Dag 12: De treinreis naar en aankomst in Kuqa
Zodra we op het perron zijn vragen we waar we ons kaartje kunnen ruilen. Alle signalen wijzen naar wagon 13 dat is ook de wagon waar we recht hebben op plekje 100 en 101. We stappen in waarbij Gabrielle zich ontfermt over onze zitplaatsen en Jacob probeert om kaartjes voor een hard of soft sleeper te krijgen. Na een aantal uren gedoe en vooral veel wachten en geen resultaat hebben we door hoe het systeem werkt.
Er is in de trein (in ons geval wagon 13) een bureautje waar iemand zit die het overzicht heeft welke plaatsen nog beschikbaar zijn. Bij hem / haar kan je voor zover het beschikbaar is het gewenste kaartje kopen. Na iedere stop wordt er een nieuwe inventarisatie gemaakt waarna de open plaatsen in de verkoop gaan.
Maar ja, er zijn meer mensen die graag een sleeper willen en omdat wij telkens te laat door hebben wanneer de verkoop begint, vissen wij telkens achter het net. Tegen de tijd dat we het systeem begrijpen en we weer bij een station zijn is het 8.00 uur en besluiten we dat het wel goed is zo.

Onze eerste kennismaking met de hardseats van de Chinese treinen is meteen een langdurige
Onze eerste kennismaking met de hardseats van de Chinese treinen is meteen een langdurige

Het resultaat is dat wij dus inderdaad 15 uur op een hard seat zitten. En hij is inderdaad hard, je krijgt er pijn in je reet van. Verder is de leuning vrijwel verticaal en daarmee niet echt comfortabel. Tocht lukt het om een beetje te slapen. Andere problemen bij het slapen zijn de herrie die de mensen achter ons maken, mensen die constant de trein op en neer lopen en vanaf een uur of negen de muziek die uit de luidsprekers schettert.
Tocht valt de reis ons niet tegen, het is (wanneer je je er op instelt) best te doen. Verder is het wel geinig om te zien dat er mensen zijn die duidelijk ervaring hebben met dit soort reizen. Zij hebben een kleedje bij zich dat ze tussen de banken op de grond leggen om er vervolgens op te gaan liggen. Ook is het aardig om te zien dat Chinezen in de trein toch net iets hulpvaardiger zijn ten opzichte van elkaar dan buiten de trein. Dat maakt ook dat met een beetje gezamenlijk overleg er voor iedereen (ook voor mensen van 190 cm) voldoende beenruimte is. Zo zien we mensen die van plaats ruilen zodat ze om de beurt op een stukje van de bank kunnen liggen om even te slapen.
Verder zijn er nog altijd mensen die het slechter hebben dan wij, zij hebben niet eens een zitplaats en staan de hele reis op het balkon. En tot slot biedt zo'n reis niet alleen de kans om je verslag bij te werken, maar ook om je Chinees een beetje te oefenen. En voor de prijs (57 RMB voor 15 uur treinen) hoef je het al helemaal niet te laten.
Overigens hoef je in de trein geen zorgen te maken over je natje en je droogje. Regelmatig (behalve in de nacht) komt er iemand langs met een karretje met wat eten en drinken. En vanaf een uur of negen komen ze zelfs langs met complete maaltijden.

Van de omgeving waar we doorrijden zien we niet zo heel veel. De eerste helft schijnt door de bergen te gaan, maar dan is het donker. Tegen de tijd dat het licht is ziet de omgeving er vooral uit als vlakke woestijn. We zien hier niet veel (eigenlijk geen) oliepompen, maar des te meer treinen die olie vervoeren.

De afgelopen twee dagen zagen we vooral water en bergen, nu is dat totaal anders en zien we weer vooral zand met hier en daar een trein die gebruikt wordt voor het transport van olie
De afgelopen twee dagen zagen we vooral water en bergen, nu is dat totaal anders en zien we weer vooral zand met hier en daar een trein die gebruikt wordt voor het transport van olie

Het is net 14.00 uur als we aankomen in Kuqa (Kùchē / 库车). We willen daar een taxi nemen naar het Qiuci Hotel (Qiūcí Bīnguǎn / 龟兹宾馆). Volgens onze taxichauffeur is dat echter gesloopt dus gaan we naar het Kuqa Hotel (Kùchē Bīnguǎn / 库车宾馆). Daar nemen we een kamer voor één nacht. Het kan wel zijn dat we langer blijven maar dat weten we nog niet.
Vervolgens brengt een mannetje ons naar onze kamer op de zesde verdieping. Hij neemt de trap ! ! de . . . . , lekker sjouwen zo met al je spullen. Als we de deur van onze kamer open doen hebben we de volgende verrassing, de schoonmaakster ligt op ons bed te slapen en is net wakker geworden. De kamer is duidelijk nog niet klaar en ze heeft haar lunch ook nog niet op.
Terwijl zij begint te bellen begint het mannetje dat ons begeleidde het bed een beetje recht te trekken. Als zij klaar is met bellen mogen we naar een andere kamer. We krijgen echter nog steeds geen sleutel (kaart) van onze kamer. Dan volgt er weer een verrassing, er is helemaal geen stroom in dit hotel. Dus geen airco en ook geen warm water om koffie of thee te maken. Oké, maar nu is wel duidelijk waarom we met de trap naar de vijfde verdieping (zesde volgens de Chinese / Amerikaanse telling) gingen.

