deel van oud Kashgar
Bij de uitgang krijgen we een kaartje van de oude stad uitgereikt. Dan moeten we daar maar eens gaan kijken. Het is even zoeken maar dan vinden we de ingang. We moeten 30 RMB per persoon betalen en krijgen voor dat geld zelfs een gids mee en hij spreekt op zijn minst een beetje Engels. Eerst hebben we niet door dat hij onze gids is maar zodra hij ons welkom heet begrijpen wij het. Echter wij willen geen gids, en dat blijkt geen probleem. Hij gaat weer terug naar het kantoortje en wij lopen verder.
Het kan aan ons liggen of aan het feit dat we hier zonder gids lopen maar we vinden er eigenlijk niet zo veel aan. Ja, je hebt kleine smalle straatjes en er zijn oude huizen, maar je ziet vrijwel geen mensen wat het allemaal een beetje doods maakt.
Na een kwartiertje besluiten we een andere uitgang te zoeken en nog een rondje door het openbare deel van de oude stad te lopen. Dat is met al zijn stalletjes en ambachten (smeden, houtbewerkers, slagers, kruideniers, etc.) veel leuker dan het deel waar je entree voor moet betalen.

Zonder dat we het door hebben komen we weer bij het Mao-beeld uit. We besluiten nu de grote weg te volgen richting het Seman Hotel (Sèmǎn Bīnguǎn / 色满宾馆). Daar willen we heen omdat daar de ander vestiging van John's is waar we onze kaart kunnen kopen.
Vlak voordat we er zijn zien we een meisje uit Frankrijk met een mooie mountainbike bij een Chinees fietsenmakertje. Ze wil (alleen !) op de fiets naar Tibet. De fiets is door een oom van haar speciaal voor haar gemaakt. Hij heeft haar ook een halve dag cursus in fiets mechanica gegeven maar helaas is ze dat allemaal weer gegeten. Dus nu mag een Chinees fietsenmakertje haar fiets afstellen.

Het is even na 18.45 uur als we bij het Seman Hotel aankomen. Het is even zoeken, je moet dwars door het hotel langs enkele andere reisbureautjes, maar dan komen we toch bij John's. Ja, we kunnen de kaart kopen maar hij is wel duur. Hoe duur dan, ja dat weet de mevrouw niet precies. Wel worden we meegenomen naar een kantoortje waar nog een stuk of acht van dit soort kaarten hangen. Maar als we vragen van welke gebieden die kaarten precies zijn dan weet ze dat ook niet. Als ze nu niet zo duur en van aardige regio's zijn, dan willen we er misschien wel meer kopen. Maar ja, nu de prijs niet bekend is gaan we eerst maar eten, als het goed is komt John zo meteen thuis en hij weet wat de kaarten kosten.

Wij vinden een beetje ronddwalen door het vrij toegankelijke deel van Kashgar het leukste wat je in Kashgar kunt doen
Wij vinden een beetje ronddwalen door het vrij toegankelijke deel van Kashgar het leukste wat je in Kashgar kunt doen

Als we het eten op hebben zien we nog geen John. Maar kennelijk doet de telefoon het nu wel en de kaart kost $25. Ja en hoeveel RMB is dat dan, 188 RMB. Ja, dat is inderdaad duur dus houden we het op één kaart. Nadat we de kaart gekocht hebben arriveert John en vormt zich een rij van mensen met allerlei vragen / problemen. Daar zien we ook de jongens weer die we bij Heavenly Lake gezien hebben. John mag hen helpen om Tadzjikistan in de komen.

Wij gaan op zoek naar een supermarkt om drinken en nog wat eten voor de komende dagen in de bergen in te slaan. Op weg naar de uitgang kijken we nog even bij het in het Seman Hotel gevestigde Seman Travel. Als we voor het raam staan komt er een perfect Engels sprekend meisje naar buiten. We stellen even wat vragen en ze weet ook de antwoorden en ja ze verkopen ook de kaart die we bij John's hebben gekocht alleen is die kaart bij haar 28 RMB goedkoper. Als we het allemaal geweten hadden, hadden we wellicht hier onze reis geboekt.

Buiten lopen we kennelijk niet de handigste weg en komen we bij de andere vestiging van John's uit voordat we een supermarkt vinden. Dus gaan we naar dezelfde supermarkt als gisteren.
Vandaag is er een bediende die graag met ons op de foto wil. Prima, maar heb je dan een fototoestel? Nee, maar jullie toch wel. Ja, maar dan heb jij nog geen foto. Dat klopt, maar kan je die morgen dan niet komen brengen? Nee dat gaat niet. Maar wacht heb je misschien e-mail, dan kan ik de foto mailen. En zo ontstaat er een hele discussie over wat e-mail precies is en dat we niets hebben aan een telefoonnummer. Ja, chatten dat kent ze wel, maar e-mail dat blijft lastig. Dus uiteindelijk is de conclusie dat we geen foto maken.

Nadat we 1,5 liter water en ander drinken per persoon per dag en nog wat koekjes en rozijnen hebben ingeslagen, gaan we met de taxi terug naar ons hotel. De ervaring leert dat het eten in een yurt wel te doen is, hooguit wat weinig en saai, maar dat drinken buiten de maaltijden om een onbekend fenomeen is. Daarom en omdat we willen gaan wandelen slaan we ruim drinken in.
Het is 22.00 uur als we weer in het hotel zijn. Een uur later liggen we heerlijk in bed.