Dag 13: De woestijn ten zuiden van Kuqa, Tarim Poplar Forest Park en de Taklamatan Desert
Nadat de wekker is gegaan douchen we en dat is wel nodig. We hebben er een hekel aan om met de airco aan te slapen waarbij de airco op onze kamer het slecht doet en een ammoniageur verspreid. Dus hebben we vannacht flink liggen zweten.
Vervolgens pakken we onze spullen en boeken we een extra nacht. Als we buiten zijn is er helaas nog geen taxi. Maar vijf minuten later komt er iemand op ons af. Nee, hij is niet de chauffeur die we gisteren hadden, maar zij hebben dit onderling geregeld. Prima, we leggen uit waar we vandaag zoal naar toe willen en we gaan op pad.

Eerst naar het station om een kaartje voor de trein van morgen te kopen. Helaas is in de trein die we willen hebben ('s middags) geen enkele plaats meer beschikbaar, zelfs geen staanplaats. Na enig overleg besluiten we dan toch maar voor de trein van 2.33 uur te kiezen. Daar zijn alleen nog staanplaatsen beschikbaar. Gelukkig is het maar 10 uur naar Kashgar.
Toch gaat er nog wel iets mis. De taxichauffeur helpt Jacob met het kopen van de kaartjes, wel erg handig trouwens, maar ze bedoelen niet hetzelfde wanneer ze het over morgen hebben. Bij Jacob is de trein die deze nacht om 02.33 uur vertrekt de trein van morgen bij onze chauffeur is dat de trein van vandaag. Dus wanneer we onze eerste twee kaartjes hebben staat daar 12 augustus op. Gelukkig bekijken we ze goed en kunnen we ze inruilen voor twee kaartjes voor 11 augustus. De kaartjes zelf kosten 99 RMB per stuk en het wisselen kost 20 RMB per kaartje.

Onderweg zien we niet alleen zand, maar bijvoorbeeld ook deze vlam
Onderweg zien we niet alleen zand, maar bijvoorbeeld ook deze vlam

Vervolgens gaan we naar het Tarim Poplar Forest Park. Volgens ons moet dat op zo'n 120 km van Kuqa liggen. Het is uiteindelijk ruim twee uur rijden, rond 11.20 uur zijn we er.
Onderweg rijden we weer door allerlei soorten woestijn en krijgen we de indruk dat de olie-industrie een behoorlijk stempel op dit gebied drukt. Niet dat we veel pompen zien, maar wel allerlei andere installatie en een paar vlammen waar men gas mee affakkelt.
Wat we verder erg raar vinden is dat je hier op sommige perfecte wegen maar 60 km per uur mag en het is ons volstrekt duidelijk dat onze chauffeur geen bon wil hebben. Hij houdt zich perfect aan de maximum snelheid. Wel stopt hij een keer om onder de motorkap te kijken en wat olie bij te vullen. Het zal allemaal wel goed gaan, maar dit is toch niet echt goed voor ons vertrouwen in de auto en wij hebben liever geen autopech in dit bloedhete niemandsland.

De weg door het Tarim Poplar Forest Park
De weg door het Tarim Poplar Forest Park

Bij de ingang van het Tarim Poplar Forest Park heeft de chauffeur een hele discussie met iemand van de kaartjes verkoop (een tafeltje waar we met de auto langsrijden). Wij snappen er niets van en willen na twee en een half uur rijden de auto wel eens uit voor iets anders dan snel een foto maken. Dus zeg maar wat die kaartjes kosten, wij betalen wel en wegwezen.
Zoals de naam al zegt is het park een populierenpark. Dat hadden wij niet helemaal begrepen. Wij hebben deze bestemming gekozen uit een foldertje waar een foto staat van wat zandduinen met enkele boompjes en waar als naam "Drversiform-leaved popular in Desert" staat.
Het Tarim Poplar Forest Park is best een geinig park. Eerst is er een weg van 17 kilometer waar je gewoon met de auto op mag. Hoe het precies zit met de kaartjes weten wij nu nog steeds niet, maar voor 100 RMB krijgen we één kaartje en mogen we doorrijden. Bij deze 100 RMB zit trouwens ook een gids, maar die hebben we liever niet dan wel en dat bleek geen probleem.

