Dag 7: Met de bus naar Turpan
Het is 8.30 uur als we wakker worden. Dat is eigenlijk best bijzonder want het hotel is onwaarschijnlijk gehorig. Wanneer de buren de kraan opendraaien kunnen wij het water in de wasbak horen stromen. Kennelijk doet iedereen hier erg stil of zijn er gewoon niet zo veel mensen. Maar dat laatste lijkt ons niet zo waarschijnlijk want we vonden het gisteren in de lobby erg druk en ook in de ontbijtzaal is het niet bepaald rustig. Wanneer we daar aankomen is ook meer dan het halve buffet al leeg. Gelukkig is er nog wel wat yoghurt met iets van cornflakes en wat brood, boter, jam en vleeswaren.

Na het ontbijt internetten we nog wat en even na 11.00 uur checken we uit om met een taxi naar het zuidelijke busstation te gaan. Daar worden we meteen besprongen door mannetjes die ons naar Turpan willen brengen. Daar hebben we niet zo'n zin in, we willen de bus ook wel eens proberen. Dus lopen we een rondje om vervolgens via de goede deur het gebouw in te gaan.
Binnen hangt een enorm bord, maar wanneer je de karakters van Turpan weet, kom je er wel uit dat een kaartje 40 RMB kost en in welke rij je moet staan om aan zo'n kaartje te komen. Wij betalen 40 RMB voor een enkeltje plus 1 RMB voor de verzekering.
Onderweg naar de wachtruimte moeten alle rugzakken af en door een bagage scanner. In de wachtruimte staat per rij stoelen een bord met daarop vermeld voor welke bestemming deze stoelen zijn. Als we bij de rij voor Turpan komen is er een vrouwtje dat ons kaartje wil zien en vervolgens met ons naar buiten loopt om aan te wijzen in welke bus we moeten zitten.

Gelukkig is dit niet onze bus
Gelukkig is dit niet onze bus

Het is ongeveer 11.50 uur als we instappen, de bus vertrekt om 12.10 uur. Het blijkt dat we niet zo maar een kaartje hebben gekocht voor deze bus, nee er staan zelfs stoelnummers op. Als we zitten komen we al snel tot de conclusie dat deze bus heel behoorlijk zit.
Voor de rest verbazen we ons vooral over de mannetjes die de bus in komen om onder andere complete maatpakken te verkopen. Ook onderweg stopt de bus nog een keer zodat er een mannetje gekookte maïskolven kan verkopen.
Maar dat is niet het meest verbazingwekkende. Dat is een echtpaar dat hun kind van een paar jaar oud boven de afvalemmer laat plassen. Gelukkig gaat het meeste erin.

De reis zelf verloopt soepel. De bus vertrekt netjes op tijd en doet er ongeveer drie uur over om in Turpan te komen. Onderweg is er een plaspauze en stopt de bus twee keer om er een paar mensen uit en in te laten.
Van de eerste helft van de route zien we niet veel, het regent behoorlijk. Nu begrijpen we ook waarom Chinezen in de regen ineens een stuk zachter rijden, de ruitenwissers van de bus zijn zo slecht dat je amper door hebt dat ze aan staan.
De tweede helft is het droog en zien we wat meer. We zien vooral enorme grote droge vlaktes met in de verte bergen. Het spectaculairst is een enorm windmolenpark waar we langs komen. We hebben ze niet geteld, maar er staan zeker 50 windmolens en er liggen onderdelen om er nog een aantal bij te bouwen.

De weg van Ürümqi naar Turpan, door het grote niets
De weg van Ürümqi naar Turpan, door het grote niets

Nog voordat we op het busstation zijn worden we in de bus al aangesproken (in het Engels) door iemand die wel een taxi voor ons kan regelen. Ook als we de bus uitstappen worden we weer aangesproken. Toch besluiten we niet in te gaan op deze aanbiedingen en gewoon een taxi van de straat te plukken. Als we uit de bus stappen blijkt ineens dat de airco van deze bus prima werkt, wat is het warm zeg. Maar ja dat was te verwachten. Turpan (Tùlǔfān / 吐鲁番) schijnt de plaats te zijn met de hoogste gemeten temperatuur op aarde, iets van 85° C.
Als we in deze taxi zitten vragen we of hij de meter wil aanzetten, nee dat is niet nodig hij brengt ons voor twee RMB, ooh nee, het is twintig RMB. Wij zeggen dat vijf RMB wel genoeg is, maar nee het moet twintig zijn. Oké, stop dan maar en meteen doen we een deur open. Zo dat was een gratis ritje van 100 meter. Deze taxi is amper weg of er stopt een ander. Die wil het wel voor vijf RMB doen.
Voor ons gevoel rijdt hij echter de verkeerde kant op. Wij zeggen daar wat van, maar dan komt hij met een heel verhaal waar we niets van snappen. Vertrouwen doen we het niet, maar ja, laten we nog maar even aankijken hoe het gaat. En verrek zeg, een paar minuten later staan we toch bij het The Silk Road Turpan Oasis Hotel (Lûzhōu Bīnguǎn / 绿洲宾馆). Kennelijk hadden we het helemaal verkeerd ingeschat.

