Dag 14: Een dag in de bergen ten noorden van Kuqa
Nadat we gisteren toch wel veel en lang in de auto hebben gezeten willen we vandaag een aantal dingen in de buurt van Kuqa bezoeken. De verst weg gelegen attractie ligt volgens info 60 kilometer van Kuqa vandaan en aan een doorgaande weg, dus normaal gesproken hooguit iets meer dan een uur rijden. We hebben om 9.30 uur afgesproken en vandaag staat onze chauffeur er al als we buiten komen, inclusief de gewenste treinkaartjes en het wisselgeld. Prima vent dus.
We vertellen waar we hen willen en we gaan op pad. Helaas staan we na een kwartiertje al weer stil. Er schijnt een of ander islamitisch feest te zijn waardoor er heel veel mensen uit oud Kuqa over de weg lopen waar wij langs willen. Deze weg is nu afgezet. We kijken het een poosje aan en dan besluit de chauffeur te draaien en een andere route te nemen. Zo zijn we een uur verder en nog niets opgeschoten.

Als we weer rijden doemen al snel de eerste bergen op. Maar daarna ook de eerste vrachtwagens en wordt het wegdek slechter. We herkennen een patroon dat we tijdens onze vakantie vorig jaar ook een paar keer gezien hebben, als dit maar goed gaat. En ja hoor, we zijn nog geen uur echt onderweg of we staan muurvast. Gelukkig valt het mee en na tien minuten rijden we weer.

Op zo'n weg schiet je natuurlijk niet zo snel op
Op zo'n weg schiet je natuurlijk niet zo snel op

Weer een uurtje later, het is inmiddels bijna 12.30 uur, zijn we bij The Kizil Thousand-Buddha Grottoes (Kèzīěr Qiānfódòng / 克孜尔千佛洞). Net als de grotten bij Tuyugou gaat het hier om grotten die in de periode tussen 500 en 1000 zijn beschilderd door Buddhisten. In die periode waren steden als Turpan en Kuqa belangrijke buddhistische centra. Ook hier zijn de meeste schildering begin 1900 door de Duitser Albert von le Coq meegenomen naar Berlijn. Toch betalen we de 35 RMB per persoon om het park in te mogen.
Wat wel grappig is, is dat op het informatiebord staat dat je kaartjes kunt kopen voor het oostelijke deel, het westelijke deel en het park. Maar wanneer je er vervolgens naar vraagt zijn twee van de drie kaartjes niet beschikbaar, en nee we hoeven ook geen gids. Er is overigens zelfs een Engels sprekende gids beschikbaar, volgens datzelfde bord.

We lopen naar binnen en dan wordt het allemaal nog onduidelijker. Onze chauffeur is meegelopen en roept van alles. Dan komt er gelukkig een meisje dat Engels spreekt en legt het even uit. Er loopt een ander meisje met ons mee om de deuren van de diverse grotten te openen maar eerst moeten we ons fototoestel inleveren. Kijk dat is volgens ons inderdaad de enige manier om te voorkomen dat Chinezen foto's maken, gewoon inleveren die handel.
Ons fototoestel gaat in een kluisje waarvan wij de sleutel krijgen. Vervolgens lopen we met het meisje mee en gaan er een stuk of acht grotten open. En eerlijk is eerlijk, dat valt niet tegen. Er is duidelijk meer te zien dan in Tuyugou. Je zult begrijpen, we hebben geen foto's waar dit uit blijkt.
Het feitelijke bezoek aan de grotten duurt minder dan een half uur en in het totaal zijn we hier een klein uurtje.

The Kizil Thousand-Buddha Grottoes, je fototoestel moet je inleveren dus foto's maken van de grotten zelf zit er niet in
The Kizil Thousand-Buddha Grottoes, je fototoestel moet je inleveren dus foto's maken van de grotten zelf zit er niet in

De reis gaat weer verder. Oeps, we gaan van het asfalt af een onverharde weg op. Men is bezig een nieuwe weg aan te leggen (weg te verbeteren) en nu moeten wij een stuk over een onverharde weg, denken wij. Achteraf is het iets meer dan een stukje. In het totaal rijden we vandaag 2,5 tot 3 uur over deze onverharde weg.
Het blijkt dat men hier de hele G217 in één keer aan het vernieuwen is. Volgens onze chauffeur moet de weg in het najaar van 2008 klaar zijn. De tijdelijke weg is een redelijke weg zodat we toch nog enigszins kunnen opschieten. Maar het stoft enorm en hier en daar zitten er flinke gaten in of liggen er grote keien op de weg. Maar er zijn mensen die het veel slechter hebben. Wij hebben alle ramen dicht en de airco aan. Maar de vrachtwagens die hier rijden hebben geen airco en het raam open. En wat dacht je van de mensen op kleine motortjes (zonder helm) die eten vandaag meer stof dan wij rijst.