Na deze 17 kilometer is er een gebouwtje met een treintje. Dat lijkt ons wel wat dus gaan we in het treintje zitten. Maar helaas, het blijkt dat het treintje niet gaat rijden. Dus uiteindelijk besluiten we maar een stuk over de rails te lopen. We zien nergens iets van wandelpaden dus erg veel keus hebben we niet.

Na een stukje over de rails gelopen te hebben zien we een riviertje langs de rails lopen. Langs deze rivier zitten veel grote vogels (onder andere een erg grote reigersoort). We besluiten een stuk langs het riviertje te lopen. Doordat het water laag staat loopt dit veel makkelijker dan over de rails. Dat lage water heeft ook zo zijn nadelen, we zien behoorlijk wat dode vissen in het water drijven en op de oever liggen.
Naast de vogels zien we veel hoefsporen van herten of iets dergelijks en afdrukken van duidelijk een andere diersoort, een roofdier ? ! Later lezen we dat hier beren zitten, maar dat is geen probleem. Sinds men de weg in het park heeft aangelegd en er toeristen komen laten de beren zich alleen 's avonds nog zien.

Op een gegeven moment is de rivier zo droog dat er helemaal geen water meer is. We besluiten over te steken en "binnendoor" een weg terug te zoeken. Dat lukt ook, maar gaat niet helemaal vanzelf. Jacob zijn richtingsgevoel laat ons volledig in de steek en we lopen precies de verkeerde kant op. Gelukkig gaat dan de van Magiel geleende gps aan die ons de goede kant op wijst. Dwars door de rimboe lopen we terug naar het station. Hierbij komen we weer langs de rivier te lopen. Oeps, als we nu straks maar niet aan de verkeerde kant van het water zitten. Op basis van het kaartje in het foldertje (met Engelse uitleg !) dat we bij de ingang hebben gekregen concluderen we dat dit niet het geval is, er dat blijkt later ook te kloppen.

De rivier waar we een poosje langs lopen
De rivier waar we een poosje langs lopen

Achteraf zijn we erg blij dat we niet geprobeerd hebben het hele spoor af te lopen. We hadden pas een fractie van het hele traject gelopen. Dat maakt het wel extra jammer dat het treintje niet reed, het was vast een leuk ritje geweest. Maar ja, nu hadden we een leuke wandeling en nu hebben we waarschijnlijk veel mooiere foto's van de vogels die hier zitten.
Rond 13.15 uur zijn we weer bij het stationnetje en een half uurtje later zijn we weer bij de ingang van het park. Daar staat nog een heel oude (ze zeggen 3.000 jaar) oude populier.

Deze boom schijnt 3.000 jaar oud te zijn
Deze boom schijnt 3.000 jaar oud te zijn
Vervolgens verwachten we dat we dezelfde weg terug gaan rijden. Maar nee, we rijden de andere kant op. We hebben vanochtend gevraagd of we op de terugweg een andere weg zouden kunnen rijden dat kon toen niet, zou dat nu dan wel kunnen ? Nou ja, we zien wel.
Vervolgens komen we over een rivier, achteraf blijkt dit de Tarim Rivier te zijn. Onze chauffeur zei wel iets, en we knikten wel ja, maar begrepen echt niet waar hij het over had. Weer een eind verder op komen we langs een bord waarop iets staat over de weg waar we dan aan beginnen. Ja het zal wel, wat ons vooral opvalt is het bord dat zegt dat we niet harder mogen dan 60 km per uur. Dat schiet namelijk niet op en we moeten nog een heel eind rijden en willen nog een paar dingen bezoeken voor het 19.00 uur is.