De reservering is doorgekomen en we krijgen een heel nette kamer. We eten wat en maken plannen voor morgen. We willen een tripje maken langs wat attracties buiten Turpan. We raadplegen onze boeken en gaan vervolgens op zoek naar het reisbureau dat in het hotel schijnt te zitten. Het is een beetje zoeken, maar uiteindelijk vinden we het.
De standaard trip (acht attracties met een groep) kost iets van 190 RMB. Doe je dit met een auto met chauffeur dan kost het 300 RMB, wil je ook naar Tuyuguo dan kost dat 100 RMB extra en wil je zoals wij ook naar Sandhill Garden dan worden het twee dagen en kost het 600 RMB. Met deze informatie gaan we terug naar onze kamer om op ons gemak te bekijken wat we willen.

Op basis van de informatie in onze boeken willen we extra naar Tuyugou en in het kantoortje van het reisbureautje hebben we foto's van Sandhill Garden gezien en dat leek ons ook wel wat. Wij willen niet naar The Grape Valley, Bazikelik Thousand Buddha Grottoes en The Flaming Mountains en The Astana Tombs. En verder willen we alles op één dag.
Als we teruggaan is de eerste reactie dat zoiets niet op één dag kan. Maar wanneer we een schemaatje maken en samen met haar de reistijden en de hoeveelheid tijd per attractie invullen, blijkt het toch te kunnen. Als we om 7.00 uur vertrekken zijn we om 18.30 uur weer terug bij ons hotel. Een prima plan volgens ons.
Na nog wat gepraat over de prijs hebben we een volledig naar onze wensen ingericht programma waarbij we 500 RMB betalen voor een auto met chauffeur die ons langs zes verschillende attracties zal brengen. Nu maar hopen dat het morgen net zo leuk wordt als we hopen.

Wanneer we zo'n foto zien, dan willen wij daar wel heen
Wanneer we zo'n foto zien, dan willen wij daar wel heen

Terug op onze hotelkamer (het is nog te warm om buiten iets te doen) gaat de ene helft verslag schrijven en de andere helft een handwasje doen. Rond 19.00 uur vinden we het verantwoord om wat uitgebreider buiten te gaan kijken. Dit doen we eigenlijk maar in beperkte mate, we gaan op zoek naar John's information service & café on the silk road. Een andere vestiging van het café dat we in Ürümqi niet konden vinden.
Deze keer lijkt het ook niet te goed te gaan. Op de plek waar het volgens ons boek zou moeten zijn ligt alles plat en worden voorbereidingen getroffen voor nieuwbouw. Maar aan de overkant zien we een bord hangen. Dat volgen we en uiteindelijk komen we bij een aantal tafels onder een bladerdek van druivenranken. Dat blijkt het te zijn.
Veel informatie zien we niet, alleen een bord dat aangeeft dat ze van alles doen. Het blijkt dat twee jongens die een eindje verderop zitten het informatiepunt zijn. Uit nieuwsgierigheid vragen we of we ook een auto zonder chauffeur kunnen huren. Nee dat kan niet. Ook de jongen die ons in de bus aansprak, en hier (toevallig ?) rondloopt, zou niet weten waar dat zou kunnen. Maar als we even later zitten te eten komt hij weer langs, zijn broer wil zijn auto wel aan ons verhuren. Dus als je maar wat rond vraagt blijkt het toch te kunnen. We geven aan dat we alleen geïnteresseerd waren of het überhaupt kon en dat we al voorzien zijn. Hij kijkt wel een beetje teleurgesteld en daarom vragen we maar niet naar de prijs.

John's ligt trouwens aan dezelfde weg (de Qingnan (Bei / Zhong / Nan) Lu) als ons hotel. Dit is een erg bijzondere weg. Het noord (běi) en midden (zhōng) gedeelte zijn voetgangers gebieden en de hele weg is voorzien van een constructie met druivenranken die met hun bladeren de hele weg van schaduw voorzien, erg handig in deze hitte.

Op een gegeven moment begint het te onweren en enorm te waaien. Gelukkig hebben wij het eten al op, wij zitten met een biertje en daarna nog een (oplos)koffie na te genieten. Maar andere gasten moeten om het opwaaiende zand en de vallende druivenbladeren heen eten. Gelukkig valt de regen mee. Het bladerendek is net dik genoeg om te voorkomen dat we nat worden.

Best aardig zo'n restaurant onder de druivenranken, maar dan moet het niet gaan waaien !
Best aardig zo'n restaurant onder de druivenranken, maar dan moet het niet gaan waaien !

Na het eten lopen we via een ommetje terug. We zien nog een waterorgel en kopen in een winkeltje eten en drinken voor morgen. Rond 22.30 uur zijn we weer terug op de hotelkamer. We stoppen onze campingmatjes onder de lakens en gaan naar bed. De wekker staat (weer) op 6.00 uur.