Nu moeten we bij onze lunch maar wat drinken uit de flesjes die we nog over hebben, wij zijn gisteravond met acht flesje drinken in de trein gestapt en hebben er nog drie over. Maar eerst gaat Jacob nog even naar beneden om te vragen of ze ons toch kunnen voorzien van een thermosfles heet water en een sleutel van onze kamer. Helaas zolang er geen stroom is zal dat niet lukken, maar om 18.00 uur zou er weer stroom moeten zijn. Wij vragen ons af of dit iedere dag hier zo gaat.

Na de lunch besluit Gabrielle om eerst maar een dutje te gaan doen. Ondertussen zal Jacob proberen om bij het reisbureautje beneden een reisje voor morgen te boeken. Helaas lukt dat niet, het reisbureautje is niet open, net als zo'n beetje alle winkels in de lobby van dit hotel. Gelukkig hebben ze in de lobby wel de Engelstalige "Chinese kwaliteitskrant" de China Daily en dus kijkt Jacob of er nog wat belangrijks is gebeurd.
Terug op onze hotelkamer typt hij nog een stuk verslag en is ook hij best moe. We besluiten de wekker op 18.00 uur te zetten en lekker te gaan slapen.

De rivier die het oude en nieuwe deel van Kuqa van elkaar scheidt
De rivier die het oude en nieuwe deel van Kuqa van elkaar scheidt

Een deur ergens in het oude deel van Kuqa
Een deur ergens in het oude deel van Kuqa
Als de wekker gaat zijn we weer een stuk frisser en hebben we zowaar stroom. We gaan naar beneden waar het reisbureautje nog steeds niet open is. Vervolgens lopen we een rondje door Kuqa. Eigenlijk is Kuqa best een raar stadje. Het is volgens ons het enige stadje in de wereld waarbij het vliegveld dichter bij het centrum van de stad ligt dan het treinstation. Verder heeft Kuga drie gezichten. Er is een (te) groot industrieterrein met grote brede wegen waar hier en daar een gebouw staat. Er is het nieuwe Kuqa, waar ons hotel staat, dat is een relatief standaard Chinese stad met een groot plein veel gebouwen van 5 tot 8 verdiepingen, winkeltjes, etc. Aan de andere kant van de rivier ligt het oude Kuqa, dat ziet er totaal anders uit. Daar zie je bijna geen Han-Chinezen maar vooral Uighurs, staan vooral huizen van zandstenen en liggen de huizen aan kleine straatjes / steegjes.

Op ons rondje nemen we voor 0,5 RMB per persoon de bus naar het oude Kuqa. Daar lopen we een rondje en verbazen we ons over het contrast met het "nieuwe" Kuqa. Verder lijkt het erop dat er een soort stadvernieuwing project is gestart. Bij bijna alle huizen langs de grote weg is men bezig om de oude zandstenen muren (huisjes) te vervangen door muren van gele bakstenen.
We krijgen de indruk dat het hier allemaal behoorlijk arm is. Zo zien we in twee uur tijd vijf bedelaars, meer dan we in Peking ooit op één dag gezien hebben. Verder zie je hier nog heel veel ezelwagentjes en rijden er ook veel driewiel brommertjes rond die dienst doen als een soort taxi / minibus.

Wanneer we uitgekeken zijn nemen we de, moderne / nieuwe, stadsbus weer terug naar het andere deel van Kuqa. In onze Rough Guide staat bij Kuqa één restaurant en dat willen we proberen.
En dat valt erg mee. Het staat er nog en ze hebben er een drietalige menukaart (Uighurs, Chinees en Engels) met plaatjes. Helaas heeft men de helft van de dingen die we aanwijzen niet, maar uiteindelijk komt het goed en voor 41 RMB hebben wij weer een prima diner.

Zomaar een straat in het oude deel van Kuqa
Zomaar een straat in het oude deel van Kuqa

Op de weg terug naar ons hotel ontdekken we nog een bakker en een supermarkt zodat we onze boodschappen voor morgen ook weer voor elkaar hebben. Het is 22.00 uur als we weer op onze hotelkamer zijn. Omdat we morgen wel op stap willen maar we nog steeds geen reisbureautje hebben gezien dat open is, bellen we maar met de taxichauffeur die ons van het station naar het hotel heeft gebracht. Hij heeft ons toen zijn kaartje gegeven. Hij wil ons morgen graag rijden en zal morgen om 8.30 uur bij ons hotel zijn.
Vervolgens blijken we wel internet te hebben, maar erg snel is het niet. Gelukkig nog wel snel genoeg om een hotel in Kashgar te boeken. Het kan maar geregeld zijn. Nadat alle zaken weer geregeld zijn gaan we heerlijk slapen.