Dan begint onze chauffeur ook nog raar te doen. Langs de weg verschijnen hokjes met daarop "Well" en dan een nummer. Bij iedere hokje gaat hij heel langzaam rijden. Ja wat nu dan. En het wordt nog gekker, bij nummer 4 stopt hij. We snappen er niets van. Dus nu toch maar eens vragen. Wat ! ! Oooh, we gaan zo meteen gewoon dezelfde weg terug ? Lekker gewoon een uur de verkeerde kant opgereden !
Oké, dan stappen we maar even uit om wat foto's van deze zandbak te maken. Het geeft trouwens ons wel de kans om de aanplant langs de weg wat beter te bekijken. De irrigatieslangen hadden we al zien liggen, maar nu zien we ook dat bij ieder gatje een ronde vlek van zoutafzetting ligt. Tja, irrigeren in de woestijn valt nog niet mee.
We vinden het allemaal wel aardig om te zien, maar om hier nu een uur voor om te rijden, dat vinden we wel wat aan de goede kant. Wanneer de chauffeur op de terugweg dan ook nog wil stoppen bij een informatiebord, dan hoeft dat van ons niet.

De Cross Dessert Highway, dwars door de Taklamakan Desert, hier kan je maar beter geen autopech krijgen
De Cross Dessert Highway, dwars door de Taklamakan Desert, hier kan je maar beter geen autopech krijgen

Als we 's avonds de gps van Magiel uitlezen, Google Earth bekijken en onze kaarten nog eens bestuderen komen we tot de ontdekking van het waarom van dit verhaal. We zijn op de "Cross Desert Highway" geweest. Dit is de weg die dwars door de Taklamakan Desert loopt. Voor zover wij weten is dit de grootste (meest indrukwekkende) woenstijnweg van China en wij hebben daar nu een stukje van gedaan. Toch wel geinig dat eigen initiatief van onze chauffeur.

Maar ja, op de terugweg richting Kuqa weten we dit nog niet en zitten we met een ander probleem. We schatten dat we ergens rond 18.30 uur terug zullen zijn in Kuqa en om 02.33 uur gaat onze trein. Het klinkt niet erg aantrekkelijk om dan nu nog meer dingen te gaan bezoeken. Maar ja, dan hebben we hier eigenlijk wel heel weinig gezien. Dus besluiten we om nog maar een dag te blijven. Dan moeten we wel ons treinkaartje weer ruilen, onze hotelreservering aanpassen en een extra nacht in ons huidige hotel boeken. Maar dan kunnen we morgen wel op ons gemak nog wat dingen in de buurt van Kuqa gaan bekijken en vannacht een nachtje lekker slapen.

We zijn iets eerder in Kuqa dan we dachten en even na 18.00 uur zijn we bij het treinstation. Daar staat nu, in tegenstelling tot vanochtend, een flinke rij mensen voor het loket. Onze chauffeur probeert via een vriendje of zo nog wat maar wordt al snel weggestuurd. Dan zegt hij dat hij vanavond onze kaartjes wel gaat wisselen, hij heeft blijkbaar geen zin om te wachten. Ook goed, we geven hem onze kaartjes en geld en hij brengt ons naar ons hotel.
Daar rekenen we af, 500 RMB. De afspraak was 1 RMB per kilometer. Jacob dacht dat de gps ongeveer 460 km aangaf, dus doen we niet moeilijk over 500 RMB. Maar later zien we dat het geen 460 km maar 360 kilometer was, oeps dan is 500 RMB wel een beetje ruim.

Op de terugweg zien we nog wat bijzondere dingen, zoals dit deel van de woestijn waar een laagje zout (zelf geproeft) over ligt
Op de terugweg zien we nog wat bijzondere dingen, zoals dit deel van de woestijn waar een laagje zout (zelf geproeft) over ligt

We boeken een extra nacht in het hotel en sturen een e-mail om onze reservering voor een hotel in Kashgar aan te passen. Vervolgens gaan we eten in hetzelfde restaurant als gisteren. Tijdens het eten bedenken we dat het misschien handiger was geweest om de chauffeur nog niet 100% te betalen, nu moeten we maar afwachten of hij morgen komt opdagen met onze treinkaatje en de 60 RMB wisselgeld die hij moet krijgen.
Na het eten lopen we nog een rondje door het park midden in Kuqa, doen we onze boodschappen en gaan we terug naar ons hotel. Daar doen we onze ontdekking over de Cross Desert Highway waarna we met een voldaan gevoel gaan slapen, het was weer een enerverende dag.