Een stukje van de doorgaande weg die we vandaag hebben, links de loslopende kamelen, rechts de stofwolken die het verkeer veroorzaken en in het midden machines die bezig zijn om de nieuwe weg aan te leggen
Een stukje van de doorgaande weg die we vandaag hebben, links de loslopende kamelen, rechts de stofwolken die het verkeer veroorzaken en in het midden machines die bezig zijn om de nieuwe weg aan te leggen

he Mysterious Grand Canyon of Tianshan Mountain wat ons betreft niet erg mysterieus, maar wel erg mooi
The Mysterious Grand Canyon of Tianshan Mountain wat ons betreft niet erg mysterieus, maar wel erg mooi
Enfin, we houden vol en rond 15.15 uur komen we aan bij The Mysterious Grand Canyon of Tianshan Mountain. We betalen de entree, 40 RMB per persoon, en gaan op pad. Hé, dat is raar, er staat niemand om ons kaartje te controleren. Bij de kaart verkoop deden ze een beetje narrig toen we onze kaartjes wilden kopen, hadden we dit geweten, dan hadden we toen niet gewacht tot de heren ons eindelijk een kaartje wilde verkopen.
Dit ravijn schijnt ongeveer vijf kilometer lang te zijn en de wand is maximaal 100 meter hoog (of zo iets). Je kunt hier niet zo veel doen behalve het ravijn op en neer lopen. Uiteraard heeft men in dat ravijn hier en daar een stalletje en een tempeltje gezet zodat er ook nog wat anders te zien is dan de werkelijk schitterende rots(zand)wanden.
Wij lopen een eind het ravijn in en na ruim een half uur draaien we weer om. Op het eerste stukje na loopt het erg makkelijk, over een soort grindbed. Dit grindbed is op sommige plaatsen zo poreus dat waterstroompjes spontaan ophouden omdat het water de grond in zakt.

Na ruim een uur zijn we weer op de parkeerplaats. Dan wil onze chauffeur een watermeloen met ons eten. Wij zijn eigenlijk meer bezig met vragen zoals hoeveel tijd hebben we nog, wat gaan we doen en hoe laat willen we in ons hotel zijn, maar vooruit. Dus hij trommelt een paar vrienden op en snijdt de watermeloen die hij vanochtend op de heenweg kocht doormidden. Die blijkt niet goed (niet rijp ?) te zijn want hij gaat een ander halen. Die smaakt prima.

Om 16.45 uur zitten we weer in de auto te hobbelen. Als we in de buurt van Kuqa komen besluiten we ons plan aan te passen. Het is inmiddels 18.30 uur en we hadden eigenlijk tussen 17.00 en 18.00 terug in ons hotel willen zijn. We gaan niet naar The Kizilgaha Beacon Tower, we gaan nog naar The Subashi Buddhist Remains en daarna is het mooi geweest.

The Subashi Buddhist Remains is ongeveer zoiets als de oude zandsteden die we rond Turpan hebben gezien. De beschrijving in ons boek is echter redelijk enthousiast en nu willen wij wel eens zien of je hier nog echt iets van een dorpje kunt ontwaren.
Zodra we stoppen hebben we het eigenlijk al gezien, ook hier staat niet veel meer overeind. We twijfelen even of we wel een kaartje (25 RMB per persoon) zullen kopen, maar doen dat toch maar. De site op zich is wel aardig vooral ook omdat wij bij het westelijke deel zijn terecht gekomen en dat is niet een oud stadje, maar een oude buddhistische tempel. Er is ook een oostelijk deel, maar het is ons niet helemaal duidelijk of dat nu ook een tempel of een dorpje is.
Voor de rest is het hier erg aardig omdat we de enige bezoekers zijn en er op één hokje met wat spulletjes na, geen toeristisch gedoe is. Hierdoor genieten we na een dag hobbelen erg van de rust en de mogelijkheid om een beetje rond te lopen.

The Subashi Buddhist Remains, er is inderdaad niet zo veel meer van over
The Subashi Buddhist Remains, er is inderdaad niet zo veel meer van over

Na een dik half uur zijn we helemaal klaar en laten we ons naar hetzelfde restaurant brengen als waar we de afgelopen twee dagen hebben gegeten. Daar betalen we onze chauffeur net als gisteren 500 RMB. Hij vroeg eerst 550 RMB maar na een blik van Jacob werd dit 500 RMB. Tja, eigenlijk vonden we de 500 RMB ook nog te veel maar ja, nu zal hij ons vannacht naar het station brengen en we hebben geen idee of we om 01.30 uur nog een andere taxi kunnen vinden. Volgens onze gps hebben we 260 km gereden maar hem 300 RMB geven lijkt ons wel weer wat weinig omdat zijn auto vandaag natuurlijk wel wat meer gesleten is dan bij 260 km op een gewone weg.

We eten weer heel behoorlijk en lopen vervolgens via de supermarkt terug naar ons hotel. Daar pakken we vast een deel van onze spullen en rond 22.00 liggen we in bed. De wekker staat op 0.45 uur.